"monster_hunter_world.vdata"
{
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1000_RadiantCreeps_LocFieldNotes"		"Στην πρώτη μας γνωριμία, ο Φρουγκ ο βάρβαρος κάθεται σ' έναν βράχο, σ' ένα ξέφωτο του δάσους, και δένει με επιδέσμους οδυνηρές πληγές από λεπίδες. Δίπλα του κείτονται τα σώματα πλασμάτων που μοιάζουν φτιαγμένα από ξύλο. Ή από κομμένο ξύλο, αφού τα περιποιήθηκε ο Φρουγκ.

<br/><br/>Συστήνομαι και ο Φρουγκ μου εξηγεί ότι ελπίζει να γίνει ήρωας. Μου λέει ότι μπορώ να είμαι η πρώτη που θα γράψω για τα κατορθώματά του, ξεκινώντας με τα μεθεόρτια της μάχης στην οποία μόλις πολέμησε και κέρδισε.

<br/><br/>«Άμα θες να γίνεις ήρωας, τα παιδιά εδώ είναι καλή προπόνηση», γρυλίζει ο βάρβαρος. «Ακόμα και οι κυριλέ ήρωες ακονίζουν πάνω τους λεπίδες».

<br/><br/>«Και το καλύτερο είναι αυτό», προσθέτει πριν σκύψει και σουφρώσει νομίσματα από τα πτώματα που δημιούργησε.

<br/><br/>Επισημαίνω ότι η σφαγή θυμάτων και η σύληση των πτωμάτων τους δεν φαίνεται και πολύ ηρωική πράξη. Ο Φρουγκ ξύνει το πηγούνι του και συνοφρυώνεται.

<br/><br/>«Όλοι οι ήρωες το κάνουν», λέει, αν και δεν φαίνεται να πείθεται από τα ίδια του τα λόγια. «Αν το κάνουν όλοι οι ήρωες, δεν μπορεί να είναι λάθος. Σωστά;»

<br/><br/>Γρυλίζει ξανά, αρπάζει το βαρύ τσεκούρι του και βαριοπατά προς το δάσος."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1000_RadiantCreeps_LocNonHeroName"		"Κριπάκι Radiant"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1001_DireCreeps_LocFieldNotes"		"Βρίσκομαι στο Κεφάλι του Κάπρου, μια μικρή ταβέρνα στο Χάουπσταντ, όταν ο Φρουγκ ο βάρβαρος μπαίνει καμαρωτά. Κάτω από το μπράτσο του κρατάει ένα κεφάλι που φοράει κάτι που μοιάζει με κοκάλινη μάσκα.

<br/><br/>«Φτάνει αυτό για να μπω ΕΔΩ ΜΕΣΑ;», ρωτάει με θυμό τον ταβερνιάρη. «Επειδή σε κάθε παλιόμπαρο ηρώων μου είπαν ότι δε φτάνει».

<br/><br/>Ο ταβερνιάρης λέει επιφυλακτικά στον Φρουγκ ότι είναι ευπρόσδεκτος να καθίσει όπου θέλει. Αφού ο βάρβαρος αγοράζει μια μπύρα και θρονιάζεται σε ένα μικρό τραπέζι, αποφασίζω να ρισκάρω μια ακόμα συνάντηση.

<br/><br/>«Α, πάλι εσύ», λέει. «Ναι, σκέφτηκα αυτό που είπες και αποφάσισα να μην σκοτώσω άλλα δεντροπλάσματα. Εκτός κι αν κάνουν τσαμπουκάδες».

<br/><br/>«Τώρα κυνηγάω απλά αυτούς τους τυπάδες εδώ».

<br/><br/>Χαμογελά περήφανα και δείχνει το κρανίο με τη μάσκα που έφερε στο μπαρ. Η μάσκα και η πληγή στο σημείο όπου ο Φρουγκ είχε αποκεφαλίσει το πλάσμα είναι αποτρόπαιο θέαμα.

<br/><br/>«Και έχουν και νομίσματα», λέει ο Φρουγκ χαμογελαστά.

<br/><br/>Τονίζω ότι η δολοφονία <i>διαφορετικών</i> πλασμάτων και η σύληση <i>αυτών</i> των πτωμάτων δεν είναι τεράστια βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη συμπεριφορά του.

<br/><br/>«Το 'να σού ξινίζει τ' άλλο σού βρωμάει!», φωνάζει ο βάρβαρος. «Άφησέ με να πιω μια γουλιά με την ησυχία μου!»

<br/><br/>Τον αφήνω. Ποιος ξέρει τι θα έκανε ο Φρουγκ για τα νομίσματα στην τσάντα μου."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1001_DireCreeps_LocNonHeroName"		"Κριπάκι Dire"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1002_Courier_LocFieldNotes"		"Ο Νταζ Καρντλ φτυαρίζει καβαλίνα που άφησε πίσω του ένα από τα εκατοντάδες στιβαρά γαϊδουράκια που βόσκουν στο πράσινο χορτάρι μίας από τις καλοδιατηρημένες πεδιάδες του Εκτροφείου Μεταφορέων του Καρντλ. Με βλέπει να πλησιάζω, γέρνει στο φτυάρι του και σκουπίζει τον ιδρώτα από το φρύδι του.

<br/><br/>«Ψάχνεις μεταφορέα;», ρωτάει. «Οι πελάτες μου είναι συνήθως αρκετά μεγαλύτεροι από σένα».

<br/><br/>Του λέω ότι θέλω απλά να ρωτήσω για την επιχείρησή του και συμφωνεί με χαρά να μιλήσουμε, με την προϋπόθεση ότι θα πιάσω ένα φτυάρι και θα τον βοηθήσω με το έργο του.

<br/><br/>«Υπάρχει πάντα ζήτηση για τους μεταφορείς μου», λέει, λάμποντας από υπερηφάνεια καθώς γεμίζει άλλη μια φτυαριά. «Είμαι τυχερός που αναπαράγονται τόσο γρήγορα».

<br/><br/>Κάποιοι πελάτες επιστρέφουν αρκετές φορές μέσα στην ίδια μέρα, μου λέει. Αποδίδει την επιτυχία του σε δύο κανόνες που δεν παραβαίνει ποτέ: Βεβαιώνεται ότι τα ζώα του είναι δυνατά και υγιή και δεν ρωτάει ποτέ τον πελάτη πώς σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει.

<br/><br/>Χαϊδεύει έναν μεταφορέα και του δίνει μια μπουκίτσα τροφή από την τσέπη του. Είναι ξεκάθαρο ότι νοιάζεται για αυτούς. Δεν αναφέρω τι μπορεί να τους συμβεί μετά την πώλησή τους."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1002_Courier_LocNonHeroName"		"Μεταφορέας"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1003_Tormentor_LocFieldNotes"		"«Παράξενο δεν είναι;», είπε η Γκρεν, κοιτάζοντας με μάτια μισόκλειστα από τον ήλιο το τεράστιο κουτί, που ήταν δεμένο αλλά με κάποιον τρόπο αιωρούνταν πάνω από μια κοντινή κορυφή. «Aπλά εμφανίστηκε μια μέρα. Δεν έχουμε ιδέα ποιος το έβαλε εκεί και για ποιον λόγο».

<br/><br/>Το κουτί ήταν όντως παράξενο. Πετούσε ψηλά στον αέρα και έλαμπε με έναν θολό κύκλο γύρω του. Οι αγρότες στο χωριό της Γκρεν προβληματίστηκαν όταν εμφανίστηκε. Έπειτα φοβήθηκαν. Και ο φόβος κάνει τον κόσμο να κάνει απερισκεψίες.

<br/><br/>«Ο συγχωρεμένος ο σύζυγός μου, ο Σεβ, συγκέντρωσε ένα μάτσο αγρότες για να το κατεβάσουν», είπε. «Ο Σεβ δεν έπιανε μία, αλλά ήλπιζα ότι κάποιος από τους άλλους θα έβρισκε λύση».

<br/><br/>Δεν τα κατάφεραν. Δίκρανα, πέτρες, τσεκούρια· ό,τι κι αν του πέταξαν, δεν του έκανε ζημιά. Ακόμα χειρότερα, οι επιθέσεις τους με κάποιον τρόπο γύρισαν πίσω σ' αυτούς, σκοτώνοντάς τους. Τώρα, η Γκρεν φροντίζει τα σπαρτά της μόνη. Και όσο για τον κύβο;

<br/><br/>«Δεν ενοχλεί κανέναν», λέει. «Εκτός απ' τους ηλίθιους που προσπάθησαν να του κάνουν κακό δηλαδή. Επίσης, ξεφορτώθηκα τον Σεβ, οπότε μην τα βλέπουμε και όλα μαύρα»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1003_Tormentor_LocNonHeroName"		"Tormentor"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1004_Roshan_LocFieldNotes"		"«Ο Roshan; Ω, ναι. Μια χαρά μπορεί να σκοτωθεί», καυχήθηκε ο γκριζομάλλης πολεμιστής Μπάριος. Χρησιμοποίησε το μοναδικό εναπομείναν χέρι του για να γυρίσει τη σούβλα πάνω στην οποία έψηνε έναν λαγό. «Αλλά, πίστεψέ με, δεν πέφτει εύκολα.»

<br/><br/>Ο Μπάριος ήταν κάποτε μέλος των Κόκκινων Πέντε, μιας διαβόητης συμμορίας μισθοφόρων που είχε προσλάβει το δημοτικό συμβούλιο της Κρίμγουολ για να σφάξει το αρχαίο πλάσμα. Φονική δύναμη. Χτύπησαν γρήγορα, αλλά ο Roshan αντεπιτέθηκε με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Μόνο δύο από τους Κόκκινους Πέντε διέφυγαν ζωντανοί από τον λάκκο του πλάσματος, ο ένας τραυματισμένος ανεπανόρθωτα. Ο Roshan επέζησε.

<br/><br/>Αυτήν τη φορά, επιστρέφοντας στην Κρίμγουολ, ο ταλαιπωρημένος και πιο πανούργος Μπάριος συγκέντρωσε μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα πολεμιστών, μάγων και ηρώων. Η υπόσχεση της δόξας, των θησαυρών του Roshan και μιας γενναιόδωρης αμοιβής από τα ταμεία της Κρίμγουολ τούς έδωσαν θάρρος. Και πάλι, όμως, χρειάστηκε μέχρι και η τελευταία λεπίδα και το τελευταίο ξόρκι για να ξεκάνουν το θηρίο. Το καλό χέρι του Μπάριος ήταν η μικρότερη από τις απώλειές τους.

<br/><br/>«Αλλά τελικά δεν λέγεται Roshan ο καταραμένος Αθάνατος για το τίποτα», αναστέναξε ο πολεμιστής. «Μέχρι να επιστρέψουμε στην Κρίμγουολ, είχε εμφανιστεί ξανά σαν να μην είχαμε γρατζουνίσει ποτέ ούτε λέπι απ' το κορμί του».

<br/><br/>«Δεν την πήρα ποτέ την αμοιβή», μουρμούρισε ανακατεύοντας τη φωτιά."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1004_Roshan_LocNonHeroName"		"Roshan"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_100_Tusk_LocFieldNotes"		"«Δεν αποτελείς πρόκληση για μένα», κάγχασε ο Tusk όταν τον πρωτακούμπησα στον ώμο. «Δεν θα σε πολεμήσω, ξωτικάκι. Δεν έχει πλάκα».

<br/><br/>Ίσως ανόητα, τον είχα διακόψει από το ποτό σε ένα θορυβώδες ζυθοπωλείο στην παγωμένη πόλη του Κοβαλτίου. Κοιτούσε δεξιά αριστερά, καθώς ανοιγόκλεινε τη ντυμένη με γάντι γροθιά του. Το άλλο χέρι του ήταν ακίνητο μπροστά σε ένα τεράστιο μπυροπότηρο.

<br/><br/>Όταν του εξήγησα ότι δεν ήρθα για καβγά, αλλά ότι ήλπιζα να γράψω για τα κατορθώματά του, μούγκρισε απ' τα γέλια.

<br/><br/>«Γιατί να μπεις στον κόπο; Όλοι ξέρουν ήδη τα κατορθώματα του Tusk», είπε κοπανώντας το τραπέζι για να ζητήσει άλλη μία μπύρα. «Ο καλύτερος μαχητής στο Παγωμένο Βασίλειο. Ο καλύτερος μαχητής οπουδήποτε».

<br/><br/>Ένα κοντινό τρολ το άκουσε, χαχάνισε και πετάχτηκε να τα βάλει με τον Tusk. Δεν ήταν καλή ιδέα. Ο θηριώδης καβγατζής σηκώθηκε πιο γρήγορα απ' ό,τι θα περίμενε κανείς. Σαν αστραπή, γρονθοκόπησε τον αντίπαλό του τόσο δυνατά που άκουσα επτά ξεχωριστούς ήχους σπασίματος, τους οποίους δεν νομίζω ότι μπορεί να τους κάνει ένα μόνο κρανίο τρολ. Το θορυβώδες πλήθος σώπασε. Ο Tusk κοίταξε τριγύρω για κάποιον άλλο αντίπαλο. Οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν κοιτούσε με προσμονή ή με απελπισία. Όπως και να 'χει, δεν ήρθε κανείς.

<br/><br/>«Δεν έχει καλούς καβγάδες εδώ», γκρίνιαξε ο Tusk, απογοητευμένος. Και με αυτό, έγινε λευκή μπάλα και ροβόλησε έξω στο κρύο."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_100_Tusk_LocHeroName"		"Tusk"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_101_SkywrathMage_LocFieldNotes"		"Αν έπρεπε να διαλέξω μία λέξη για να περιγράψω τον μάγο που είναι γνωστός ως Ντραγκόνους, θα ήταν «εντυπωσιακός». Μια πολύ καλή δεύτερη επιλογή, ωστόσο, θα ήταν «ξενέρωτος».

<br/><br/>Φρουρεί τον Θρόνο των Αγκαθιών στην Τρομερή Φωλέα όταν ζητάω λίγα λεπτά από τον χρόνο του. Δεν απαντάει και ένας φιλικός περαστικός προτείνει να επιστρέψω για την αλλαγή φρουράς επτά ώρες αργότερα. Όταν εντέλει επιστρέφω, τον απαλλάσσει από τα καθήκοντά του ένα μεγαλόσωμο άπτηνο πουλί ονόματι Γκρακλ.

<br/><br/>«Οι άπτηνοι είναι εξίσου ικανοί και χαίρουν του ίδιου σεβασμού με τους γαλαζοαίματους», λέει ρουφώντας τη μύτη του, αν και ακούγεται σαν η γλώσσα του να μην έχει συνηθίσει ακόμα το ψέμα.

<br/><br/>Ο Ντραγκόνους, ο Skywrath Mage, βαδίζει με ύφος χιλίων καρδιναλίων καθώς μιλάει. Φαίνεται ότι δεν θεωρεί ποτέ τον εαυτό του «εκτός υπηρεσίας». Ακόμα και τον ελεύθερό του χρόνο, τον περνά μιλώντας αποκλειστικά για την υπηρεσία.

<br/><br/>«Η προστασία της βασίλισσας είναι ο ύψιστος σκοπός που μπορεί κανείς να επιδιώξει», μου λέει.

<br/><br/>«Την πραγματική βασίλισσα», διευκρινίζει. «Η Τρομερή Φωλέα κυβερνάται πλέον από τη νόμιμη ηγέτιδά της», η φωνή του αντηχεί μέσα από τις μεγαλοπρεπείς αίθουσες της Φωλέας. Και τώρα, τον πιστεύω. Για πρώτη φορά, βλέπω ένα σπινθήρισμα στο βλέμμα του και ένα αχνό αλλά περήφανο χαμόγελο."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_101_SkywrathMage_LocHeroName"		"Skywrath Mage"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_102_Abaddon_LocFieldNotes"		"Δεν πλησίασα ποτέ την Πηγή του Αβέρνους. Λίγοι το κάνουν. Δεν πρόκειται για σιντριβάνι πλατείας, αλλά για ρήγμα κάτω από το φρούριο, το οποίο εκρέει ομίχλη τόσο πυκνή και μαύρη που μοιάζει με μελάνι καλαμαριού.

<br/><br/>Αν την εισπνεύσεις, λέγεται ότι θα αποκτήσεις παράξενες δυνάμεις και οράματα. Λέγεται επίσης ότι ο αινιγματικός Λόρδος Abaddon εισέπνευσε τόση πολλή που τώρα είναι περισσότερο ομίχλη παρά άνθρωπος. Οπότε, για να γνωρίσεις το μυστήριο, πρέπει να γνωρίσεις την ομίχλη. Το πρόβλημα είναι ότι οι ιερείς που την φρουρούν πρέπει να σου επιτρέψουν την είσοδο και δεν το κάνουν.

<br/><br/>Το καλό το παλικάρι, όμως, ξέρει κι άλλο μονοπάτι: Μίλησα με όσους είχαν καταφέρει να μπουν μέσα.

<br/><br/>Μια καθαρίστρια πήρε μια τζούρα και από τότε δεν έχει κοιμηθεί. Βλέπει μόνο επαναλαμβανόμενα όνειρα με τον θάνατό της. Ένας ιππότης που κάποτε του δόθηκε «μια γεύση», τώρα γρονθοκοπεί τις πύλες του φρουρίου ώσπου να ματώσει, ζητώντας απεγνωσμένα κι άλλο.

<br/><br/>Πώς είναι; Από τις μαρτυρίες τους: κρύα και… με επίγνωση. Σαν κάποιος ξένος να φέρνει τα πάνω κάτω στο μυαλό σου, αφήνοντας μερικές φορές πίσω κάτι γυαλιστερό.

<br/><br/>Όσο για τον Abaddon; Αυτό που κερδίζει από αυτήν την κατάσταση είναι μεταξύ του ίδιου και της ομίχλης. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_102_Abaddon_LocHeroName"		"Abaddon"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_103_ElderTitan_LocFieldNotes"		"Ψηλά σε έναν απότομο, ηλιοκαμένο λόφο με επίπεδη κορυφή, στις Ερημιές του Χάους, έφτασα σκουντουφλώντας σε μια προεξοχή ενός βράχου για λίγη σκιά. Προς έκπληξή μου, εκεί είδα μια σειρά από βραχογραφίες με χρώμα τόσο σκασμένο και αρχαίο, όσο και το τοπίο.

<br/><br/>Με την πρώτη ματιά, έμοιαζαν με μύθο της Δημιουργίας. Οι παλαιότερες ζωγραφιές έδειχναν τιτάνιες φιγούρες να σμιλεύουνε βουνά και να αδειάζουν ωκεανούς, με το νερό να ξεχύνεται απ' άκρη σ' άκρη, σαν το ίδιο το σύμπαν να ήταν πηλός. 

<br/><br/>Στη συνέχεια, η πιο μεγάλη από τις φιγούρες διαλύει τον κόσμο· καταπώς φαίνεται, από λάθος. Ξανά και ξανά, τα μετέπειτα σχέδια από διαφορετικά χέρια, τον δείχνουν να μπαλώνει με κόπο τα κομμάτια, χρησιμοποιώντας θραύσματα, ποιος ξέρει από πού. Στο μεταξύ, μικροσκοπικές φιγούρες τρέχουν στις άκρες, ίσως πρόκειται για τους λαξευτές. Έβαλα το δάχτυλό μου σε ένα από τα σχέδια και το ακολούθησα. Σείστηκε ο λόφος. Σύμπτωση μάλλον.

<br/><br/>Και ύστερα, κατάλαβα: Δεν ήταν μύθος της Δημιουργίας, αλλά προειδοποίηση. Όποιοι και να ήταν αυτοί οι ζωγράφοι, ό,τι κι αν τους συνέβη, το μήνυμά τους διατηρείται αναλλοίωτο στο πέρασμα των χιλιετιών: ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_103_ElderTitan_LocHeroName"		"Elder Titan"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_104_LegionCommander_LocFieldNotes"		"Το μεγαλοπρεπές αυτοκρατορικό παλάτι του Στόουνχολ υψώνεται πάνω από την υπόλοιπη πόλη, με νέο, πολύ προσεγμένο πετρόχτιστο τείχος να καλύπτει τα τμήματα που είχαν ισοπεδωθεί πριν από μερικά χρόνια από την Ορδή της Αβύσσου. Ο βαρύς, σιδερένιος φράχτης που περιβάλλει το οικοδόμημα είναι επίσης νέα προσθήκη.

<br/><br/>Ο αυτοκράτορας Γαλάνιος είναι απασχολημένος (που στα «αυτοκρατορικά» σημαίνει «πολύ σημαντικός για να μιλήσει με γραφιά») αλλά ο διαχειριστής του παλατιού, κάποιος με απόψεις επί παντός επιστητού ονόματι Λόραθ, μου χαρίζει πολύ λίγο από τον χρόνο του.

<br/><br/>«Έχουν περάσει χρόνια και η πόλη βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία ανοικοδόμησης», λέει μονότονα. «Αλλά δεν θα υπήρχε τίποτα για ανοικοδόμηση, κανείς να ξαναχτίσει την πόλη, αν δεν είχαμε την Τρέσντιν».

<br/><br/>Ως Διοικήτρια της ξακουστής Χάλκινης Λεγεώνας της πόλης, η Τρέσντιν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναχαίτιση των δαιμόνων που είχαν πολιορκήσει την πόλη. Ενώ η Λεγεώνα παρέπαιε, προκάλεσε τον αρχηγό της Αβύσσου σε μάχη. Κέρδισε παρότι οι πιθανότητες εναντίον της ήταν φαινομενικά ανυπέρβλητες.

<br/><br/>«Με τον ηγέτη τους κατατροπωμένο, έστειλαν την Ορδή πίσω στην Άβυσσο», λέει ο Λόραθ.

<br/><br/>Πρόσθεσε ότι την είχε δει να πολεμά άγριους εχθρούς σώμα με σώμα και να απωθεί ολόκληρες περιπόλους εισβολέων. Από το παρατηρητήριο του ψηλά στον πύργο, φυσικά.

<br/><br/>«Έφυγε για να πάρει εκδίκηση από εκείνους που κατέστρεψαν την πόλη μας, αλλά αν το Στόουνχολ χρειαστεί ποτέ ξανά υπερασπιστή, η Τρέσντιν θα είναι εδώ»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_104_LegionCommander_LocHeroName"		"Legion Commander"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_105_Techies_LocFieldNotes"		"Οι πνιχτές, μακρινές εκρήξεις άρχιζαν να ακούγονται πιο δυνατά καθώς περπατούσα με δυσκολία μέσα από τον Τόπο της Οδύνης. Τα ίχνη φωτιάς και οι κρατήρες στο αμμώδες έδαφος μού έδειχναν επίσης τον δρόμο. Όπως αποδείχθηκε, δεν χρειαζόταν οδηγός για να βρω τους Keen που ήταν γνωστοί ως Techies. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί αυτός που είχα προσλάβει πάτησε μια νάρκη και εξαϋλώθηκε πριν ενάμισι χιλιόμετρο.

<br/><br/>Επιτέλους, τους βρήκα να πειράζουν καλώδια που κρέμονταν από ένα μεγάλο, ξύλινο κιβώτιο παραγεμισμένο με μπαρούτι.

<br/><br/>«Ε, θες να δεις κάτι να σκάει;», είπε με μια τσιρίδα ο πιο μεγαλόσωμος από τους τρεις.

<br/><br/>«Αν δε θες, καλύτερα γύρνα απ' την άλλη», δυσανασχέτησε ο κοκαλιάρης με το πούρο.

<br/><br/>Εξήγησα ότι θα ήταν ευχαρίστησή μου να δω μια έκρηξη, υπό την προϋπόθεση ότι θα απαντούσαν λίγες ερωτήσεις πρώτα.

<br/><br/>«Έτσι απαντιούνται όλες οι ερωτήσεις συνήθως», είπε ο κοκαλιάρης εκσφενδονίζοντας μια σκουριασμένη, μεταλλική μπάλα πάνω από έναν αμμόλοφο. Η έκρηξη τούς έκανε να ξεκαρδιστούν στα γέλια.

<br/><br/>Δεν έχασα το κουράγιο μου και ρώτησα τι τους έκανε να συμμετάσχουν στη μάχη για τα Αρχαία.

<br/><br/>«Τι 'ν' Αρχαία;», ακούστηκε μια φωνή από το βαρέλι που κουβαλούσε στην πλάτη του ο μεγαλόσωμος."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_105_Techies_LocHeroName"		"Techies"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_106_EmberSpirit_LocFieldNotes"		"«Εσύ δεν είσαι πολεμίστρια», είπε ο φλεγόμενος πολεμιστής Ζιν, με βαθιά και ήρεμη φωνή.

<br/><br/>Εξήγησα, διστακτικά, πώς δεν ήμουν. Είχα περιπλανηθεί στα Θρηνώδη Όρη για μέρες ψάχνοντας το Φλεγόμενο Οχυρό, όχι για να μάθω να πολεμώ, αλλά για να μάθω περισσότερα για <i>εκείνον</i>. Ευτυχώς, ο Ζιν ο Ember Spirit δεν ενοχλήθηκε.

<br/><br/>«Η γνώση είναι αναγκαία», είπε, προσκαλώντας με να κάτσω μαζί του. «Η φροντίδα του νου».

<br/><br/>Κράτησα τις αποστάσεις μου. Δεν ήταν κακόβουλος, αλλά εξέπεμπε ζέστη που προκαλούσε δυσφορία.

<br/><br/>Ο Ζιν μίλησε για τις σπουδές του ως πολεμιστής αλλά και ως ποιητής, όσο είχε ακόμα την ανθρώπινη μορφή του. Μέσα από τη σοφία και τη δύναμη, είχε αριστεύσει στην άγνωστη στους πολλούς πολεμική τέχνη με το όνομα «Δεσμά της Προστάτιδας Φλόγας». Στη συνέχεια, θέλησε να τη διδάξει σε άλλους. Δεν άργησε πολύ να διαδοθεί το νέο στα λάθος άτομα.

<br/><br/>«Δεν ήμουν αντάξιος αντίπαλος. Με κυνηγούσανε πάρα πολλοί.», εξήγησε.

<br/><br/>Σκότωσαν τον Ζιν, αλλά το έργο της ζωής του ενέπνευσε τον Φλεγόμενο Ουράνιο, που τον έφερε πίσω ως Ember Spirit. Ο Ζιν συνέχισε αναλύοντας τη σοφία της φλόγας. Τα λόγια του ήταν κι αυτά σαν φωτιά: αδύνατο να τα κατανοήσεις, αλλά σοφό να μην τα αγνοήσεις."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_106_EmberSpirit_LocHeroName"		"Ember Spirit"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_107_EarthSpirit_LocFieldNotes"		"Ο Καολίν κάθεται οκλαδόν στην άκρη ενός καταπράσινου ορεινού γκρεμού που βλέπει σε ένα στενό ορυχείο κορουνδίου. Χαϊδεύοντας το πηγούνι ενός μικρού δρασκελιστή Άρκτιρεξ, η τρυφερότητά του μοιάζει να μη συνάδει με τον όγκο του. Ωστόσο, είναι με κάποιον τρόπο αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς.

<br/><br/>Καθώς μιλάμε, χρησιμοποιεί μια αόρατη δύναμη και πετάει μια πέτρα για να την κυνηγήσει ο μικρούλης δρασκελιστής. Είναι αναμφισβήτητα αξιολάτρευτο το θέαμα.

<br/><br/>Υπήρξε σπουδαίος στρατηγός, τα κατορθώματα του οποίου χαράχτηκαν στην πέτρα. Αλλά ο νεφρίτης που βγήκε από το έδαφος, έφερε το πνεύμα της Γης και το εμφύσησε στο άγαλμα του Καολίν. Γνωστός πλέον ως Earth Spirit, κουβαλά επίγνωση που υπερβαίνει την πέτρινη μορφή του.			 

<br/><br/>«Η γνώση μου απορρέει από τις αρχέγονες δυνάμεις που έδωσαν σχήμα και μορφή σ' αυτήν τη γη, μέχρι τα βάθη των ωκεανών», μου λέει. 

<br/><br/>Ο νέος του σκοπός: «Να προστατεύσω τους απροστάτευτους. Να καταστρέψω ό,τι ζει μόνο για να καταστρέφει».

<br/><br/>Καθώς σηκώνομαι για να τεντωθώ, το σημείο όπου βρίσκομαι υποχωρεί ξαφνικά. Πέφτω, ουρλιάζοντας και με το παραπάνω, και κάνω προσευχές σε όποιον θεό ξέρω και δε ξέρω. Μα, τότε, η κάθοδός μου αναστρέφεται αργά έως ότου έρχομαι και πάλι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Καολίν.

<br/><br/>«Όλοι μας προερχόμαστε από τη Γη, αλλά σήμερα δεν θα επιστρέψεις σ' αυτή», μου λέει, χαμογελώντας.

<br/><br/>Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και, αποκαμωμένος πια απ' τους γκρεμούς στο τέλος της ημέρας, τον αφήνω στους διαλογισμούς του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_107_EarthSpirit_LocHeroName"		"Earth Spirit"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_108_Underlord_LocFieldNotes"		"Ακόμα και μετά από χρόνια ανοικοδόμησης, εξακολουθούν να υπάρχουν ολόκληρες περιοχές-ερείπια στη Στόουνχολ, μετά το πέρασμα της Ορδής της Αβύσσου. Δεν εξεπλάγην όταν έμαθα ότι πρόκειται για τις φτωχότερες περιοχές, εκείνες που δεν έχουν εύπορους εμπόρους ή φιλόδοξους ευγενείς που ευελπιστούν να επαινεθούν ως ευεργέτες. Ωστόσο, ανέκαθεν πίστευα ότι την καλύτερη μνήμη την έχουν οι πικραμένοι και, έτσι, αποφάσισα να επισκεφτώ τις γειτονιές αυτές.

<br/><br/>Οι κάτοικοι ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να μιλήσουν, ακόμα και οι ακρωτηριασμένοι στρατιώτες που είχαν την τύχη να επιζήσουν από εκείνη τη μάχη. Με πολλή περιφρόνηση, μίλησαν για την αλαζονεία της Χάλκινης Λεγεώνας, καθώς και για τη γελοία απόφασή της να διατάξει τους πολίτες να μείνουν στα σπίτια τους. Κατάλαβαν το λάθος τους, όταν ο Βρόγκρος ο Underlord, μεγαλύτερος από κάθε τεθωρακισμένο βαγόνι, έμπηξε τα νύχια του στα τείχη της πόλης λες και ήταν φτιαγμένα από χαρτί.

<br/><br/>Είπαν ότι ο αβυσσαίος Underlord απώθησε σπαθιά, βέλη και καταπέλτες. Όταν το χτύπαγαν αυτό το πράγμα, κάποιος είπε, «Ακουγόταν σαν το ατσάλι να γρατζουνάει πέτρα».

<br/><br/>Τότε, ο Βρόγκρος άνοιξε μια πύλη. Και κανείς από τους στρατιώτες δεν τόλμησε να συνεχίσει την ιστορία παραπέρα σε άνθρωπο. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_108_Underlord_LocHeroName"		"Underlord"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_109_Terrorblade_LocFieldNotes"		"Με σύμβολα και κεριά να το συγκρατούν, το μοβ διαβολάκι αιωρείται πάνω από την πεντάλφα που μου νοίκιασε ένας λωποδύτης μάγος για την επόμενη ώρα. Αφού έκανε το ξόρκι κλήτευσής του, ο μάγος πήγε να ασχοληθεί με άλλους πελάτες.

<br/><br/>Τα Οζκαβός μου δεν είναι τέλεια, αλλά οι βρισιές ξεχωρίζουν σε κάθε γλώσσα. Εν τέλει, το διαβολάκι μού λέει γιατί ολόκληρη η κόλαση φοβάται τόσο πολύ τον Terrorblade.

<br/><br/>Ακόμα και οι Δαιμονικοί Άρχοντες από τους οποίους είχε κλέψει δεν θα τα έβαζαν μαζί του μόνοι τους. Έκαναν μια διαβολεμένη συμφωνία να τον κυνηγήσουν ενωμένοι. Έστειλαν όλη τη δύναμη των Φρουρών της Οργής μαζί, μα κανείς δεν γύρισε.

<br/><br/>Σφύζοντας από δύναμη, αφού ήπιε τις διαβολικές δυνάμεις ζωής τους, ο Terrorblade ήταν ακατανίκητος. Μπορούσε απλά να μεταφερθεί στη Φάουλφελ, μια φυλακή που ήταν γνωστή και ως η Κόλαση των Κολάσεων. Αλλά ούτε εκεί μπορούσαν να τον συγκρατήσουν για πολύ.

<br/><br/>Το διαβολάκι ετοιμάζεται να μου δείξει ένα πετράδι-καθρέφτη που είχε κλέψει από τα ερείπια της Φάουλφελ, αφού τη διέλυσε ο Terrorblade. Αλλά φτερνίζομαι και σβήνω τα κεριά, κάνοντάς το να εξαφανιστεί (ελπίζω, δηλαδή, μπορεί και να το ελευθέρωσα). Πάλι καλά. Με πίεζε να υπογράψω ένα σωρό πράγματα που δεν είχα κάτσει να διαβάσω και κόντευε να αποσπάσει την υπογραφή μου. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_109_Terrorblade_LocHeroName"		"Terrorblade"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_10_Morphling_LocFieldNotes"		"«Η δήμαρχος θα σας δει τώρα», λέει βραχνά η βοηθός, δείχνοντας μια δρύινη πόρτα στη βόρεια πλευρά του καθιστικού που περιμένω.

<br/><br/>Το μικρό χωριό Ρόουζνιθ ήταν το τελευταίο μέρος όπου αναφέρθηκε ότι εθεάθη το αινιγματικό ον που είναι γνωστό μόνο ως Morphling. Ήταν αραιοκατοικημένο μέρος, δεν είδα ποτέ πάνω από ένα άτομο τη φορά.

<br/><br/>Μπαίνω σε ένα δωμάτιο που μυρίζει λεβάντα, καθώς η δήμαρχος εισέρχεται στο γραφείο της από μια άλλη πόρτα στα ανατολικά. Κάνουμε χειραψία. Το χέρι της είναι ιδρωμένο.

<br/><br/>«Μην κάνετε πολλές ερωτήσεις για το Morphling», με προειδοποιεί τόσο χαμηλόφωνα που εκπλήσσομαι.

<br/><br/>Το πλάσμα είχε φτάσει μέρες πριν και του επιτέθηκαν αμέσως φοβισμένοι χωρικοί. Υπερασπίστηκε τον εαυτό του, αλλά πρόσεξε πάρα πολύ να μην κάνει κακό, σύμφωνα με τη δήμαρχο. Τελικά, κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να τους πειράξει και σταμάτησαν να το πολεμούν.

<br/><br/>«Περασμένα, ξεχασμένα», λέει η δήμαρχος. «Τώρα έχω άλλες δουλειές».

<br/><br/>Πηγαίνει προς την πόρτα από την οποία ήρθε. Την ανοίγει και βλέπω πτώματα μέσα. Δεκάδες πτώματα, φουσκωμένα, πνιγμένα. Το πρόσωπο της δημάρχου λαμπυρίζει και με τρόμο το βλέπω να μεταμορφώνεται στο δικό μου."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_10_Morphling_LocHeroName"		"Morphling"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_110_Phoenix_LocFieldNotes"		"Είχα πάει σε τρεις πόλεις τις οποίες λεγόταν ότι είχε επισκεφτεί ο Phoenix, αλλά μέχρι τώρα, τίποτα δεν είχε αναγεννηθεί από καμία στάχτη για να του μιλήσω. Μπορεί να μην έβλεπα πουθενά τον Phoenix ακολουθώντας τα βήματά του, έβλεπα όμως πολλές στάχτες. Ολόκληρες πόλεις, από τα ξύλινα δοκάρια έως τον κονιορτοποιημένο γρανίτη. Όσο για το πού είχαν εξαφανιστεί όλοι οι άνθρωποι… μεταξύ των τεράστιων σωρών στάχτης που υψώνονταν σαν κτήρια, υπήρχαν πολλοί μικρότεροι σωροί στάχτης στον δρόμο, οπότε μπορούσα να υποθέσω. Φαινόταν πως δεν θα έπαιρνα καμία συνέντευξη. Θα έπρεπε να το κάνω με τον ακαδημαϊκό τρόπο. 

<br/><br/>Έτσι, βρίσκομαι 19 ορόφους κάτω από τη γη, στο Ιώδες Αρχείο, όταν ανακαλύπτω τον φάκελο για τον οποίο μου είχαν μιλήσει οι οδοκαθαριστές: χαρτιά δεμένα μαζί, με τη μορφή του Phoenix σκαλισμένη στο εξώφυλλο. Βρίσκεται μέσα σε ένα παχύ, ασήκωτο κουτί, φτιαγμένο από λίθο που θυμίζει γκρι διαμάντι, σημαδεμένο απ' τη φωτιά με αυλακιές που αποτυπώνονται κατά μήκος των πλευρών του. 

<br/><br/>Ο φάκελος ξεκινά με υποθέσεις σχετικά με τις ελάχιστες αποστάσεις ασφαλείας και το ποια εξωτικά ορυκτά από ποια βασίλεια ίσως περιορίσουν το φλεγόμενο πουλί. Το μεγαλύτερο μέρος του φακέλου είναι ακατανόητο: ορνιθοσκαλίσματα συμβόλων και αριθμών δίπλα σε φράσεις όπως «ρυθμός καύσης» και «βαθμός πυράκτωσης» σε καμένες σελίδες.

<br/><br/>Το κουτί είχε βρεθεί, άθικτο ως εκ θαύματος, στη μέση ενός γυάλινου κρατήρα σε μια έκταση από τηγμένη πέτρα που είχε στερεοποιηθεί. Υποθέτω πως οι ερευνητές μάλλον υπολόγισαν λάθος την ελάχιστη απόσταση ασφαλείας. Το κουτί καλοφτιαγμένο πάντως. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_110_Phoenix_LocHeroName"		"Phoenix"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_111_Oracle_LocFieldNotes"		"Λέγεται συχνά ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Αλλά όπως συνειδητοποίησαν οι Σύμβουλοι των Συμούρι όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απόλυτη καταστροφή τους, η τύχη ευνοεί όποιον θέλει.

<br/><br/>Ο Νέριφ ο Μάντης, γνωστός και ως Oracle, ήταν ο τελευταίος μιας μεγάλης σειράς από μάντεις που υπηρέτησαν τον Βασιλιά Γκρέηβεν, αλλά αντί να προβλέπει το μέλλον, όπως έκαναν οι άλλοι, φαίνεται πως με κάποιον τρόπο το διαμόρφωνε. Αποφασισμένος να κατακτήσει νέους τόπους πάση θυσία, ο τελευταίος Βασιλιάς Γκρέηβεν θεωρούσε τον Νέριφ μυστικό όπλο. Έχοντας στο πλευρό του κάποιον που μπορούσε να καθυποτάξει την πραγματικότητα κατ' εντολή του, δεν θα έχανε ποτέ ξανά καμία μάχη.

<br/><br/>Μέχρι που μία μέρα, ο Νέριφ αρνήθηκε να προβλέψει τη νίκη.

<br/><br/>«Είπα απλά στον Βασιλιά ότι η έκβαση θα μπορούσε να είναι και θετική και αρνητική», σιγομουρμούρισε η φωνή του στο μυαλό μου.

<br/><br/>Και ήταν όντως και θετική και αρνητική. Οι στρατιώτες πέθαναν και επέζησαν, ταυτόχρονα. Η μάχη κερδήθηκε και χάθηκε, ταυτόχρονα. Η πραγματικότητα χωρίστηκε στα δύο, όπως και τα μυαλά των πολεμιστών. Έπειτα χωρίστηκε ξανά. Και ξανά.

<br/><br/>Διαμόρφωσε ο Νέριφ αυτό το μέλλον, δημιουργώντας άπειρες αντικρουόμενες πραγματικότητες για να καταστρέψει τον Βασιλιά Γκρέηβεν και να ελευθερωθεί; Φαίνεται πως ούτε κι ο ίδιος ξέρει.

<br/><br/>«Δεν βλέπω το παρελθόν, μόνο το μέλλον», είπε.

<br/><br/>Όσο για το τι βλέπει να επιφυλάσσει το δικό μου μέλλον… με βάση τη μοίρα του προηγούμενου αφέντη του, θα προτιμούσα να μην το γνωρίζω. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_111_Oracle_LocHeroName"		"Oracle"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_112_WinterWyvern_LocFieldNotes"		"«Είναι αδύνατο να διαλέξω μόνο ένα», ψεύδομαι.

<br/><br/>Η Όροθ με είχε ρωτήσει αν έχω διαβάσει τη δουλειά της και όταν ψευδώς είπα ναι, με ρώτησε ποιο από τα ποιήματά της ήταν το αγαπημένο μου.

<br/><br/>Έπρεπε να πω ψέματα. Δεν είχα διασχίσει την άγονη τούνδρα της Icewrack μόνο και μόνο για να προσβάλω την Winter Wyvern και να την κάνω να με παγώσει μέχρι θανάτου (θα πάγωνα μέχρι θανάτου από μόνη μου, έτσι κι αλλιώς, αν δεν έβρισκα κάποια φωτιά σύντομα).

<br/><br/>Επίσης, δεν μπορούσα να της πω ότι απέφευγα την ποίησή της επειδή οι κριτικές ήταν τραγικές. Δυστυχώς, το ταλέντο της Όροθ βρίσκεται στο πεδίο της μάχης, όσο κι αν θέλει να πιστεύει κάτι άλλο.

<br/><br/>«Πρέπει να συνεργαστούμε», ψιθυρίζει με ελπίδα. «Σπανίζουν οι λογοτέχνες σ' αυτά τα μέρη».

<br/><br/>Η συμπεριφορά της εκπέμπει ζεστασιά, αλλά η αναπνοή της μου παγώνει το αίμα. Γνέφω έντονα για να ξεχωρίσει η κίνηση από το τρέμουλό μου.

<br/><br/>Χαμογελά δείχνοντας όλα της τα δόντια. Τα δερμάτινα φτερά της τρίζουν καθώς ξεδιπλώνονται διάπλατα, σκεπάζοντας την τεράστια βιβλιοθήκη της απ' τη μια άκρη στην άλλη. Μου κλείνει το μάτι. «Υπέροχα», λέει πριν πετάξει έξω από το πελώριο παράθυρο. «Ας μας βρω κάτι εντυπωσιακό για να γράψουμε»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_112_WinterWyvern_LocHeroName"		"Winter Wyvern"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_113_ArcWarden_LocFieldNotes"		"«Τα αδέλφια του Εαυτού δεν γνωρίζουν τι απόγνωση προκαλούν», λέει το άχρονο ον που στέκεται δίπλα μου.

<br/><br/>Στέκομαι με τον Ζετ, τον Arc Warden, δίπλα σε πέτρινους πυλώνες, πελεκημένους και καμμένους. Ανάμεσά τους λαμπυρίζει αχνά μια λιμνούλα από αίμα και σπλάχνα.

<br/><br/>Ο Ζετ παίρνει λίγο χρόνο για να εξετάσει τις ζημιές. Μια βαθιά αίσθηση απογοήτευσης διαπερνά αυτό που έμοιαζε με απύθμενο στωικισμό.

<br/><br/>Εξηγεί ότι ήταν κάποτε μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου που αποκαλεί «Ενότητα». Όταν δημιουργήθηκε το σύμπαν, αυτό το ευρύτερο σύνολο με κάποιον τρόπο διασπάστηκε και δύο από τα θραύσματά του, τα «αδέρφια» του Ζετ, Dire και Radiant, πολεμούν για να κατακτήσουν τον κόσμο και να υποτάξουν ολόκληρη την πλάση για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.

<br/><br/>«Αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί», προειδοποιεί. «Ο Εαυτός έχει αιχμαλωτίσει τα αδέλφια του Εαυτού στο παρελθόν. Ο Εαυτός θα το κάνει ξανά.»

<br/><br/>Μόνο περιορίζοντας τις αντιμαχόμενες πλευρές, λέει, μπορεί να επιστρέψει ξανά η αρμονία στον κόσμο. Κι αν αποτύχει;

<br/><br/>«Δεν μπορεί να επικρατήσει η δυσαρμονία», λέει. «Ούτε να επικρατήσει κάποιος αδελφός. Όλα πρέπει να ενωθούν. Αλλιώς όλα πρέπει να καταστραφούν.»

<br/><br/>Θα προσευχόμουν στους θεούς να κατορθώσει ο Ζετ την επανασύσταση της Ενότητας. Μόνο που μιλούσα ήδη σε έναν θεό και φαινόταν ότι το φρόντιζε ήδη."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_113_ArcWarden_LocHeroName"		"Arc Warden"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_114_MonkeyKing_LocFieldNotes"		"Αν και οι θεοί έχουν απεριόριστη δύναμη, δεν είναι προικισμένοι με το χάρισμα της απεριόριστης υπομονής. Όχι ότι τον ένοιαζε τον Σαν Γουκόνγκ. Για τον Monkey King, η δημιουργία χάους ήταν ανταμοιβή από μόνη της. Ανταμοιβή για την οποία είχε ξεπληρώσει το χρέος του.

<br/><br/>Ήλπιζα να τον ρωτήσω για την μεταμέλειά του, εφόσον είχε περάσει μισή χιλιετία σφηνωμένος κάτω από ένα βουνό επειδή ενόχλησε τους θεούς λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά ο Σαν Γουκόνγκ ξεγλιστρούσε ακόμη πιο εύκολα από ό,τι άφηναν να εννοηθεί οι ιστορίες.

<br/><br/>Μια φευγαλέα εμφάνισή του ενώ είναι φωλιασμένος στη φυλλωσιά ενός ψηλού δέντρου. Έπειτα χοροπηδά στο ξέφωτο ενός δάσους έως ότου εξαφανιστεί τελείως σε μια μικρή συστάδα δέντρων που, ορκίζομαι, δεν ήταν εκεί πριν μια στιγμή. Ήταν όλα μια ψευδαίσθηση; Μια αυταπάτη;

<br/><br/>Και πάντα, πάντα, μια στρατιά καταραμένων μαϊμούδων, που έσκουζαν, κακάριζαν, άρπαζαν τις σημειώσεις μου και μου έκλεβαν όλα τα παλιομόλυβα πριν φύγουν χοροπηδώντας. Τουλάχιστον, δεν πέταγαν περιττώματα. Εκτός από μία, που νομίζω το έκανε απλά επειδή ήξερε ότι με ενοχλούσε.

<br/><br/>Ήταν εξαντλητικό, ειλικρινά. Μετά από λίγες μόνο μέρες δουλειάς, έπρεπε να το παραδεχτώ: Με νίκησαν. Αν ο Monkey King κατάφερε να εξοργίσει τους θεούς, τι ελπίδες είχα εγώ;"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_114_MonkeyKing_LocHeroName"		"Monkey King"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_119_DarkWillow_LocFieldNotes"		"Ο ιππόδρομος στη Λευκή Σπείρα είναι μισογεμάτος με μεθυσμένους αλιτήριους κάθε είδους, που επευφημούν ή βρίζουν καθώς αγωνίζονται οι μεταφορείς.

<br/><br/>Μπροστά-μπροστά, βρίσκω τη Μιρέσκα την Ηλιαέρινη, γνωστή και ως Dark Willow, να παρακολουθεί τον αγώνα ψύχραιμα, κρατώντας στο χέρι της ένα δελτίο στοιχημάτων. Με βλέπει που την κοιτάω και έρχεται προς το μέρος μου κουνιστή και λυγιστή.

<br/><br/>«Επικίνδυνο μέρος για κάποια σαν εσένα», λέει με τραγουδιστή αλλά και κάπως αυστηρή φωνή. «Πρόσεχε μη λαβωθείς από κάνα μαχαίρι».

<br/><br/>Λέω διστακτικά ότι εκείνη έχω έρθει να βρω. Καθώς μιλάω, ένα πνευματάκι πετάει προς το μέρος της και της δίνει ένα νόμισμα, το οποίο δέχεται κλείνοντας το μάτι.

<br/><br/>«Δεν έχω και πολλά να πω, αλήθεια», λέει η Μιρέσκα. «Οι γονείς μου ήταν μίζεροι βλάκες (όσο λιγότερα πούμε γι' αυτούς, τόσο καλύτερα), οπότε πήρα τον δικό μου δρόμο».

<br/><br/>Το πνεύμα τής φέρνει άλλο ένα νόμισμα.

<br/><br/>«Στον κόσμο τούτο, η καλοπέραση είναι προσωπική υπόθεση», λέει ξανακλείνοντας το μάτι.

<br/><br/>Τώρα, το πνεύμα τής φέρνει ένα ολόκληρο πουγγί με νομίσματα. Ένα πουγγί που κάτι μου θυμίζει. Ψαχουλεύω τη ζώνη μου και διαπιστώνω ότι το δικό μου έχει εξαφανιστεί. Μέχρι να σηκώσω το κεφάλι προς το σημείο που βρισκόταν η Μιρέσκα πριν από μια στιγμή, έχει εξαφανιστεί κι εκείνη."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_119_DarkWillow_LocHeroName"		"Dark Willow"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_11_ShadowFiend_LocFieldNotes"		"Οι Ιππότες της Κοιλάδας του Βασάλτη αποτελούν ένα περήφανο και ευγενές τάγμα. Είναι επίσης, καταπώς φαίνεται, ιδιαίτερα υποστελεχωμένοι. Είναι γνωστοί επειδή καθαρίζουν ακούραστα τα Πεδία των Σφαγών από απέθαντους και δαίμονες, γι' αυτό και εκπλήσσομαι που υπάρχουν τόσοι λίγοι.

<br/><br/>«Χαίρετε και καλώς ορίσατε», λέει ο στρατάρχης τους, ο Ένταλορ, καθώς διασχίζει τη χέρσα πεδιάδα με δρασκελιές, για να με συναντήσει στην άκρη του καταυλισμού τους. «Ελπίζω το ταξίδιόν σας να μην σας επεφύλασσε απρόοπτα».

<br/><br/>Μετά από αρκετές τυπικότητες, τον ρωτάω για τον Νέβερμορ, γνωστό και ως Shadow Fiend. Η υπεροπτική συμπεριφορά του κλονίζεται για μια στιγμή, πριν ανακτήσει την ψυχραιμία του.

<br/><br/>«Επρόκειτο για μάχη που όμοιά της ελπίζω να μη δούμε ποτέ ξανά», είπε. «Εξαπολύσαμε επίθεση στον φαύλο δαίμονα από όλα τα μέτωπα. Μα φευ! Η σκιώδης μορφή του απέκρουσε κάθε είδους πλήγμα».

<br/><br/>Ο Ένταλορ περιέγραψε πώς οι άντρες του πέφτανε σαν τα κοτόπουλα, ο ένας μετά τον άλλον, με τον Νέρβερμορ να αποκτά τις ψυχές τους, τη μία μετά την άλλη. Εκατό άντρες αναμετρήθηκαν μαζί του. Οι δώδεκα ιππότες που απομένουν σε αυτόν τον μικρό καταυλισμό είναι όσοι επέζησαν.

<br/><br/>«Ο όρκος μου δεν μου επιτρέπει να ψεύδομαι», λέει με σκυμμένο κεφάλι. «Το βδέλυγμα μας έκανε να υποχωρήσουμε. Παραμένει ο μοναδικός εχθρός που δεν έχουμε εξολοθρεύσει ακόμα».

<br/><br/>«Παραμένει ο μοναδικός εχθρός που ελπίζουμε να μη συναντήσουμε ποτέ ξανά»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_11_ShadowFiend_LocHeroName"		"Shadow Fiend"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_120_Pangolier_LocFieldNotes"		"Οι ντόπιοι σε ένα παραδοσιακό καπηλειό στη Λευκή Σπείρα με ψυχαγωγούσαν με ιστορίες για τα κατορθώματα του Ντοντέ Πανλίν, ώσπου έκανε την εμφάνισή του ο ίδιος ο ξακουστός ξιφομάχος.

<br/><br/>«Μου είπαν ότι ρωτάτε για μένα», είπε γουργουριστά, κλείνοντας το μάτι και βγάζοντας το καπέλο του. «Αυτό που δεν μου είπαν είναι πόσο ΕΚΘΑΜΒΩΤΙΚΗ είστε. Ντοντέ Πανλίν, στις υπηρεσίες σας».

<br/><br/>Έκανε μια βαθιά υπόκλιση, πήρε το χέρι μου και το φίλησε πριν καθίσει στην καρέκλα απέναντι μου. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως οι υπόλοιποι στο τραπέζι εκστασιάστηκαν.

<br/><br/>«Θα θέλατε ίσως να ακούσετε για εκείνη τη φορά που κατατρόπωσα έναν γίγαντα;», κοκορεύτηκε ο Πανλίν. «Ή την άλλη φορά που κατατρόπωσα έναν γίγαντα; Δράκους; Δαίμονες; Τυράννους;»

<br/><br/>Έκανε μιμήσεις από μεγάλες μάχες, καθώς διηγούνταν αμέτρητες, εξουθενωτικά λεπτομερείς ιστορίες για μονάρχες που διασώθηκαν, χωριά που γλίτωσαν, τέρατα που ηττήθηκαν… Η κάθε ιστορία ήταν πιο περίπλοκη από την προηγούμενη. Είχα ακούσει πολλές από αυτές ήδη και οι εκδοχές του Πανλίν ακροβατούσαν μεταξύ «τρελής υπερβολής» και «απροκάλυπτης ανακρίβειας».

<br/><br/>Είναι ξεκάθαρο ότι ο Pangolier είχε κοινό από θαυμαστές. Μα κανείς δεν θαυμάζει τον Ντοντέ Πανλίν όσο ο Ντοντέ Πανλίν."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_120_Pangolier_LocHeroName"		"Pangolier"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_121_Grimstroke_LocFieldNotes"		"Στον κεντρικό ναό της Ασκαβόρ, που δεν υπάρχει πια ζωή, κείτεται μία ρουνική λίθος αμαυρωμένη από ξεραμένο μελάνι και παλιές αμαρτίες. Είναι το είδος τέχνεργου που φωνάζει «Κάτι κακό έγινε εδώ».

<br/><br/>Αυτό που συνέβαινε στην πραγματικότητα ήταν μια ιεροτελεστία: Οι μυούμενοι την έβαφαν με μαγικό μελάνι για να ενώσουν τις ψυχές τους με τους ανθρώπους και να γίνουν Ύψιστοι.

<br/><br/>Έως ότου ο Grimstroke είδε μια ευκαιρία εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μοναχά μια παράδοση. Πείραξε το μελάνι, με σκοπό να το κάνει πιο ισχυρό. Κατ' επέκταση θα βελτιώνονταν και οι δικές του δυνάμεις. Όσοι εμπλέχτηκαν στη διαδικασία, έπαθαν αυτό που τους άξιζε.

<br/><br/>Με αυτόν τον τρόπο ξαναγράφει την ιστορία. Ας αποτινάξουμε όμως, τώρα, το αυτάρεσκο αφήγημα.

<br/><br/>Διψασμένος για ανέλιξη, νόθευσε τα μελάνια του με απαγορευμένο ιχώρ. Κακή ιδέα: υπήρχε λόγος που ήταν απαγορευμένο. Έσωσε το τομάρι του, μετατρέποντας ολόκληρη την Ασκαβόρ σε τερατώδεις σκιές και εξαλείφοντας ολόκληρο τον πολιτισμό της με μία μόνο πινελιά.

<br/><br/>Αυτά είναι τα βασικά γεγονότα. Είμαι σίγουρος πως θα ήθελε πολύ να του πλέξω το εγκώμιο όσον αφορά τα μεγαλομανή σχέδιά του να ξανασχεδιάσει τον κόσμο κατ' εικόνα του. Δεν θα το κάνω. Αρκετό μελάνι έχει χυθεί για λογαριασμό του Grimstroke ήδη. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_121_Grimstroke_LocHeroName"		"Grimstroke"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_123_Hoodwink_LocFieldNotes"		"Κάθε οδηγός κοντά στο Δάσος Τομοκάν μου έδωσε την ίδια προειδοποίηση: Μην προσπαθήσεις να βρεις τη Hoodwink. Οπότε δεν το έκανα. Αντ' αυτού, άφησα τη Hoodwink να βρει εμένα. Αφού έστησα τη σκηνή μου, άπλωσα μερικές παγίδες που είχα πάρει από τον Rattletrap για να ανακόψω την πορεία λιγότερο έξυπνων θηρευτών και, θεωρητικά, να κάνω τη Hoodwink να πιστέψει ότι έχει να κάνει με βλάκα. Πριν καν προσποιηθώ ότι με πήρε ο ύπνος, ένα ιπτάμενο βελανίδι έσκισε τον φλοιό της βελανιδιάς πάνω από το κεφάλι μου.

<br/><br/>Ήταν μικρότερη απ' ό,τι περίμενα, η βαλλίστρα της είχε σχεδόν το ίδιο μέγεθος με την ίδια. Ωστόσο, την κρατούσε με περισσότερη μαεστρία από οποιοδήποτε εκπαιδευμένο μέλος της Χάλκινης Λεγεώνας.

<br/><br/>«Κανείς δε στήνει παγίδες στο δάσος ΜΟΥ», είπε περιφρονητικά.

<br/><br/>Ομολόγησα με ηρεμία το τέχνασμά μου και ζήτησα να της πάρω συνέντευξη. Έδειξε περισσή προθυμία. Μίλησε για το φαγητό που πήρε από την τσάντα μου. Μίλησε για τον χρυσό που έκλεψε από το πουγγί μου. Μίλησε για το ότι έπρεπε να φύγω από το Δάσος Τομοκάν πριν αλλάξει γνώμη. Μου έδωσε πίσω τις παγίδες μου, κομματιασμένες. Για να είμαι ειλικρινής ήταν περισσότερα απ' ό,τι περίμενα. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_123_Hoodwink_LocHeroName"		"Hoodwink"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_126_VoidSpirit_LocFieldNotes"		"«Η πραγματικότητά σου είναι φευγαλέα», λέει ο Ινάι, γνωστός και ως Void Spirit, που μου έκανε τη χάρη να ταξιδέψει ως το σπίτι μου για τη συνέντευξη. Είναι καλοδεχούμενη χειρονομία αν και δεν απαιτεί κόπο εκ μέρους του.

<br/><br/>«Δεν είναι παρά μία από άπειρες πραγματικότητες, που διπλώνονται και ξεδιπλώνονται τόσο ξεχωριστά όσο και αλληλένδετα».

<br/><br/>Είναι το πιο κατανοητό πράγμα που έχει πει στις ώρες που έχουμε περάσει μιλώντας, τουλάχιστον για μένα. Όταν του ζητάω να παραφράσει ή να διευκρινίσει κάτι, απλά με κοιτάει, ανέκφραστος.

<br/><br/>Αυτό που έχω καταφέρει να μάθω είναι ότι ο Ινάι ταξιδεύει μέσα από πραγματικότητες, με σκοπό να διασφαλίσει πως δεν θα ξεφύγουν από τα προκαθορισμένα παρελθόντα τους. Αλλά δεν τον ενδιαφέρει να μιλήσει για τον εαυτό του· πιο πολύ τον νοιάζει η ανθρωπότητα ως σύνολο. Τα λόγια του αναμφίβολα θα μπέρδευαν τους μεγαλύτερους διανοούμενους (και δεν ανήκω σε αυτούς). «Μμμ, χμμ», λέω κάνοντας σχεδιάκια στο σημειωματάριο μου.

<br/><br/>Μετά από έναν ιδιαίτερα μακρύ μονόλογο, με ρωτάει, «Τα έγραψες όλα;»

<br/><br/>Λέω ψέματα πως ναι. Η στωικότητά του μετατρέπεται σε σκεπτικισμό. «Επανάλαβέ τα». 

<br/><br/>Κάνω ό,τι μπορώ από μνήμης. «Εε… έλεγες ότι η ύπαρξη είναι απλά… μια επαναλαμβανόμενη αναδρομή οντολογικών… πλαισίων, νομίζω… και ότι αυτά καταρρέουν υπό το βάρος των δικών τους… γνωσιολογικών είπες; Γνωσιολογικών ψευδαισθήσεων; Αυταπατών;»

<br/><br/>Ξεφυσώντας, ανοίγει μια πύλη από κάτω του και εξαφανίζεται μέσα της. Προς τα πού, ούτε να εικάσω δεν θα μπορούσα.

<br/><br/>Γνωσιολογικών<i>αντιφάσεων</i>. Αυτό ήταν."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_126_VoidSpirit_LocHeroName"		"Void Spirit"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_128_Snapfire_LocFieldNotes"		"«Η κατασκευή πραγμάτων για να ανατινάξεις τους εχθρούς είναι παιχνιδάκι. Κάτω, Μόρτιμερ.», λέει η Μπέατριξ, γνωστή και ως Snapfire.

<br/><br/>Καθόμαστε στο ετοιμόρροπο καλύβι της, στη μέση της καυτής ερήμου της Ναναράκ, περιτριγυρισμένες από μισοτελειωμένα μαραφέτια, φτιαγμένα με μισοχαλασμένα εργαλεία. Επισημαίνω πως τα ανατιναγμένα καλύβια των γειτόνων της υποδεικνύουν πως η κατασκευή πυρομαχικών δεν είναι τόσο εύκολη όσο ισχυρίζεται.

<br/><br/>«Είναι εύκολη για όποιον έχει λίγο μυαλό», αυτοδιορθώνεται. «Κάτω, Μόρτιμερ. Να σου βάλω κι άλλο τσάι, καλή μου;»

<br/><br/>Το γιγάντιο κατοικίδιό της επιτέλους σταματά να μου γλείφει το πρόσωπο ίσα ίσα για να προλάβω να αρνηθώ την προσφορά της. Το τσάι είναι λίγο πικάντικο για τα γούστα μου. Καλύτερο όμως από τα μπισκότα, που ήταν ΠΟΛΥ πικάντικα για τα γούστα μου.

<br/><br/>«Οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη δεν έχουν πολύ μυαλό», λέει κουνώντας το κεφάλι της η Μπέατριξ. «Ευτυχώς για εκείνους έχουν εμένα και τον Μόρτιμερ. Μόρτιμερ, ΚΑΤΩ!»

<br/><br/>Ξεκινά να ενώνει με οξυγονοκόλληση έναν μακρύ μεταλλικό σωλήνα με ένα κομμάτι σκουριασμένο παλιοσίδερο που φαίνεται πιο μεγάλο σε ηλικία και από την ίδια.

<br/><br/>«Αυτό που ξεχνάνε όλοι είναι ότι το μπαρούτι μπαίνει ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ», λέει δυσανασχετώντας, καθώς μας τραντάζει μία έκρηξη σε κοντινή απόσταση."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_128_Snapfire_LocHeroName"		"Snapfire"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_129_Mars_LocFieldNotes"		"«Παλιά ήμουν θρασύς», λέει με τρανταχτή φωνή ο Mars, γνωστός και ως Άρης ο αρχαίος Θεός του Πολέμου, από τον μεγαλοπρεπή χρυσό του θρόνο. «Ήμουν αλαζόνας. Έκανα πόλεμο απλά και μόνο για να δω τα τρομοκρατημένα πρόσωπα των θνητών καθώς τους τρυπούσα με το δόρυ μου».

<br/><br/>Αν η αστραφτερή αίθουσα του θρόνου, που έχει σήμερα ο Mars, είναι σημάδι ταπεινοσύνης, πρέπει να ήταν ανυπόφορα αλαζών στο παρελθόν. Πελώρια υφαντά κρέμονται από κάθε τοίχο: κάθε ένα τον τιμά ως νικητή μιας επικής μάχης με σκοπό να κάνει όλες τις υπόλοιπες επικές μάχες στα άλλα υφαντά να φανούν ασήμαντες. Δεκάδες αγάλματα γεμίζουν τον χώρο, απεικονίζοντας τον θεό του πολέμου σε ηρωικές στάσεις μάχης, εν μέσω κάποιου χτυπήματος, κάτι που δημιουργεί την εντύπωση ότι παλεύει αέναα με άλλες εκδοχές του εαυτού του σε κάποιες πιο στριμωγμένες γωνίες.

<br/><br/>Ο Mars εξηγεί πως δεν επιτρέπει πλέον στις πιο βασικές του παρορμήσεις να τον οδηγήσουν σε μάχη. Δεν ποθεί πλέον τον φόβο και τον σεβασμό των θνητών. Αλλά αυτό δεν τον σταματά από το να σκορπά πόλεμο.

<br/><br/>«Ο πόλεμος είναι απαραίτητος», λέει με φωνή που αντηχεί μέσα στην τεράστια αίθουσα. «Δείχνει ποιος αξίζει».

<br/><br/>Οι παλιοί θεοί, λέει, έχουν επαναπαυτεί και είναι αδύναμοι. Με τη νεοαποκτηθείσα ταπεινότητα και υπευθυνότητά του, λοιπόν, αποφάσισε ότι πρέπει να σηκώσει το φορτίο της διοίκησης όλων όσων βλέπει, με ατσάλινη γροθιά.

<br/><br/>«Πριν, πίστευα ότι έπρεπε να γίνω ο Βασιλιάς των Θεών επειδή ήμουν αλαζόνας και ανόητος», παραδέχεται. «Τώρα, βλέπω ότι <i>πρέπει</i> να γίνω… επειδή είμαι εχέφρων»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_129_Mars_LocHeroName"		"Mars"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_12_PhantomLancer_LocFieldNotes"		"Ο Αζρέιθ παρακολουθούσε την ήρεμη ροή του ποταμού, σφίγγοντας το δόρυ του λες και βρισκόταν σε μάχη. Αλλά δεν τον ενδιέφερε να μιλήσει για τη δεξιοτεχνία που έδειξε με το δόρυ στη μάχη του εναντίον του τρομερού μάγου Βορν. 

<br/><br/>Γνωρίζοντας ότι, από ολόκληρο τον λαό του, ήταν ο μόνος που επέζησε από αυτήν τη βάναυση επίθεση, δεν μπορώ να τον κατηγορήσω. Αγνόησε την ερώτησή μου με ένα απλό «Δεν μας ενδιέφεραν οι πόλεμοι των άλλων, ώσπου οι άλλοι έφεραν τους πολέμους τους σ' εμάς».

<br/><br/>Έπειτα, επικεντρώθηκε και πάλι στο νερό και στα άφθονα ψάρια που κολυμπούσαν σ' αυτό. Μου είπε ποια ήταν βρώσιμα και ποια δηλητηριώδη, ποια πιάνονταν εύκολα και ποια αντιστέκονταν. Δεν είχα έρθει για μάθημα ιχθυολογίας, αλλά η αλλαγή θέματος αποδείχτηκε μάταιη.

<br/><br/>Και, έτσι, αποφάσισα να απολαύσω την ηρεμία της μέρας. Με είχε σχεδόν πάρει ο ύπνος όταν είδα τον Αζρέιθ να πειράζει αδέξια το νερό με το δόρυ του, τρομάζοντας όλα τα ψάρια και κάνοντάς τα να μαζευτούν σε κοπάδι στην απέναντι όχθη. Άρχιζα να πιστεύω πως μάλλον η απλή ζωή του ψαρά δεν του ταίριαζε… ώσπου ένα αντίγραφο του εαυτού του εμφανίστηκε στην αντίπερα όχθη, καρφώνοντας με μία κίνηση τρία από αυτά που είχε ξεχωρίσει ως τα πιο βρώσιμα. Ήταν <i>πεντανόστιμα</i> όπως αποδείχτηκε και, εκείνο το βράδυ, απολαύσαμε το γεύμα μας πλάι στη φωτιά. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_12_PhantomLancer_LocHeroName"		"Phantom Lancer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_131_Ringmaster_LocFieldNotes"		"Το να αποκαλέσω τον σιδηρουργό ντουλάπα, θα ήταν αδικία για τις ντουλάπες, αλλά να σου αυτός ο γίγαντας, με το στήθος του να σπαρταρά απ' τους λυγμούς. Καθόμαστε στο εργαστήρι που είναι γεμάτο παλιοσίδερα, εδώ όπου κατασκευάζει ανταλλακτικά για τον Ringmaster.

<br/><br/>«Πρώτα είπα όχι, αποκλείεται. Έπειτα, έβγαλε αυτόν τον καταραμένο τροχό. Μετά, ούτε ξέρω πώς, του δίνω αυτά τα παλιογρανάζια και μαζί με τον γιο μου βρισκόμαστε στριμωγμένοι σε μια σκηνή γεμάτη κόσμο, για την \"παράστασή\" του».

<br/><br/>Τρέμοντας, βγάζει τους επιδέσμους από το αριστερό του πόδι, που πολτοποιήθηκε από ένα νούμερο όπου συμμετείχε το κοινό, ονόματι «Λεπίδα ή μπαλτάς». Αλλά εκεί που πραγματικά σπαράζει είναι όταν μιλά για τον γιο του, τον οποίο ο Κολιόστρο πήρε σαν εθελοντή για ένα νούμερο εξαφάνισης. Είπε ότι θα τον ελευθέρωνε από «Το Κουτί», αν λειτουργούσαν τα γρανάζια του σιδηρουργού. 

<br/><br/>Φαντάζομαι πως λειτούργησαν. Ακούγεται ένα χτύπημα στην πόρτα και μια φωνούλα λέει «μπαμπάκα;». Ο σιδηρουργός πάει κουτσαίνοντας γρήγορα προς την πόρτα και την ανοίγει απότομα. Μπροστά του στέκεται κάτι που είναι πιο πολύ μηχανισμός παρά αγόρι. Εκτεθειμένα γρανάζια στριφογυρίζουν, ελατήρια τινάζονται, μικρά φυσερά κινούνται ρυθμικά, γεμίζοντας και αδειάζοντας αέρα. Η ίδια η δουλειά του σιδηρουργού χρησιμοποιείται για να τον ταλανίσει ακόμα περισσότερο.

<br/><br/>«Ο Κολιόστρο μου ζήτησε να σε προσέχω», τιτιβίζει το αποκρουστικό πλάσμα και το κεφάλι του γέρνει μηχανικά στα πλάγια.

<br/><br/><br/>Ο σιδηρουργός πλαντάζει. Και ναι, το ίδιο κάνω κι εγώ. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_131_Ringmaster_LocHeroName"		"Ringmaster"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_135_Dawnbreaker_LocFieldNotes"		"Κανονικά, αν μου λέγανε «βάδισε προς το φως» θα δυσανασχετούσα και θα ζητούσα να μιλήσω με κάποιον με λιγότερη έφεση στη δραματική ποίηση και περισσότερες πραγματικές πληροφορίες. Ωστόσο, στην περίπτωση της Βαλόρα, γνωστής και ως Dawnbreaker, αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν οι χωρικοί κοντά στο Νυχτάργυρο Δάσος.

<br/><br/>Είχε μπει στο σκοτεινό αυτό δάσος μέρες μόνο πριν και μάρτυρες χιλιόμετρα μακριά ισχυρίζονταν πως είχαν δει φωτεινές σφαίρες φωτός να εμφανίζονται πάνω από τα δέντρα.

<br/><br/>Ευτυχώς για τον γράφοντα απεσταλμένο, δεν ήταν άλλη μια υπερβολή από χωρικούς με γουρλωμένα μάτια που ήλπιζαν να δουν το όνομά τους τυπωμένο. Με τη μουντάδα του Νυχτάργυρου Δάσους, ήταν ακόμα πιο εύκολο να ακολουθήσω τις φωτεινές λάμψεις. Για να μην αναφέρω και την ολοένα αυξανόμενη κακοφωνία του σφυριού της Βαλόρα καθώς διέλυε ξύλα, πέτρες και εχθρούς. 

<br/><br/>Πριν τυφλωθώ (ευτυχώς μόνο για μία εβδομάδα) πρόλαβα να τη δω για πολύ λίγο: Ένα ζωντανό αστέρι, που διέλυε το αποπνικτικό σκοτάδι απλά και μόνο με τη δύναμη της θέλησής της.

<br/><br/>Το υπερβολικό σκοτάδι είναι άσχημο, νομίζω όλοι συμφωνούμε να εξαλείψουμε ένα μέρος του. Αλλά να εξαλείψουμε όλο το σκοτάδι; Να έχουμε καθαρή, εκτυφλωτική φωτεινότητα συνέχεια; Έζησα ένα μόνο δευτερόλεπτο από την ουτοπία της και οι αμφιβληστροειδείς μου θα διαφωνούσαν. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_135_Dawnbreaker_LocHeroName"		"Dawnbreaker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_136_Marci_LocFieldNotes"		"Μου είχαν πει ότι η Μάρσι δεν μιλά, κάτι που με έκανε να θέλω να τη γνωρίσω ακόμη περισσότερο. Πιστέψτε με, είναι σπάνιο στον κόσμο αυτό να έχει κανείς φήμη σαν της Μάρσι χωρίς τη βλακώδη κομπορρημοσύνη που τη συνοδεύει.

<br/><br/>Ευτυχώς, κάποιοι γνωστοί της ήταν πολύ πρόθυμοι να μιλήσουν εκ μέρους της με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα. Συναντηθήκαμε στο Νυχτάργυρο Δάσος, όπου ξεδίπλωσαν τις αναμνήσεις τους καθώς η Μάρσι πηγαινοερχόταν εκεί γύρω, παρακολουθώντας προσεκτικά τα δέντρα για την επιστροφή της προστατευόμενής της, της Πριγκίπισσας Μιράνα. Κάθε ένας είχε μια ιστορία, όλοι ισχυρίζονταν ότι είχαν δει το συμβάν ιδίοις όμμασι και η ιστορία του ενός ήταν πιο φανταστική από του προηγούμενου. Με τα ίδια της τα χέρια, ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν, η Μάρσι είχε σκοτώσει ληστές, στρατούς και μέχρι και θεούς εδώ κι εκεί.

<br/><br/>Λόγω της ανεπιτήδευτης εμφάνισης της Μάρσι, υποπτευόμουν ότι όλα αυτά ήταν μπούρδες. Μέχρι που σφύριξε. Μέχρι να γυρίσω το κεφάλι μου, έτρεχε προς το δάσος γεμάτη αποφασιστικότητα. Οι γνωστοί της με διαβεβαίωσαν ότι δεν χρειαζόταν να ακολουθήσουμε, οπότε περιμέναμε. Σύντομα, η Μάρσι επέστρεψε μέσα στα αίματα, περπατώντας με την ακηλίδωτη Πριγκίπισσα Μιράνα στο πλευρό της. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_136_Marci_LocHeroName"		"Marci"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_137_PrimalBeast_LocFieldNotes"		"Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το Primal Beast είναι απλά ένα μωρό. Διερευνώντας τα συντρίμμια γύρω από το πρώην (πλέον) ψαροχώρι Αντουγιάρ, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως φέρουν σημάδια από την έκρηξη οργής ενός τεράστιου βρέφους. Ο όλεθρος, ωστόσο, υποδεικνύει μοχθηρία την οποία ένα μωρό δεν θα μπορούσε να συλλάβει.

<br/><br/>Ολόκληρα κτήρια έχουν μετατραπεί σε μπάζα, οι προβλήτες έχουν γίνει θρύψαλα, τα καράβια είναι πλέον κομματιασμένα στην ακτή. Δεν υπάρχει κάποιος προφανής λόγος πίσω από αυτήν τη θηριωδία. Οι χωρικοί; Εξαφανισμένοι. Ελπίζω μόνο να πρόλαβαν να διαφύγουν και να μην καταβροχθίστηκαν.

<br/><br/>Όπως και να 'χει, ας προσθέσουμε το Αντουγιάρ στη λίστα αποικιών που έσβησε από τον χάρτη το Primal Beast, λίστα που ολοένα μεγαλώνει. Είχε υπάρξει μια σύντομη ανάπαυλα όταν το θηρίο παρασύρθηκε σε μια παγίδα όπου τον δέσανε με το Γκλέιπνιρ, μια μαγική αλυσίδα σχεδιασμένη για να συγκρατεί θεϊκά πλάσματα. Αλλά ένα κτήνος με τόση δύναμη και οργή δεν μπορεί να μείνει φυλακισμένο για πολύ. Τώρα, ποδοβολάει στη γη απαλλαγμένο από τα δεσμά του.

<br/><br/>Καθώς εξετάζω τις ζημιές, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ: Αν το Primal Beast είναι απλά μωρό, ας μας βοηθήσουν οι θεοί αν αποφασίσουν ποτέ να εμφανιστούν οι γονείς του."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_137_PrimalBeast_LocHeroName"		"Primal Beast"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_138_Muerta_LocFieldNotes"		"Ο ιδιοκτήτης του ερειπωμένου πανδοχείου, που είχε ξασπρίσει από τον ήλιο, σκούπισε τον ιδρώτα από το φρύδι του. Ακόμα και στη σκιά που παρείχε το άδειο κτήριο, μόνο του στη μέση της έρημης πεδιάδας σκόνης, η ζέστη ήταν αποπνικτική.

<br/><br/>«Ήταν από μια παλιά πόλη που λεγόταν Σκερμ και βρισκόταν εκεί δα πέρα», είπε. «Ήταν κοριτσάκι».

<br/><br/>«Σ' αυτά τα μέρη σύχναζαν ληστές. Πολύ κακοί άνθρωποι. Κατέκλεψαν κάθε πόλη που υπήρχε εδώ γύρω. Την πυροβόλησαν εν ψυχρώ. Σκότωσαν και όλο της το σόι».

<br/><br/>Μας έβαλε άλλο ένα ποτηράκι από κάποιο καπνιστό υγρό που έκαιγε τον λαιμό μου, αλλά εκείνου του έλυνε τη γλώσσα. Αφού συνέχιζε να μιλάει, θα συνέχιζα κι εγώ να το καταπίνω με το ζόρι.

<br/><br/>«Και τότε… το λοιπόν, κανείς δεν ξέρει τι έγινε τότε», έριξε μερικές κλεφτές ματιές τριγύρω πριν συνεχίσει. «Άκουσα ότι νίκησε τον Χάρο τον ίδιο. Άκουσα ότι γυρεύει εκδίκηση από κείνους που της έκαναν κακό».

<br/><br/>Σκούπισε ξανά τον ιδρώτα από το φρύδι του, αλλά αυτήν τη φορά όχι λόγω ζέστης. Είχε χλωμιάσει σαν να είδε φάντασμα.

<br/><br/>«Οι ληστές ήταν αδίστακτοι αλήτες», ψιθύρισε βραχνά. «Μα τους θεούς, τους λυπάμαι»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_138_Muerta_LocHeroName"		"Muerta"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_13_Puck_LocFieldNotes"		"Τεράστιες, πολύχρωμες πεταλούδες φτερουγίζουν ανάμεσα σε φύλλα που λαμπυρίζουν, στο Δάσος των Νεραϊδοσκιών, στη νοτιοδυτική Ρέβτελ. Με έχει μαγνητίσει ο ιπτάμενος χορός τους, όταν, από το πουθενά, εμφανίζεται πάνω από τον δεξί μου ώμο ο Νεραϊδόδρακος, το Puck.

<br/><br/>«Περίεργο πλάσμα», λέει, με φωνή διστακτική και επιτηδευμένη, σαν να μιμείται λέξεις που δεν καταλαβαίνει απόλυτα. «Τι είδους πλάσμα είσαι;»

<br/><br/>Πριν μπορέσω να απαντήσω, το Puck φτερουγίζει κυκλικά γύρω από μια κατακόκκινη νυχτοπεταλούδα, χαχανίζοντας. Τον παρακολουθώ για μια στιγμή· έπειτα χάνεται απ' το οπτικό μου πεδίο κι ύστερα εμφανίζεται ξανά πάνω από τον αριστερό μου ώμο.

<br/><br/>«Σε ρώτησα τι είδους πλάσμα είσαι», επαναλαμβάνει το Puck, με έναν τόνο ενόχλησης στη φωνή του. Λέγεται ότι οι Νεραϊδοδράκοι ζουν περισσότερο από ολόκληρους κόσμους. Φαίνεται ότι αυτό δεν τους χαρίζει υπομονή.

<br/><br/>«Είμαι ξωτικό του δάσους», λέω διστακτικά. Απλώνει ένα από τα τέσσερα τριδάχτυλα χέρια του και ψηλαφίζει το πρόσωπό μου εξεταστικά. Τα δάχτυλα είναι απαλά σαν αέρας και μυρίζουν αγριολούλουδα και θειάφι.

<br/><br/>«Δεν μου φαίνεσαι φτιαγμένη από ξύλο», απαντάει. Το χαμόγελό του δεν μου δίνει να καταλάβω αν αστειεύεται ή αν με κατηγορεί ότι λέω ψέματα.

<br/><br/>Το Puck πεταρίζει κι εξαφανίζεται ξανά. Οι πεταλούδες διασκορπίζονται και στο δάσος επικρατεί πλέον νεκρική σιγή."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_13_Puck_LocHeroName"		"Puck"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_145_Kez_LocFieldNotes"		"Το Στραβό Ράμφος, μια ταβέρνα πολυτελείας ψηλά μέσα στα σύννεφα της Φωλέας, είναι γεμάτο. Παρότι έχει πάντα πολύ κόσμο για την Ημέρα της Ανόδου, φέτος είναι λίγο διαφορετικά.

<br/><br/>Από εκεί που συνωστίζονταν μόνο γαλαζοαίματοι, τώρα στο πλήθος βρίσκονται και πιο κοντοί άνθρωποι-πουλιά. Κάποιος από αυτούς σπρώχνει ένα ποτό μπροστά από την κομψή μπλε φιγούρα που κάθεται απέναντί μου και τη χτυπά στην πλάτη.

<br/><br/>«Δεν μπλέχτηκα με όλα αυτά για τη δόξα, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι δε με χαλάει κιόλας», λέει.

<br/><br/>Ο Kez, όπως είναι γνωστός, χρησιμοποίησε ατσάλι και πονηριά για να καθαιρέσει την Ιμπίρια, τη Σφετερίστρια Βασίλισσα. Δεν ήταν εύκολο, αλλά κατορθώνοντάς το, κέρδισε —και ο ίδιος αλλά και οι άπτηνοι αδελφοί του— τον σεβασμό που τους είχαν αρνηθεί για χρόνια. Μέχρι τότε, στην περήφανη Σκάιραθ, τους έβλεπαν σαν κατώτερα όντα.

<br/><br/>«Είχαμε βοήθεια», παραδέχεται. «Τη χρειαζόμασταν, εδώ που τα λέμε. Η Ιμπίρια δεν θα παρέδιδε έτσι εύκολα το στέμμα. Είχε χυθεί πολύ αίμα γι' αυτό».

<br/><br/>Πλέον, ο Kez τριγυρνά αναζητώντας νέες αδικίες που πρέπει να διορθωθούν και επιστρέφει, συνήθως, στη Φωλέα μόνο για τη μεγαλύτερη γιορτή της πόλης. Ένας άπτηνος τού δίνει άλλο ένα μπυροπότηρο.

<br/><br/>«Τα δωρεάν ποτά επίσης δε με χαλάνε», λέει χαμογελώντας."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_145_Kez_LocHeroName"		"Kez"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocFieldNotes"		"Η Γκούντκαϊντ συμπεριφερόταν λες και το να μου αναθέσει να γράψω για τον Pudge ήταν δώρο, αλλά κατάλαβα αμέσως τις προθέσεις της. Ποιος νοιάζεται αν στους αναγνώστες αρέσουν οι ιστορίες για τη σφαγολαγνεία του Pudge; Οι αναγνώστες δεν είναι αυτοί που πρέπει να πλησιάσουν τους γάντζους του και, ακόμα χειρότερα, τη μυρωδιά του. Δεν είναι αυτοί που πρέπει να περπατήσουν μέσα από λάσπες, σπλάχνα και άλλες ουσίες που ούτε να σκεφτώ δε θέλω.

<br/><br/>Ωστόσο, παρακολουθώντας τον από μια ασφαλή απόσταση έξω από την Κουόιτζ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Pudge είναι πιο πολυεπίπεδος από ό,τι είχα υποθέσει. Εξακολουθεί να είναι σιχαμερός, αναμφίβολα. Αλλά, αν αφήσει κανείς στην άκρη τις βεβηλωτικές του πράξεις, θα παρατηρήσει ότι υπάρχει μέθοδος στη χασαπική του.

<br/><br/>Τρώει τους άπαντες, αλλά προτιμά εκείνους που ουρλιάζουν ακόμα· τους κρατά ζωντανούς για όσο μπορεί, καθώς αφαιρεί τμήματα του σώματος κομμάτι-κομμάτι, χρησιμοποιώντας τον γάντζο του για να τσιμπήσει πέτσες που κρέμονται από το πρόσωπο.

<br/><br/>Τώρα, αν αυτό το τελευταίο το κάνει για να φάει αργότερα ή για διακοσμητικούς λόγους, δεν είχα σκοπό να πάω πιο κοντά για να το ανακαλύψω. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocHeroName"		"Pudge"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocPersonaFieldNotes"		"Ο νεκροθάφτης στο Δακρύροδο έραβε ακόμα τα πτώματα όταν έφτασα. Είχε ξεκληριστεί μια εξέχουσα οικογένεια σε δυστύχημα με άμαξα. Στην αρχή, εκνευρίστηκα που είχα ακούσει τον μεθυσμένο πολιτοφύλακα. Αυτός ο τύπος ατυχήματος ήταν τραγικός, φυσικά, αλλά ασυνήθιστος; 

<br/><br/>Αντιλαμβανόμενος την απορία μου, ο νεκροθάφτης μου υπέδειξε μ' ένα νεύμα τον χώρο όπου κείτονταν τα πτώματα, απλωμένα πάνω σε μια σειρά από τραπέζια σαν μαρμαρένιες κλίνες. Τότε, είδα τι ήταν το ασυνήθιστο. Εκτός από τα αναμενόμενα σπασμένα κόκαλα και τις βαθιές πληγές, τα πτώματα ήταν γεμάτα μικροσκοπικά κοψίματα και οπές, σε μερικές από τις οποίες ξεπρόβαλε κλωστή μέσα από τη σάρκα. Είδα να έχουν αφαιρεθεί δάχτυλα, είδα μάτια που έμοιαζαν να έχουν τραβηχτεί με βία από τις κόγχες, είδα μικρά κομμάτια δέρματος και σάρκας να έχουν αποκολληθεί. 

<br/><br/>Πριν τον εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική, ο επιζήσας οδηγός παραληρούσε για ένα λούτρινο παιχνίδι που είχαν βρει στην άκρη του δρόμου όταν έκαναν στάση. Ένα μικρό, άσχημο πράγμα. Τα παιδιά το είχαν λατρέψει. Ας αναπαυτεί η ψυχούλα τους. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_155_Largo_LocFieldNotes"		"Κανονίζω να συναντήσω τους Κέρικ, Μόσγκρεϊβ και Κουίμπινς στο Όμορφο Ορτύκι, ένα παραθαλάσσιο καταγώγι που το έχουν στέκι οι συγγραφείς επειδή είναι ήσυχο και (συνήθως) χωρίς καβγάδες, για να ανταλλάξουμε σημειώσεις. Αλλά, όταν φτάνω, κάθονται ήδη με έναν μεγαλόσωμο πράσινο άγνωστο που κουβαλά ένα έγχορδο όργανο στην πλάτη του.

<br/><br/>«Μόλις έκατσε μαζί μας» τραυλίζει ο Κέρικ με απολογητικό ύφος. «Είναι—»

<br/><br/>«Το όνομά μου είναι Largo», διακόπτει ο ξένος, καθώς κάθομαι. «Τα παιδιά εδώ μου έλεγαν για τους Κουίλκιν».

<br/><br/>Είναι ασυνήθιστο να θέλει κάποιος να πάρει συνέντευξη από εμάς, τους χρονικογράφους. Το ενδιαφέρον για τους άλλους είναι η δική μας δουλειά. Ρωτάω τον Largo από πού κατάγεται και αποφεύγει την ερώτηση με ένα νεύμα προς τη θάλασσα και ένα αόριστο «Α, από πολύ μακριά».

<br/><br/>Συνεχίζει να μας κατακλύζει με ερωτήσεις, με φιλικό, αφοπλιστικό τρόπο. Χαμηλώνουμε τις συνήθεις άμυνές μας και ανοιγόμαστε σχετικά με τους Κουίλκιν. Ακόμα και ο βλοσυρός Μόσγκρεϊβ είναι ασυνήθιστα φλύαρος με τον νεοφερμένο.

<br/><br/>Τελικά, ο Largo σηκώνεται και λέει ένα χαρούμενο «Να 'στε καλά, αδέρφια» πριν πηδήξει πάνω στο μπαρ. Αρχίζει να τραγουδά μια όμορφη, ρυθμική μπαλάντα με πρωταγωνιστές εμάς τους τέσσερις. Το ρεφρέν είναι ένα ξεσηκωτικό σύνθημα που τραγουδάμε όλοι μαζί: «Αλλιώς, ποιος να μας πιστέψει ποιος;» 

<br/><br/>Για πρώτη φορά, στο Όμορφο Ορτύκι γίνεται χαμός. Σύντομα, όλο το μπαρ συμμετέχει και τραγουδά το τραγούδι για τους Κουίλκιν. Και παρότι φημιζόμαστε για τη μυστικοπάθειά μας ως λαός, παρατηρώ ότι δε φαίνεται να ενοχλείται κανένας στο τραπέζι. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_155_Largo_LocHeroName"		"Largo"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_15_Razor_LocFieldNotes"		"Λέγεται ότι, όταν πεθαίνουμε, η ψυχή μας ταξιδεύει στον Στενό Λαβύρινθο, όπου καθορίζεται η αιώνια μοίρα μας. Ακούγεται σαν μύθος, που σκοπό έχει να μας κρατήσει στο ενάρετο μονοπάτι, αλλά ο άντρας με τα κουρελιασμένα ρούχα που περπατά δίπλα μου στο κατάμεστο παζάρι Χέλιο Ιμπίριουμ ορκίζεται πως είναι αλήθεια.

<br/><br/>«Ο Razor είναι αυτός που άγει με βια τις ψυχές», λέει αναριγώντας. «Τις αρχίζει στα μαστιγώματα με ηλεκτρισμό ώσπου τρέχουν τόσο γρήγορα που δεν πατάνε, πετάνε».

<br/><br/>Ο άντρας —δεν ήθελε να μου πει το όνομά του— με κάποιον τρόπο είχε ξεφύγει από το άγρυπνο βλέμμα του Razor και, στη συνέχεια, από τον Στενό Λαβύρινθο. Μου λέει την ιστορία της ζωής του. Μου δίνει την αίσθηση ότι δεν κάνει πια κουβέντα, αλλά επιχειρηματολογεί για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Εντέλει, επιστρέφει στο θέμα του Razor.

<br/><br/>«Έχει ένα βιβλίο με όλα τα ονόματα των νεκρών», λέει ο άντρας. «Δεν ξέρω αν το δικό μου είναι ακόμα εκεί μέσα αφότου δραπέτευσα, αλλά συνεχίζω να τρέχω. Δεν θέλω να αντιληφθεί ότι λείπω και να ψάξει να με βρει».

<br/><br/>Η ατμόσφαιρα ξαφνικά γεμίζει με στατικό ηλεκτρισμό. Παρότι ο ουρανός είναι γαλάζιος, πέφτει μια αστραπή. Και έτσι, ο άντρας εξαφανίζεται."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_15_Razor_LocHeroName"		"Razor"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_16_SandKing_LocFieldNotes"		"Το ηλιοκαμένο παζάρι του Καλντίν σφύζει από ζωή. Οι φωνές των εμπόρων ακούγονται πάνω από το πανδαιμόνιο των καραβανιών που φτάνουν. Τα μπαχαρικά αρωματίζoυν τον αέρα. Περιστρεφόμενοι δερβίσηδες χορεύουν τελετουργικούς χορούς. Μασουλώντας ένα αρνίσιο σουβλάκι, επισημαίνω στον ξεναγό μου πόσο ζωντανό φαίνεται το βασίλειο στη μέση της άγονης ερήμου. 

<br/><br/>Ο Γουαζίμ γελάει. «Η έρημος είναι ολοζώντανη! Η Σπινθηριστή Έρημος σκέφτεται. Κινείται. Και όταν θέλει πτώμα, στέλνει τον Sand King». Το άβαταρ αυτό, εξηγεί, εμφανίζεται ως τεράστιο αραχνίδιο με το όνομα Κρισάλις ή «Ψυχή της Άμμου». Γέρνει προς το μέρος μου. «Και ποιος σφυρηλάτησε την πανοπλία που του επιτρέπει να παίρνει μορφή; Το Τζίνι του Καλντίν!» Τα μάτια του λάμπουν από ενθουσιασμό ή υπερηφάνεια.

<br/><br/>Γιατί, αναρωτιέμαι, το έκανε αυτό το Τζίνι; Ο Γουαζίμ σηκώνει τους ώμους. «Κάποιοι λένε ότι το έκανε για να δώσει στην έρημο μια μορφή με την οποία θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν, ώστε να μην καταπιεί το Καλντίν. Άλλοι, λένε ότι το έκανε για να δημιουργήσει ένα τέρας και να βασανίσει τους ανθρώπους. Άλλοι λένε ότι το έκανε απλά επειδή είχε πλάκα».

<br/><br/>Ρωτάω τον Γουαζίμ γιατί νομίζει εκείνος ότι το Τζίνι έπλασε έναν μαγικό σκορπιό της άμμου.

<br/><br/>Ο Γουαζίμ γελάει. «Ποιος στο διάολο ξέρει γιατί κάνει οτιδήποτε το Τζίνι;» "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_16_SandKing_LocHeroName"		"Sand King"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_17_StormSpirit_LocFieldNotes"		"Για ημι-ουράνιο πλάσμα που φαίνεται να έχει δημιουργηθεί από καθαρό ηλεκτρισμό, ο Ραϊτζίν Θάντερκεγκ είναι αξιοσημείωτα γειωμένος.

<br/><br/>Είναι ευρύτερα γνωστός ως Storm Spirit αλλά επιμένει να τον αποκαλώ «Ραϊτζίν».

<br/><br/>«Έτσι με φωνάζουν οι φίλοι μου και ο καθένας που συναντώ είναι φίλος μου», λέει γελώντας.

<br/><br/>Αυτό επιδέχεται συζήτηση, σκέφτομαι, καθώς με ψυχαγωγεί με ιστορίες από μάχες στις οποίες πολέμησε και κέρδισε, ενώ περιπλανιόμαστε στη Γη της Καταιγίδας. Οι κεραυνοί είναι ανησυχητικοί αλλά, φαίνεται ότι τους αναγκάζει να χτυπούν μόνο εκείνον. Λέει ότι τον γαργαλάνε. Ξανά, κάτι που επιδέχεται συζήτηση.

<br/><br/>Στη συνέχεια, ο Ραϊτζίν διηγείται πώς απέκτησε τις δυνάμεις του. Στην προσπάθεια του να καλέσει τη βροχή, χρησιμοποιώντας μαγεία, για να βοηθήσει τον λαό του που λιμοκτονούσε, εξόργισε τον Ουράνιο Θεό της Καταιγίδας, που αποπειράθηκε έπειτα να τον σκοτώσει. Άλλο ένα ξόρκι, με το οποίο ήλπιζε να θυσιάσει τον εαυτό του για να σώσει το χωριό του, κατέληξε να ενώσει τον μάγο και τον Θεό σε ένα ον.

<br/><br/>Η διάθεσή του σκοτεινιάζει όπως τα σύννεφα από πάνω μας, αλλά σύντομα ξαναβρίσκει το κέφι του. 

<br/><br/>«Τώρα προσπαθώ να χρησιμοποιώ τη δύναμη της καταιγίδας για καλό», λέει χαμογελώντας και χτυπώντας εγκάρδια την πλάτη μου. Το χτύπημα είναι δυνατό, αλλά αυτό που με απογειώνει είναι το τίναγμα από τον στατικό ηλεκτρισμό του χεριού του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_17_StormSpirit_LocHeroName"		"Storm Spirit"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_18_Sven_LocFieldNotes"		"Κοχύλια και άδεια κελύφη καβουριών θρυμματίζονται κάτω από τα θωρακισμένα πόδια του Sven, καθώς βαδίζει κατά μήκος των αιματοβαμμένων ακτών του Στενού Καναλιού. Τον ακολουθώ είκοσι βήματα πιο πίσω εδώ και μια εβδομάδα. Τον χαιρέτισα μία φορά. Απάντηση δεν πήρα.

<br/><br/>Αυτά είναι τα όσα γνωρίζω: Τρέχει λες και τιμωρεί το έδαφος επειδή βρίσκεται κάτω από τα πόδια του. Είναι το ίδιο άνετος σε νερό και στεριά, οπότε ίσως αληθεύουν οι ιστορίες που θέλουν τη μητέρα του να είναι θαλάσσιο πλάσμα κάποιου είδους. Και χρησιμοποιεί την Απόκληρη Λεπίδα στο κυνήγι με την ίδια επιδεξιότητα που το κάνει στη μάχη. 

<br/><br/>Δεν αστειεύομαι. Τον είδα να την πετάει 100 μέτρα μακριά σε ένα τερατοέλαφο που έτρεχε και το παλούκωσε σε ένα σιδηρόξυλο ακριβώς στη σπονδυλική στήλη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η λεπίδα χώθηκε αλλά 15 εκατοστά μέσα στο σιδηρόξυλο. Άφησε, επίσης, ένα καλομαγειρεμένο μπούτι τερατοέλαφου δίπλα στη φωτιά το επόμενο πρωί. Μέρος της προσωπικής ιπποτικής του δεοντολογίας; Σύμβολο ειρήνης; Ή απλά δεν πεινούσε.

<br/><br/>Έχοντας τραβήξει την προσοχή του, επιτέλους, προσπαθώ να αρχίσω τη συνέντευξή μας και τον ρωτώ αν αληθεύει ότι είναι μισός Μέρανθος. Με στραβοκοιτάει, κατευθύνεται προς μία από τις πολλές προβλήτες του Στενού Καναλιού, πηδάει εν πλήρει εξαρτύσει και καταδύεται στα μελανώδη βάθη του καναλιού χωρίς να ταράξει καθόλου τα νερά.

<br/><br/>«Ναι», γράφω. Έχω μόλις ολοκληρώσει τη μεγαλύτερη συνέντευξη που έκανε ποτέ κανείς με τον Sven. Καθόλου άσχημα. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_18_Sven_LocHeroName"		"Sven"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_19_Tiny_LocFieldNotes"		"Ο θειώδης αέρας στην κοιλάδα μεταξύ των δύο μικρότερων βουνών του Διάπυρου Όρους μού προκαλεί ανεξέλεγκτο βήχα. Πασχίζω να συμβαδίσω με τις τεράστιες δρασκελιές του Πέτρινου Γίγαντα, που, με μια δόση ειρωνείας, είναι γνωστός και ως Tiny. Καθώς περπατάμε, φαίνεται να μεγαλώνει σταδιακά. Μισό λεπτάκι. Γίνονται μακρύτερα τα βήματά του; Απορροφά μέσα στο σώμα του την πέτρα που βρίσκεται γύρω του; 

<br/><br/>«Ναι, ίσως ξεκίνησα ως λάβα», λέει, απαντώντας την ερώτηση που δεν κατάλαβα ότι είχα κάνει δυνατά. «Ένα από αυτά τα ηφαίστεια μπορεί να με δημιούργησε. Σ' ευχαριστώ μικρούλι.», λέει βρυχώμενος. 

<br/><br/>Τον βρήκα να εξασκείται στη δεντροβολία στην άκρη ενός δάσους λίγες ώρες πριν. Όταν σχολίασα τις κυκλικές, ομόκεντρες διαγραμμίσεις στο κεφάλι του, λέγοντας πως ίσως αποτελούν στοιχείο ως προς την καταγωγή του, φάνηκε μπερδεμένος. Ισχυρίστηκε πως δεν τις είχε ξαναδεί ποτέ. Του έδωσα ένα καθρεφτάκι από το σάκο μου για να κοιτάξει και, ορκίζομαι, χαμογέλασε.

<br/><br/>«Μια φορά ανέβηκα στην υψηλότερη κορυφή του Διάπυρου Όρους. Από εκεί πάνω, ολόκληρη η οροσειρά είχε το σχήμα αυτών των κύκλων», λέει ο Tiny.

<br/><br/>Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, απομακρύνεται ήδη αργά. Επιταχύνει. Αρχίζω να βήχω ανεξέλεγκτα. «Καλή τύχη, μεγάλε», λέω ασθμαίνοντας. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_19_Tiny_LocHeroName"		"Tiny"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocFieldNotes"		"Η μακρά μου αναζήτηση για τον Anti-Mage με έφερε τελικά, αναπόφευκτα, πίσω στην Ακαδημία Ούλτιμιρ, το μέρος που με μεγάλη του χαρά θα έκαιγε συθέμελα, μαζί με όλους όσοι ήταν μέσα.

<br/><br/>Αφού έγινε επαλήθευση της ταυτότητάς μου με μια μαγεμένη πόρτα, κατευθύνθηκα προς την τραπεζαρία. Βρήκα έναν από τους πιο έμπιστούς μου πληροφοριοδότες-μάγους, ακριβώς εκεί που τον είχα αφήσει: σε ένα σκαμπό, να κοιτάζει νυσταγμένα ένα απύθμενο φλιτζάνι με υδρόμελι που γέμιζε μόνο του.

<br/><br/>Σας μιλώ για έναν άνθρωπο που συζητούσε ελεύθερα για σχεδόν κάθε θέμα που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, από μνησίκακους, οργισμένους θεούς έως μεγάλους πολέμους μάγων και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το φεγγάρι. Το μόνο θέμα που δεν συζητούσε, καταπώς φαίνεται, ήταν το άτομο για το οποίο τον ρωτούσα συνέχεια. Μπορούν οι λεπίδες του Anti-Mage να απομυζήσουν τη μαγεία; «Έχεις ακούσει για τις τεράστιες αράχνες του Dreadwood;» Ποιος ήταν ο ρόλος του Anti-Mage στη φυλάκιση των συντρόφων του στο Κτήμα Τάιλερ; «Έλα να σου πω πού να αγοράσεις ποιοτικούς μανδύες σε καλή τιμή». Τον έχει δει κανείς πρόσφατα; 

<br/><br/>Τον διαπερνά ρίγος. Δεν είχε άλλους τρόπους να αλλάξει το θέμα και, εξαντλημένος, με μια ξαφνική και ανησυχητική νηφαλιότητα, με κοίταξε στα μάτια και είπε «Μη με αναγκάσεις να μιλήσω γι' αυτόν». Στη συνέχεια, μου γύρισε την πλάτη με ανανεωμένο ενδιαφέρον για το υδρόμελι που αναδευόταν και γέμιζε την κούπα του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocHeroName"		"Anti-Mage"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocPersonaFieldNotes"		"Η Γουέι πηγαινοερχόταν ενώ καθόμουν στο ευρύχωρο δωμάτιο του μέντορά της, στο Κτήμα Τάιλερ, την ψυχιατρική κλινική για τους εγκληματίες μάγους. Αρχικά, είχαμε απογοητευτεί εξίσου. Εγώ ήλπιζα να πάρω επιτέλους συνέντευξη από τον Anti-Mage. Εκείνη ήλπιζε ότι το χτύπημα στην πόρτα προϋπαντούσε άλλη μία «διασκεδαστική» ευκαιρία να σκοτώσει κάποιον δραπέτη. Παρόλα αυτά, όταν της είπα ότι με είχε στείλει η Γκούντκαϊντ, η Γουέι χαμογέλασε και, με αρκετό ενθουσιασμό, μου είπε ότι πάντα είχε την κρυφή ελπίδα να δει το όνομά της τυπωμένο. «Αλλά μην το γράψεις αυτό», πρόσθεσε. Προσποιήθηκα ότι σβήνω τις προτάσεις που μόλις διαβάσατε.

<br/><br/>Η συζήτησή μας ήταν σαν να προσπαθούσα να δαμάσω ποταμό. Μια ιστορία για τη σφαγή της οικογένειάς της από μια κλέφτρα μάγισσα σταμάτησε απότομα και μετατράπηκε σε παραλήρημα για την αυστηρή δίαιτα του Anti-Mage, το οποίο αμέσως άλλαξε σε διήγηση για το πρώτο κεφάλι μάγου που είχε πάρει και, στη συνέχεια, με κάποιον τρόπο άρχισε να μου προτείνει το μόνο βιβλίο στο ράφι του δασκάλου της που δεν ήταν «υπερβολικά βαρετό».

<br/><br/>Εντέλει, ρώτησα πώς την είχε βρει ο Anti-Mage. «Φυσικά. Αυτή είναι η ιδανική ιστορία για το περιοδικό σου». Αφού συγκεντρώθηκε, πρόσθεσε «Συγγνώμη, πού είχαμε μείνει;». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_20_VengefulSpirit_LocFieldNotes"		"«Μπορείς να με λες Σεντελζάρ», λέει καλοσυνάτα η Βασίλισσα της Φωλέας.

<br/><br/>Το παρατσούκλι της στα βασίλεια θα άφηνε να εννοηθεί ότι έχει εμμονή με… την εκδίκηση. Αλλά, κατά γενική ομολογία, διοικεί το βασίλειο εξαιρετικά και φαίνεται πως είναι αγαπητή από όλους. Μάλλον βοηθά και το γεγονός ότι η προκάτοχος του θρόνου, η αδερφή της η Ιμπίρια, ήταν μια βάναυση και μοχθηρή δικτάτορας. Εάν θες να είσαι προσφιλής ηγέτιδα, αυτό μοιάζει να είναι ένας καλός τρόπος για να το πετύχεις.

<br/><br/>Ειδικά εφόσον η Ιμπίρια είχε κλέψει τον θρόνο από τη Σεντελζάρ πρώτη, κόβοντάς της τα φτερά κατά τη διάρκεια ενός πραξικοπήματος ενάντια στο παλάτι και πετώντας την από τον υψηλότερο πύργο, όπου την εγκατέλειψαν θεωρώντας τη νεκρή. Χάρη σε μια τυχαία συνάντηση με μια περιπλανώμενη θεά της πονηριάς σώθηκε η ζωή της. 

<br/><br/>Σχεδόν, δηλαδή. Για χρόνια, βίωνε μια ενδιάμεση κατάσταση όπου δεν ήταν ούτε εντελώς ζωντανή ούτε νεκρή. Υποθέτω από εκεί προέρχεται το «Spirit» στο παρατσούκλι της. Υποθέτω, επίσης, ότι το «Vengeance» προέρχεται από τον σφετερισμό του θρόνου και τη σχεδόν δολοφονία της ίδιας από τη μοχθηρή αδερφή της. 

<br/><br/>Η Σεντελζάρ φαίνεται ήρεμη τώρα. Η ανάγκη της για εκδίκηση φαίνεται να έχει πλέον κορεστεί (επίσης, αν έχει καμία σημασία, έχει πλέον σάρκα και οστά). Μετά από μία εξέγερση και μία βασιλοκτονία, όλα βαίνουν καλώς στο βασίλειο της Skywrath.

<br/><br/>Σχεδόν καλώς, δηλαδή. Υπάρχει επίσης και το θέμα των Απτήνων, μιας κάστας πλασμάτων που προσιδιάζουν σε πουλιά, που βοήθησαν τη Σεντελζάρ να καθαιρέσει την αδερφή της, με αντάλλαγμα να έχουν ίση μεταχείριση στο βασίλειο. Φαίνεται πως την πιέζουν να τηρήσει τη συμφωνία και αναπτύσσονται εντάσεις.

<br/><br/>Παρόλα αυτά, είναι βέβαιη ότι μπορεί να φέρει την ειρήνη, αρκεί να είναι τίμια και δίκαιη· με άλλα λόγια, να μην είναι η αδερφή της. Δεν την ενδιαφέρει πολύ η εκδίκηση πλέον. «Με την εκδίκηση μπορεί να κέρδισα ένα βασίλειο», λέει, «αλλά δεν θα μπορέσω να κερδίσω τους ανθρώπους του έτσι»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_20_VengefulSpirit_LocHeroName"		"Vengeful Spirit"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_21_Windranger_LocFieldNotes"		"Τα δέντρα έξω από τη Ζαρου-Κίνα είναι σαν να ταλαντεύονται σε πλήρη αρμονία με το χέρι της Λυραλέι. Το ίδιο αεράκι που πηγαινοφέρνει τα κλαδιά με κρυώνει, δυστυχώς, σε σημείο που τρέμω. Μονίμως κάτι τέτοια μου συμβαίνουν.

<br/><br/>«Ωχ, συγγνώμη», λέει, ανασηκώνοντας τους ώμους. Είναι ευδιάθετη.

<br/><br/>Βγάζει τον μανδύα της και μου τον προσφέρει. Παρά τη δικαιολογημένη διστακτικότητά μου όταν πρόκειται για δώρα από νέους «φίλους», τυλίγομαι με μανία. 

<br/><br/>«Με ρώτησες πώς γίνεται να αγαπώ τον άνεμο, ενώ οι γονείς μου σκοτώθηκαν από μια καταιγίδα». Το λέει με το ίδιο περίεργο κέφι. «Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι ότι ο άνεμος ο ίδιος είναι ο γονιός μου, όχι εκείνοι. Είναι μητέρα μου περισσότερο από οποιαδήποτε με γέννησε. Με νανουρίζει, μου χαϊδεύει τα μαλλιά.»

<br/><br/>Χωρίς να σκεφτεί, κάνει πάλι μια χειρονομία, που στέλνει σπίθες από τη φωτιά μας προς το μέρος μου. Αποτραβιέμαι και ζητάει συγγνώμη ξανά, χαχανίζοντας.

<br/><br/>«Η μητέρα μου έχει ορεξούλες σήμερα, ε;» "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_21_Windranger_LocHeroName"		"Windranger"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_22_Zeus_LocFieldNotes"		"Κεραυνοί σκίζουν τον ουρανό έξω από την ταβέρνα Νυχτοσκιά και η λάμψη τους είναι τόσο έντονη που φαίνεται από τα ταλαιπωρημένα ξύλινα παντζούρια που κρατάνε έξω τη βροχή. Μια τόσο άγρια καταιγίδα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: 

<br/><br/>Ο Zeus έχει νεύρα.

<br/><br/>Πράγματι, η πόρτα της ταβέρνας ανοίγει με βία και μπουκάρει ο Πατέρας των Θεών αυτοπροσώπως.

<br/><br/>«Το τραπέζι σας είναι έτοιμο!», λέει δουλοπρεπώς ο εύσωμος μπάρμαν. Κατευθύνεται τρέχοντας προς ένα τραπέζι στο κέντρο του μαγαζιού και διώχνει τους πελάτες που κάθονταν εκεί. Μια ματιά στις σπίθες ηλεκτρισμού που πετάγονται από τα μάτια και τα δάχτυλα του Zeus δίνει στους πελάτες να καταλάβουν ότι πρέπει να παραμερίσουν.

<br/><br/>Ο Zeus ορμάει και θρονιάζεται σε μια καρέκλα, που τρίζει από το βάρος του. Ένα ποτήρι με μπύρα βρίσκεται μπροστά του χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσει.

<br/><br/>«Για πόσο ακόμα θα πρέπει να αποδεικνύω την αξία μου μεταξύ αυτών των θνητών πριν μπορέσω να επιστρέψω στον Όλυμπο;», μουγκρίζει ο Zeus. Ο μπάρμαν ψελλίζει ένα «…σίγουρα όχι για πολύ ακόμα» και αποφασίζει ότι είναι καλύτερα να σωπάσει.

<br/><br/>Τα μάτια του Zeus ακολουθούν μια σερβιτόρα με καμπύλες, αλλά κουνάει το κεφάλι του και κατεβάζει το ποτό του μονοκοπανιά. Είχε παραστρατήσει πολλές φορές στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να τον εξορίσει η γυναίκα του.

<br/><br/>«Με περιμένουν κι άλλες μάχες», λέει και αναστενάζει δυνατά πριν βγει ξανά στον κατακλυσμό, βροντοπατώντας. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_22_Zeus_LocHeroName"		"Zeus"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_23_Kunkka_LocFieldNotes"		"Ψηλά κύματα έσκαγαν στους γκρεμούς της δυτικής πλευράς της Τρεμάμενης Νήσου. Κρατούσα αποστάσεις ασφαλείας από την άκρη, καθώς περιπλανιόμουν στην παρακείμενη πεδιάδα με έναν γιδοβοσκό από το Κλαντ, ονόματι Ταρν.

<br/><br/>«Εκεί πέρα έγιναν όλα», είπε ο Ταρν, δείχνοντας μακριά προς τη θάλασσα. «Έρχονταν μιλιούνια οι δαίμονες και το ναυτικό μας έκανε ό,τι μπορούσε για να τους συγκρατήσει».

<br/><br/>Άλλοι στόλοι θα είχαν κατατροπωθεί αμέσως, επιβεβαίωσε. Οι άλλοι στόλοι δεν είχαν τον Kunkka. Ο ατάραχος ναύαρχος συντόνισε την επίθεση ενώ όλες οι πιθανότητες ήταν φαινομενικά εναντίον του, αρνούμενος να υποχωρήσει ή να παραδοθεί ακόμα και όταν τα πλοία βούλιαζαν το ένα μετά το άλλο.

<br/><br/>«Οι μάγοι θα πουν ότι βοήθησαν και ίσως το έκαναν, αλλά αν έχω ένα πλοίο με καπετάνιο τον Kunkka, έχω και καλές πιθανότητες», είπε ο Ταρν.

<br/><br/>Φυσικά, ούτε οι δαίμονες ούτε το ναυτικό του Κλαντ μπορούσαν να τα βάλουν με τον Μάελρον, το πελώριο θαλάσσιο τέρας που αναδύθηκε από τον βυθό και τους συνέτριψε όλους. Κάποιοι λένε ότι το τέρας βύθισε το πλοίο του Kunkka, αλλά ο Ταρν το αρνείται κατηγορηματικά.

<br/><br/>«Όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή τη νύχτα, το πλοίο του φαίνεται να περιπολεί αυτά τα νερά», με διαβεβαιώνει. «Και όσο είναι εδώ γύρω, είμαστε ασφαλείς»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_23_Kunkka_LocHeroName"		"Kunkka"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_25_Lina_LocFieldNotes"		"Ο ήλιος λάμπει πάνω από την Ανομία, σε έναν ασυννέφιαστο ουρανό που θυμίζει έρημο.

<br/><br/>Η ρίψη μιας αστραπής θερμότητας από τη Lina ξεροτηγανίζει στο λεπτό έναν γιγαντιαίο σκορπιό που δεν είχα προσέξει έως ότου ήταν σχεδόν πολύ αργά. Μυρίζει σαν φασιανός, μόνο που μου κόβει την όρεξη. «Απο 'δώ», λέει η Lina, κλωτσώντας το οχτάποδο πτώμα που κατρακυλά στον αμμόλοφο, και μπαίνοντας καμαρωτή στην είσοδο της σπηλιάς.

<br/><br/>«Γνώρισα τον Δράκο της Ερήμου όταν ήμουν εννιά. Θεωρεί τον εαυτό του ερπετοειδή πατρική φιγούρα, οπότε μην κάνεις απότομες κινήσεις αλλιώς…», λέει δημιουργώντας μια μπάλα φωτιάς. 

<br/><br/>«Κατανοητό». 

<br/><br/>Στρίβουμε σε μια γωνία και τον βρίσκουμε να ξεδιπλώνεται, ενώ το ένα του μάτι, σχιστό και βλοσυρό, είναι καρφωμένο πάνω μου. Έπειτα το κλείνει, τινάζεται σαν σκύλος και βρυχάται γελώντας. 

<br/><br/>«Μπορείς να πάρεις ανάσα τώρα», με σκουντάει η Lina.

<br/><br/>Χρησιμοποιώντας φλόγα, οι δυο τους αναπαριστούν τις μεγαλύτερες μάχες της Lina. Οι ιστορίες είναι τόσο εντυπωσιακές όσο και η εκθαμβωτική επίδειξη πυροτεχνημάτων.

<br/><br/>Στη συνέχεια, η παράσταση παίρνει την κάτω βόλτα με τη Lina να πυρογραφεί όχι και τόσο κολακευτικά εικονογράμματα της αδερφής της στον τοίχο του σπηλαίου, ενώ εκνευρίζεται όλο και περισσότερο καθώς το κάνει. Αποχωρώ ήσυχα, χαρούμενος που είμαι μοναχοπαίδι. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_25_Lina_LocHeroName"		"Lina"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_26_Lion_LocFieldNotes"		"«Έχω συλλέξει χιλιάδες ψυχές», λέει ο δαίμονας Αζαγκάρ από τον κύκλο κλήτευσης που τον κρατά φυλακισμένο. «Κάθε δαίμονας πρέπει να συλλέξει 10.000 για να προαχθεί σε αρχιδαίμονα. Μου έλειπαν δύο για να τα καταφέρω».

<br/><br/>Ο Αζαγκάρ ήταν ένα από τα λαμπρά αστέρια της κολάσεως. Είχε συλλέξει αγνές ψυχές, εξαπατώντας ιερούς ηγέτες, αλτρουιστές, μέχρι και έναν πραγματικό άγιο. Ο Δαιμονικός Μάγος, ο Lion, ήταν μεταξύ των σπουδαιότερων αποκτημάτων του.

<br/><br/>«Υπερασπιζόταν πάντα τους αδυνάτους», λέει ο δαίμονας. «Αλλά, αν υπήρχε κάτι που του άρεσε πιο πολύ από τις αγαθοεργίες, ήταν τα εγκώμια που τις συνόδευαν». 

<br/><br/>Ο Αζαγκάρ υποσχέθηκε στον Lion απεριόριστη φήμη και δόξα αν απλά ακολουθούσε εντολές. Ο δαίμονας διαστρέβλωσε την αίσθηση σωστού και λάθους του Lion, στρέφοντας τις προσπάθειές του εναντίον των ενάρετων. Όταν η ψυχή του Lion είχε πλέον διαφθαρεί πλήρως, ο Αζαγκάρ τον εγκατέλειψε, παίρνοντάς την στην κόλαση και αφήνοντας τον μάγο να βρεθεί αντιμέτωπος με όλο το κακό που είχε κάνει. 

<br/><br/>«Σχεδίαζα να διαφθείρω έναν ευσεβή ιερέα για την 10.000η ψυχή μου, όταν εμφανίστηκε ο Lion στην κόλαση με την απαίτηση να πάρει πίσω την ψυχή του», είπε ο Αζαγκάρ.

<br/><br/>Αλλά δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα στην κόλαση. Ο Lion δεν μπορούσε να ξαναπάρει την ψυχή του. Έτσι, αντί γι' αυτό, εξοργίστηκε και πετσόκοψε το χέρι του δαίμονα. Όταν επέστρεψε από την κόλαση, είχε μέσα του μόνο θυμό και μίσος.

<br/><br/>«Ε, ήξερες ότι αν πάρεις έναν μήνα άδεια από τη συλλογή ψυχών για να αναρρώσεις, ο μετρητής μηδενίζεται;», ρώτησε με πικρία ο Αζαγκάρ. «Εγώ, πάντως, δεν το ήξερα».

<br/><br/>«Οπότε, έπρεπε να αρχίσω από το μηδέν. Να σου πω, φαίνεται να σου τελειώνει το μελάνι. Θα μπορούσα να σου φέρω μια ανεξάντλητη πηγή μελανιού. Με το αζημίωτο»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_26_Lion_LocHeroName"		"Lion"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_27_ShadowShaman_LocFieldNotes"		"Ο Ράστα, γνωστός και ως Shadow Shaman, άπλωσε τα χέρια του. Ελαφρώς ενοχλημένος και με πολλή επιφυλακτικότητα —δεν είμαι και χθεσινός, εδώ που τα λέμε— τα πήρα. Το τρολ δεν είχε και την καλύτερη φήμη και γνώριζα ότι οι αυτοαποκαλούμενοι «σαμάνοι» διαβάζουν εκείνους τους οποίους εξαπατούν με μεγαλύτερη επιτυχία από ό,τι συνάπτουν φιλίες με τους νεκρούς. Ο Ράστα έκλεισε τα σκληρά, λευκά του μάτια και σιγοτραγούδησε χαμηλόφωνα μια μελωδία.

<br/><br/><i>Έρχεται η απάτη</i>, σκέφτηκα. Σπατάλη χρόνου και χρήματος. Αλλά, καθώς συνέχιζε η μελωδία, κάπου σκάλωσε στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ήταν τόσο γνώριμη, σχεδόν σαν μυρωδιά που σου τραβά την ψυχή, αναζητώντας μια ανάμνηση. Ο Ράστα πλατάγισε τη γλώσσα του και μου έκανε μια πολύ προσωπική ερώτηση που δε θα μοιραστώ εδώ.

<br/><br/>Προσπάθησα να κρύψω την αντίδρασή μου καθώς ο Ράστα άρχισε να μιλά με νέο κέφι, σαν κάποιος που ήξερα χρόνια πριν να χρησιμοποιούσε τον λαιμό του για να μιλήσει. Αφού αυτός ο κάποιος, ή μάλλον αυτή η κάποια, είπε όσα είχε να πει, ο Ράστα άνοιξε τα μάτια του.

<br/><br/>Σήκωσε ένα καπέλο με μεγάλο γείσο και χαμογέλασε με το φρικιαστικό χαμόγελό του.

<br/><br/>«Και τώρα το καλύτερο: η δωρεά σου». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_27_ShadowShaman_LocHeroName"		"Shadow Shaman"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_28_Slardar_LocFieldNotes"		"Το μικροσκοπικό, ξύλινο σκαρί που έχω δανειστεί από φίλο ενός εχθρού ενός εχθρού, σκαμπανεβάζει σαν καρυδότσουφλο στα ασταθή κύματα της Σκιώδους Ακτής καθώς κωπηλατώ κόντρα στον άνεμο. Πάντα κόντρα στον άνεμο. Να 'σαι καλά, Γκουντκάιντ. 

<br/><br/>Μια πράσινη ουρά αναδύεται αστραπιαία και χτυπά τα νερά ως καλωσόρισμα. Ο σύνδεσμός μου. Με μια πιρουέτα, η Νάγκα, πρώην φύλακας του Βυθισμένου Θησαυροφυλακίου, στροβιλίζεται πάνω στο σκαρί μου και απαιτεί πληρωμή εκ των προτέρων. Αναφέρει επίσης επανειλημμένα ότι «δεν έχει σύντροφο αυτήν την περίοδο». 

<br/><br/>Αφού την πληρώνω (με νομίσματα και μόνο) αναπολεί το πώς κάποτε μαζί με τον Slardar καταδίωξαν έναν Μέρανθο που είχε κλέψει κάποιο είδος ραβδιού φλόγας και διέφυγε στα βάθη. Τους Σλίδεριν δεν τους ενδιέφερε το ότι η συσκευή ήταν ουσιαστικά άχρηστη κάτω από το νερό, όπου η φωτιά της έσβηνε πριν καν ανάψει. Ήταν θέμα αρχής.

<br/><br/>Έτσι, λοιπόν, όταν πρόλαβε τον κλέφτη ο ανελέητος Slardar, τον έσυρε στην ακτή, κάρφωσε την αιχμή του ραβδιού στην κοιλιά του και τον σιγομαγείρεψε ζωντανό για μία ολόκληρη μέρα. 

<br/><br/>«Η μπόχα ήταν αφόρητη», είπε η Νάγκα με θαυμασμό. «Αλλά ο Slardar του έδωσε ένα τελευταίο μάθημα για να το πάρει μαζί του στον τάφο». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_28_Slardar_LocHeroName"		"Slardar"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_29_Tidehunter_LocFieldNotes"		"Οι παραλίες νότια του Καπνολίμανου αποτελούνται από χιλιόμετρα ανέγγιχτης λευκής άμμου και στολίζονται εδώ κι εκεί με κορδέλες αχλής που παρασύρονται από το λιμάνι. Όταν η αχλή είναι πολύ πυκνή, μπορεί και να κρύψει την πινακίδα που αναγράφει πως «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ» κοντά στην άκρη του νερού. Έτσι, για λόγους ασφαλείας, το δημοτικό συμβούλιο του Καπνολίμανου έχει τοποθετήσει πινακίδες ανά λίγα μέτρα. Δεν πρόκειται για πληροφορία που θα ήθελαν να σας ξεφύγει.

<br/><br/>Η περιοχή ήταν κάποτε προορισμός για εύπορους ταξιδιώτες, λέει ο Πέλεν, ο ιδιοκτήτης ενός ερημωμένου τουριστικού θέρετρου που βρίσκεται λίγο πιο πίσω από την παραλία.

<br/><br/>«Τόσοι έμποροι έρχονταν εδώ», λέει σκυθρωπά. «Έφερναν τις οικογένειές τους για μία εβδομάδα χαλάρωσης ή έρχονταν για να κάνουν επαγγελματικές συμφωνίες με άλλους εμπόρους».

<br/><br/>Αλλά, μετά, ήρθε ο Tidehunter. 

<br/><br/>Πρώτα, αναδεύτηκε το νερό. Στη συνέχεια, ακούστηκε η πρώτη κραυγή. Την οποία ακολούθησαν περισσότερες κραυγές, και ακόμα περισσότερες μετέπειτα. Όποιος βρισκόταν στο νερό ήταν εύκολο θήραμα. Ορισμένοι στη στεριά είχαν καλή πιθανότητα διαφυγής, απλώς και μόνο επειδή ήταν πάρα πολλοί. Ο φονιάς τους ήταν μεθοδικός και κεφάτος καθώς χάραζε την πορεία του σφάζοντάς τους.

<br/><br/>«Βλέπεις τα γαλάζια νερά εκεί; Ήταν κόκκινα. Τη λευκή παραλία; Χρειάστηκαν μήνες για να ξεπλύνει το αίμα η παλίρροια», λέει ο Πέλεν. «Αυτό έγινε πέρσι. Ο κόσμος δεν έχει αρχίσει να επιστρέφει. Ίσως δεν επιστρέψει ποτέ».

<br/><br/>Ισιώνει μία από τις πινακίδες. «Παραλία που δε μπορείς να κολυμπήσεις. Δεν έχουν κι άδικο»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_29_Tidehunter_LocHeroName"		"Tidehunter"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_2_Axe_LocFieldNotes"		"Από όλους τους ήρωες που πάτησαν ποτέ πόδι στη γήινη διάσταση, <span class='strikethrough'>πολύ λίγοι</span>   <span class='strikethrough'>σχεδόν κανείς</span>   κανείς μα κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να συγκριθεί με τον Σπουδαίο Μόγκουλ Καν ή <span class='strikethrough'>Axe  Παντοδύναμο Axe</span> τον Σπουδαίο και Παντοδύναμο Axe, όπως είναι παγκοσμίως γνωστός. Έχοντας δει τη <span class='strikethrough'>βαρβαρότητα</span> μαεστρία του από κοντά, μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι είναι <span class='strikethrough'>μεταξύ των γενναιότερων</span> αναμφίβολα ο γενναιότερος πολεμιστής που έχουν δει ποτέ αυτά τα μέρη. 

<br/><br/>Ο Στρατηγός της Ερυθράς Ομίχλης, ο σπουδαιότερος των Ογκλόντι, <span class='strikethrough'>δεν πτοείται από τον θάνατο</span>  <span class='strikethrough'>δεν πτοείται από τον θάνατο, που σημαίνει ότι δεν τον φοβάται</span>  είναι τόσο γοητευτικός όσο και θανάσιμος.

<br/><br/>Επίσης, έχει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο όσον αφορά την παρακαταθήκη του. Μάλιστα, δεν θα ήταν ανακρίβεια αν έλεγα ότι δεν καταγράφω τις αμέτρητες αρετές του από εντελώς δική μου πρωτοβουλία.

<br/><br/>Ο Μόγκουλ μού λέει ότι του άρεσε η τελευταία πρόταση για τις αμέτρητες αρετές του. Θέλει επίσης να τονίσω ότι δεν με αναγκάζει να καταγράψω όλα όσα λέει για το πόσο σπουδαίος είναι.

<br/><br/>Αλλά, επίσης, είναι πολύ σπουδαίος. Έγραψα μόλις, από μόνος μου. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_2_Axe_LocHeroName"		"Axe"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_30_WitchDoctor_LocFieldNotes"		"«Ήρτες γκια τεραπεία; Μήπως γκια καμιά ωραία καταρούλα γκια κάποιον πρώην;»

<br/><br/>Ο Ζαβάρκο, γνωστός και ως Witch Doctor, πηγαινοερχόταν κουτσαίνοντας στην καλύβα του, που ήταν η μεγαλύτερη στο χωριό του, στη ζούγκλα της Νήσου Περφεκτούρα. Στα ρημαγμένα ράφια γινόταν χαμός από πλεκτά μπιχλιμπίδια, νεκρές σαύρες και διάφορα κρανία. Πάρα πολλά κρανία.

<br/><br/>«Ό,τι τέλεις, είσαι στον σωστό γκιατρό», είπε με αναπάντεχο κέφι.

<br/><br/>Σκυθρώπιασε όταν εξήγησα ότι δεν είχα έρθει για θεραπεία ή κατάρες, αλλά πήρε και πάλι τα πάνω του όταν του είπα ότι ήμουν διατεθειμένη να τον πληρώσω έτσι κι αλλιώς, αλλά για την ιστορία του και όχι για τα φίλτρα του.

<br/><br/>«Τέλεις να μάτεις την ιστορία μου; Πόσο κρόνο έκεις;», είπε γελώντας. «Έκω την καλύτερη ιστορία».

<br/><br/>«Όταν ήμουν τόσος ντα, πριν κρόνια πολλά, ήμουν σακάτης, άσχημος. Αλλά οι τεοί είναι ελεήμονες. Μου ντώσανε ντυνάμεις. Τεράπευσα εαυτό μου».

<br/><br/>Κόρδωσε το κορμί του μέχρι εκεί που 'παιρνε, μα και πάλι καμπούρης ήταν και στραβοκαμωμένος. Άπλωσε τα χέρια του διάπλατα και πήρε μια βαθιά, περήφανη εισπνοή, ρίχνοντας κάτω στο πάτωμα μια ντάνα από οστά.

<br/><br/>«Και τώρα… είμαι ωραίος, ε;»

<br/><br/>Καθώς ένα κρανίο κύλησε στα πόδια μου, δεν μου πήγαινε η ψυχή ούτε είχα το κουράγιο να του πω το αντίθετο."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_30_WitchDoctor_LocHeroName"		"Witch Doctor"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_31_Lich_LocFieldNotes"		"Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν τρόπο με τον οποίο γίνεται να υπάρξει κάποιος απύθμενος λάκκος. Μπορώ να σκεφτώ πέντε.

<br/><br/>Ένα: Είναι μια σήραγγα που διασχίζει ολόκληρο τον πλανήτη. Δύο: Μια πύλη προς ένα άπειρο κενό. Τρία: Μια πύλη προς τη λήθη. Τέσσερα: μια χρονική διαστολή που επιβραδύνει την πτώση προς ένα σύρσιμο δίχως τέλος. Πέντε: Κάτι εντελώς διαφορετικό.

<br/><br/>Αν γεμίσεις έναν λάκκο με νερό, γίνεται λίμνη. Αν τον κάνεις απύθμενο, γίνεται η Μαύρη Λίμνη. Κανείς δεν την έχει μελετήσει πιο προσεκτικά, αν και χωρίς τη θέλησή του, από τον Lich. Ήταν κάποτε γνωστός ως Εθρέιν, μάγος του πάγου και τύραννος, έως ότου τον έριξαν από την εξουσία. Στη συνέχεια, τον έριξαν μέσα στη λίμνη. Πέρασε ένα ολόκληρο έτος πέφτοντας και αμέτρητα άλλα αγκιστρωμένος σε έναν βράχο που προεξείχε: άπλετος χρόνος για συλλογισμούς.

<br/><br/>Τον ρώτησα αν η λίμνη ήταν όντως απύθμενη. Χαμογέλασε πλατιά. Το πρόσωπό του είναι ένα κρανίο δίχως χείλια, οπότε δεν έχει και πολλές επιλογές. Όπως και να 'χει, σου προκαλεί ταραχή. 

<br/><br/>«Κάποιος μου το ρώτησε αυτό μια φορά. Ο Ανχίλ; Περίεργος τύπος». Έγειρε προς το μέρος μου. Η φωνή του ήταν κεφάτη. «Οι απερίσκεπτοι γεωμάντεις έχουν ωραία γεύση».

<br/><br/>Ας αφήσουμε τη Μαύρη Λίμνη. Είναι σαφές ότι η αχρειότητα του Lich είναι απύθμενη. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_31_Lich_LocHeroName"		"Lich"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_32_Riki_LocFieldNotes"		"Ομίχλη καλύπτει τους δρόμους της Σλομ και οι λάμπες που αχνοφέγγουν αφήνουν ένα μεγάλο κομμάτι του εδάφους στο σκοτάδι. Δεν θα τον είχα δει να πλησιάζει ακόμα κι αν ήταν μέρα μεσημέρι. Τον κατάλαβα από τη λεπίδα στον λαιμό μου.

<br/><br/>«Γιατί τριγυρνάς και ρωτάς για μένα;», ψιθύρισε ο Ρίκι. «Λέγε γρήγορα. Δεν έχω και όλη τη μέρα για να αποφασίσω αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις».

<br/><br/>Είχα ακούσει ότι ο στρατός που είχε δολοφονήσει τη βασιλική του οικογένεια είχε εγκατασταθεί στη Σλομ. Ώσπου να φτάσω για να τους μιλήσω, οι λίγοι που δεν είχαν δολοφονηθεί σε ενέδρα είχαν τραπεί σε φυγή. Μιλώντας αργά —με το ατσάλι στον λαιμό, ήμουν πολύ προσεκτική να μην κάνω καμιά απότομη κίνηση με τις φωνητικές χορδές μου— ρώτησα τον δράστη που με κρατούσε δια της βίας αν οι δολοφονίες είχαν σβήσει τη δίψα του για εκδίκηση.

<br/><br/>«Εκδίκηση;», ρώτησε με ειλικρινή έκπληξη. «Τι εκδίκηση; Δεν είχα και πολλή αγάπη για την οικογένειά μου. Ούτε ήθελα τον θρόνο».

<br/><br/>«Δε σκότωσα τους φονιάδες τους για εκδίκηση. Το έκανα επειδή μπορούσα».

<br/><br/>Μ' αυτό, εξαφανίστηκε. Εκτός από το δυνατό χτύπημα της καρδιάς μου, δεν υπήρχε κανένα άλλο σημάδι ότι είχε περάσει από εκεί."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_32_Riki_LocHeroName"		"Riki"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_33_Enigma_LocFieldNotes"		"Οι ιστορίες σχετικά με το ποιος ή τι ήταν ο Enigma ποικίλλουν: καταραμένος αλχημιστής, μαύρη τρύπα με νοημοσύνη ή η άβυσσος προσωποποιημένη. Δεν ήμουν ιδιαίτερα πρόθυμος να συναντήσω οτιδήποτε από αυτά.

<br/><br/>Το καλύτερο στοιχείο μου ήταν ένα ημερολόγιο από κάποιον Τζοβάτ Καζράν, που μου είχε κάνει δώρο ο γιος ενός αλχημιστή που τρελάθηκε.

<br/><br/>«Με χαρά μου θα το ξεφορτωθώ», είπε, σχεδόν απολογητικά. «Σου προτείνω να μην το διαβάσεις».

<br/><br/>Παρά την προειδοποίησή του, προσπάθησα. Παραδέχομαι ότι δεν το κατάλαβα το βιβλίο. Περιείχε κατά κύριο λόγο δυσνόητους συλλογισμούς για τη μαύρη μαγεία. Δεν βοηθούσε και πολύ το ότι έλειπε η τελευταία σελίδα. Άρχισα να ψάχνω κάποιον ειδικό για να το εξηγήσει, πράγμα που με έφερε στον δρόμο ενός άλλου αλχημιστή ονόματι Σέντρικ.

<br/><br/>Βρήκα το εργαστήρι του σε ένα πατάρι χωρίς ταβάνι, με θέα τα αστέρια. Παντού υπήρχαν σκορπισμένα βιβλία και μπουκάλια. Στο πέτρινο πάτωμα, μυστικιστικοί κύκλοι ήταν ζωγραφισμένοι με κόκκινη κιμωλία και γύρω τους υπήρχαν μισολιωμένα κεριά. Αλλά ο Σέντρικ είχε φύγει προ πολλού.

<br/><br/>Αδιέξοδο, αποστολή τέλος. Θα έπρεπε να νιώθω ανακούφιση. Αλλά ένιωθα πολύ άβολα. Ένα βιβλίο που υποσχόταν την αθανασία και του έλειπε η τελευταία σελίδα. Υποπτευόμουν ότι δεν θα ήμουν ο τελευταίος που θα προσπαθούσε να τη βρει. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_33_Enigma_LocHeroName"		"Enigma"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_34_Tinker_LocFieldNotes"		"Ακόμα και μετά από χρόνια κατάχρησης και εγκατάλειψης –από τους τοίχους του σπηλαίου στάζει ένα υγρό που μια πιο προσεκτική επιθεώρηση αποκαλύπτει πως μάλλον δεν είναι νερό— το Ιώδες Αρχείο παρέμενε πιο τακτοποιημένο από τη μέση τρώγλη των Κιν. Ανέμενα και κατάφερα να αποφύγω τις συνήθεις θανάσιμες παγίδες που αφήνει η Φυλή των Κιν για όσους περίεργους επισκέπτονται το αποθετήριο γνώσης τους. Χρειάστηκε λίγο ψάξιμο, αλλά αφού γλίτωσα από τα πυρά του κανονιού και την παγίδα με τα δόρατα σε έναν διάδρομο που οδηγούσε σε ένα πίσω δωμάτιο (και έναν λάκκο με καρφιά), εν τέλει βρήκα τις σημειώσεις του Μπους σχετικά με τα όσα προκάλεσαν το αποκαλούμενο Περιστατικό του Ιώδους Οροπεδίου.

<br/><br/>Μηχανικός δεν είμαι, αλλά είχα αρκετές γνώσεις για να μπορέσω να καταλάβω ως ένα βαθμό τα ορνιθοσκαλίσματα του Μπους. Η δουλειά του ξεπερνούσε οποιονδήποτε άλλον Κιν είχα την ατυχία να γνωρίζω. Ο Μπους είχε καταφέρει να δαμάσει το ίδιο το φως, χρησιμοποιώντας περίπλοκους μεταλλικούς σωλήνες και σφαίρες για να το παραμορφώσει όπως ήθελε.

<br/><br/>Ο τόνος των ημερολογίων άλλαξε· η έκσταση έδωσε τη θέση της στον πανικό, καθώς ο Μπους αναπόφευκτα έχασε τον έλεγχο ενός νέου παιχνιδιού που είχε σχεδιαστεί για να δημιουργήσει μια ασπίδα προστασίας μεταξύ διαστάσεων. Το φως άρχισε να διπλώνεται, ξανά και ξανά, ώσπου —σαν ελατήριο που έχει φτάσει το όριο πίεσης που μπορεί να αντέξει— πετάχτηκε βίαια πίσω και δημιούργησε ένα ρήγμα μεταξύ του δικού μας κόσμου κι ενός άλλου, πιο σκοτεινού.

<br/><br/>Έτσι τελείωνε το προτελευταίο ημερολόγιο στο Αρχείο. Άνοιξα το τελευταίο και βρήκα μία μόνο καταχώριση: «Ασπίδα άμυνας μεταξύ διαστάσεων: Απόπειρα δεύτερη…»"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_34_Tinker_LocHeroName"		"Tinker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_35_Sniper_LocFieldNotes"		"Ο Καρντέλ αρνιόταν να μου δώσει συνέντευξη εκτός αν έπαιζα ένα ανόητο, πιθανώς αυτοκτονικό παιχνίδι μαζί του. Έκανα εκατό βήματα μακριά του, κρατώντας ένα κομμάτι χαρτί, σκισμένο από το ημερολόγιό μου, με ένα πρόσωπο ζωγραφισμένο πρόχειρα. Πριν προλάβω καν να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, μια βολή σφύριξε πάνω από το κεφάλι μου, ανοίγοντας μια τρύπα στο κέντρο του στόχου.

<br/><br/>«Πήγαινε άλλα εκατό βήματα πίσω», φώναξε. Έσκισα άλλη μια σελίδα και απομακρύνθηκα κι άλλο. Ξανά, χτύπησε τον στόχο ακριβώς στο κέντρο.

<br/><br/>«Περπάτα κι άλλο». Το έκανα. «Όχι. Κι άλλο». Με το ζόρι τον έβλεπα πλέον, πόσο μάλλον τον άκουγα. Ξανά, η βολή πέτυχε διάνα.

<br/><br/>Καθώς μιλούσαμε αργότερα πίνοντας μπύρα, ο Καρντέλ εξομολογήθηκε τις δυσκολίες του, όντας ένας Κιν που δεν τον εμπιστεύονταν ούτε οι άλλοι Κιν λόγω κάποιας παράλογης προφητείας. Οι περισσότεροι τού έδιναν σημασία μόνο όταν είχαν γεμάτο πορτοφόλι και ήθελαν να σκοτωθεί κάποιος. Από όλον τον κόσμο, ο Καρντέλ βρήκε σε εμένα ένα σύντομο διάλειμμα από τη μοναξιά του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_35_Sniper_LocHeroName"		"Sniper"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_36_Necrophos_LocFieldNotes"		"Ένα παχύ στρώμα σήψης τύλιγε σαν σάβανο το μικροσκοπικό χωριό Μπρίλσγουντ. Αναπνέοντας μέσα από ένα χοντρό πανί, περιπλανιόμουν στους σιωπηλούς δρόμους, ψάχνοντας για οποιονδήποτε μπορούσε να μιλήσει για τον διεφθαρμένο μοναχό Ροτουντγιέρε.

<br/><br/>Είχε περάσει από το χωριό πρόσφατα. Αυτό ήταν τουλάχιστον εμφανές από τα φουσκωμένα πτώματα που κείτονταν σκορπισμένα στους δρόμους. Ήταν γεμάτα φλύκταινες, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν σπάσει, εμποτίζοντας το έδαφος με δύσοσμο ιχωρώδες υγρό που παρέμενε νωπό.

<br/><br/>Κάποιοι είχαν ξεράσει κάτι που υποθέτω πως ήταν αίμα. Άλλοι, ευτυχώς, φαίνεται πως είχαν πεθάνει πριν φτάσει στα πνευμόνια τους η ασθένεια.

<br/><br/>Ήλπιζα ότι όσος χρόνος είχε μεσολαβήσει από την επίσκεψη του Ροτουντγιέρε στο Μπρίλσγουντ θα ήταν αρκετός για να κοπάσει ο λοιμός. Έστω κι έτσι, δεν άγγιξα τίποτα έως ότου έφυγα από αυτό μέρος.

<br/><br/>Έχουν περάσει 24 ώρες από όταν έφυγα και με κάθε γαργάλημα στο λαιμό μου με κόβει κρύος ιδρώτας από τον πανικό. Παρηγορούμαι απλά με τη σκέψη πως αν επρόκειτο να με χτυπήσει η ασθένεια του Necrophos, θα το είχε ήδη κάνει."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_36_Necrophos_LocHeroName"		"Necrophos"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_37_Warlock_LocFieldNotes"		"«Δεν είναι ευπρόσδεκτος εδώ», διαμαρτυρήθηκε ο Ούμπολτ Τάρναθ, κοσμήτορας της Ακαδημίας Ούλτιμιρ.

<br/><br/>Στο ψηλοτάβανο γραφείο του, που έχει και διπλό ρόλο ως περίτεχνη βιβλιοθήκη (και τριπλό ρόλο ως θολωτό εργαστήριο), ο κοσμήτορας πηγαινοερχόταν και γκρίνιαζε για τον Ντέμνοκ Λάνικ, τον Warlock.

<br/><br/>Ο Λάνικ είχε γίνει γνωστός ως επικεφαλής έφορος και επικεφαλής εξαγορών για την Ούλτιμιρ. Η φήμη του μεγάλωσε όταν επέδειξε μια ασυνήθιστη κλίση προς τις μαγικές τέχνες.

<br/><br/>Δυστυχώς, επέδειξε και μη υγιή αγάπη για την κολακεία, καθώς και μια μανιώδη εμμονή με την εκμάθηση των απόκρυφων δυνάμεων. Η κοινή μαγεία δεν τον ικανοποιούσε κι έτσι αναζήτησε άγνωστα και επικίνδυνα τελετουργικά. Η μανία του τον συνεπήρε, σπρώχνοντάς τον σε όλο και πιο σκοτεινά μονοπάτια.

<br/><br/>«Τέλος, σκάλισε ένα ραβδί από ερεβόκεδρο και το χρησιμοποίησε για να καλέσει έναν δαίμονα, κάτι που είναι <i>πολύ</i> απαγορευμένο στον χώρο της σχολής», είπε ο Τάρναθ.

<br/><br/>Τώρα, λέγεται ότι ο Λάνικ γράφει το δικό του Μαύρο Γριμόριο, το οποίο ο Τάρναθ πιστεύει ότι περιέχει απαγορευμένα ξόρκια και καταχθόνιες επωδές.

<br/><br/>«Είναι παρατραβηγμένο για τα δεδομένα της Ούλτιμιρ», δυσανασχετεί ο κοσμήτορας. «Οπότε, όχι, δεν είναι πια ευπρόσδεκτος εδώ. Και, κάποια μέρα, κάποιος θα βρει το κουράγιο να του το πει»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_37_Warlock_LocHeroName"		"Warlock"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_38_Beastmaster_LocFieldNotes"		"Στην καταρρέουσα, ορεινή πόλη Σλομ, ένας ιπποκόμος ορκίζεται ότι ο Κάροχ άφησε κάποτε στον τόπο έναν κάπρο. Όχι με σφυρί, αλλά με την τέλεια ανταπάντηση. 

<br/><br/>«Έσκουξε στον Κάροχ. Και αυτός απάντησε με γρύλισμα. Ο κάπρος έμεινε άφωνος».

<br/><br/>Ο Κάροχ, που τώρα είναι γνωστός ως Beastmaster, δηλαδή Θηριοδαμαστής, κάνει έναν μορφασμό για το όνομα αυτό. Τον ρωτάω τι όνομα προτιμάει. Γρυλίζει: «Θηριοφίλος».

<br/><br/>Ο Κάροχ μεγάλωσε στο βασιλικό θηριοτροφείο: με λιοντάρια, πιθήκους και ακόμη πιο εξωτικά πλάσματα. («Το καθάριζα το μέρος», λέει πρόθυμα ο ιπποκόμος. «Έχεις δει ποτέ κόπρανα γρύπα; Δεν είναι αυτό που νομίζεις».)

<br/><br/>Ένα πλάσμα μίλησε —όχι δυνατά, αλλά νους με νου— και ικέτευσε για την ελευθερία. Ο βασιλιάς γέλασε και το άφησε αιμόφυρτο. Ο Κάροχ προσπάθησε να το θεραπεύσει και «δέθηκε» μαζί του σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσει τη ζωή του.

<br/><br/>Τη νύχτα που τελικά πέθανε, το πλάσμα τραγούδησε ένα επιθανάτιο άσμα που αντήχησε σε όλο το θηριοτροφείο. Έπειτα, ακούστηκε ο ήχος μιας και μόνο ψυχής να σιγοκλαίει. Έπειτα, τίποτα. Και, έπειτα, ο ήχος εκατό κλουβιών να ανοίγουν αργά, μεθοδικά, ένα-ένα. 

<br/><br/>Ο βασιλιάς βρέθηκε κατασπαραγμένος το επόμενο πρωί, από οπλές και ράμφη, δόντια και νύχια. Κανείς δεν ξέρει ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα που άκουσε. Αλλά από το ύφος στο πρόσωπό του, φαινόταν πως δεν ήταν χαρούμενος που το άκουγε. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_38_Beastmaster_LocHeroName"		"Beastmaster"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_39_QueenofPain_LocFieldNotes"		"Η Ουλνταμίνη, μια αυτοαποκαλούμενη ιστορικός από την αλωθείσα πόλης Έλζε, της οποίας τα βιβλία ήταν ασυνήθιστα δημοφιλή, σήκωσε το βλέμμα από το χάος σελίδων που μελετούσε. Μου χαμογέλασε ψυχρά.

<br/><br/>Στην ακατάστατη βιβλιοθήκη της υπήρχαν αμέτρητοι τόμοι, πολλοί από τους οποίους ήταν γραμμένοι από την ίδια. Κάποια από τα εξώφυλλά τους άφηναν να εννοηθεί πως δεν επρόκειτο για αμιγώς ιστορικά βιβλία.

<br/><br/>«Θέλεις να μάθεις για την Ακάσα», μου είπε απότομα. «Πιάσε μια καρέκλα».

<br/><br/>Κάθισα και μου διηγήθηκε την ιστορία της Ακάσα, γνωστής και ως Queen of Pain. Ο τελευταίος βασιλιάς της Έλζε είχε διατάξει τους δαιμονολόγους του να καλέσουν ένα ον που ειδικευόταν στην πρόκληση οδύνης.

<br/><br/>Οι πολίτες της Έλζε ήταν θεοσεβούμενοι. Η σκέψη ενός πλάσματος που κλήθηκε να βασανίσει τους αιχμαλώτους τούς σκανδάλισε. Όταν έμαθαν ότι η Ακάσα είχε κληθεί για να βασανίσει τον βασιλιά στην κρεβατοκάμαρά του, έμειναν σύξυλοι.

<br/><br/>«Οι κραυγές του ακούγονταν σε ολόκληρη την Έλζε», είπε, κοκκινίζοντας λίγο. «Έχω γράψει γι' αυτό σε ένα από τα βιβλία μου… Κάτσε να το βρω».

<br/><br/>Καθώς έψαχνε, ανέφερε ότι ο λαός της Έλζε καθαίρεσε τον βασιλιά λόγω των… ορέξεών του. Έτσι, η Ακάσα ελευθερώθηκε από την κυριαρχία του και τώρα σκορπίζει μαρτύρια παντού.

<br/><br/>«Γράφω ένα βιβλίο επ' αυτού τώρα», είπε. «Θα γίνει μπεστ-σέλερ»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_39_QueenofPain_LocHeroName"		"Queen of Pain"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_3_Bane_LocFieldNotes"		"Για ναός που είχε λαξευτεί στην επιφάνεια της Τρεμάμενης Νήσου αιώνες πριν, κρυμμένος από τα ανεπιθύμητα βλέμματα εκείνων που χρησιμοποιούσαν απόκρυφη μαγεία, ο καθεδρικός ναός της Νυχτάσα ήταν εξαιρετικά φωτεινός.

<br/><br/>Πυρσοί φώτιζαν τον χώρο κάθε λίγα μέτρα και οι τοίχοι ήταν βαμμένοι λευκοί για να αντανακλούν τη φωτεινότητα.

<br/><br/>«Αυτοί οι τοίχοι κάποτε ήταν μαύροι και κόκκινοι», ψιθύρισε η ιέρεια της Νυχτάσα. «Όταν πιστεύαμε ότι ο φόβος ήταν απλά ένα συναίσθημα, μια ψυχική κατάσταση».

<br/><br/>Προερχόμενα από μια ακόλουθο της θεάς του φόβου, τα λόγια αυτά με εξέπληξαν. Ωστόσο, ενώ η Νυχτάσα δημιουργούσε φόβο, δεν ήταν κάτι που απολάμβανε.

<br/><br/>«Απλά εξέπεμπε τον δικό της φόβο στον κόσμο των θνητών», εξήγησε με σοβαρό ύφος η ιέρεια. «Αλλά ήταν ελεγχόμενος. Εξυπηρετούσε έναν σκοπό. Δεν ήταν ποτέ βάναυσος».

<br/><br/>Ποτέ βάναυσος, έως ότου οι εφιάλτες της θεάς έδωσαν ζωή στον Bane: μια τόσο τέλεια ενσάρκωση του φόβου που η Νυχτάσα τον εξόρισε από το μυαλό της για να μην χάσει τα λογικά της. Από τότε δεν έχει κοιμηθεί.

<br/><br/>«Τότε ήταν που ο φόβος έγινε κάτι παραπάνω», ανατρίχιασε η ιέρεια. «Τότε ήταν που ο φόβος έγινε ενστικτώδης»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_3_Bane_LocHeroName"		"Bane"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_40_Venomancer_LocFieldNotes"		"Μέσα στους υδρατμούς του πράσινου σκοταδιού της Όξινης Ζούγκλας, στη Νήσο Τζίντι, καθόμουν οκλαδόν απέναντι από τον αρχηγό Οκότ των Γιομόκο, καθώς ένας νεαρός άντρας, που φορούσε μια κάπα με φτερά, δυσκολευόταν να αποδώσει τα λόγια του γηραιού κυνηγού στη γλώσσα μου.

<br/><br/>«Πριν», είπε ο νέος, «Άνθρωποι του Ακτόκ επιδρομή εδώ. Πάρουν γιους, πάρουν κόρες. Για θυσία. Για να ξυπνήσουν θεό φίδι».

<br/><br/>Ο αρχηγός έφτυσε μέσα στα βρύα. «Κακός θεός. Καταβροχθίζει κόσμο».

<br/><br/>«Αλλά τώρα», συνέχισε ο νέος, κάνοντας χειρονομίες ενώ μιλούσε, «Πολλά φεγγάρια, όχι επιδρομή. Πάμε δούμε. Βλέπουμε από δέντρα». Κοίταξε τον αρχηγό του, που έγνεψε. «Φύγαν. Όλο χωριό. Κόκαλα στο έδαφος, σπασμένες καλύβες».

<br/><br/>Ρώτησα αν δεν ήταν ανακούφιση αυτό. Ο νέος μετέφρασε τα λόγια μου και ο γέρος γέλασε άκεφα.

<br/><br/>«Δεν καταλαβαίνεις», μετέφρασε ο νέος, χαμηλώνοντας τη φωνή του. «Δεν απέτυχαν. Ξύπνησαν Ακτόκ. Τον βλέπουμε να σέρνεται από γη. Πράσινο δέρμα. Λουλούδια στην πλάτη. Μεγάλα, κοφτερά δόντια. Στάζει δηλητήριο».

<br/><br/>Ο αρχηγός έγειρε προς το μέρος μου, με δόντια μαύρα από τον καπνό, κρώζοντας στη γλώσσα του. Ο νέος κατάπιε πριν μεταφέρει τα λόγια του.

<br/><br/>«Ξεγλιστράει μακριά. Ελπίζουμε δεν γυρίζει πίσω. Αλλά τώρα, Ακτόκ είναι ζωντανός». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_40_Venomancer_LocHeroName"		"Venomancer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_41_FacelessVoid_LocFieldNotes"		"Δεδομένου του πόσα λίγα γνωρίζουμε για τα όντα του μακρινού βασιλείου του Κλαζουρέμι, αποφάσισα να μελετήσω τον Faceless Void από απόσταση ασφαλείας. Φυσικά, όταν το θέμα της έρευνάς σου είναι γνωστό ως Faceless Void ή Τρόμος του Σκότους, είναι δύσκολο να προσδιορίσεις ποια είναι (και αν υπάρχει) η απόσταση ασφαλείας.

<br/><br/>Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν μου δόθηκαν και πολλές επιλογές επί του θέματος. Τον ακολούθησα κάτω από την πυκνή φυλλωσιά της Ζούγκλας Φέλστραθ για… μία μέρα; Πέντε μέρες; Δεν ήμουν σίγουρη. Αλλά κάθε φορά που έβλεπα για μια στιγμή την απαίσια μορφή του, τα πόδια μου βάραιναν, σαν να ήταν από μολύβι, και άρχιζα να περπατώ αργά ενώ εκείνος συνέχιζε απτόητος. 

<br/><br/>Μια στο τόσο, πλησίαζα αρκετά για να τον δω καλά, αλλά, αμέσως, εμφανιζόταν δυο φορές πιο μακριά απ' ό,τι ήταν ένα δευτερόλεπτο πιο πριν. 

<br/><br/>Στο τέλος, βρέθηκα εντελώς παγωμένη και με πλησίασε από τα πλαϊνά για να με μυρίσει. Φαίνεται πως δεν με θεώρησε απειλή, δόξα τοις θεοίς. Έγειρε απλά το κεφάλι του, με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, με το πρόσωπό του που δεν είχε ούτε μάτια ούτε πρόσωπο, και έφυγε. Είχα σταθεί και τον κοιτούσα, άναυδη.

<br/><br/>Μετά από αυτό, αποφάσισα να μην τον ακολουθήσω άλλο. Ο Τρόμος του Σκότους αποτελεί μάλλον ένα από αυτά τα μυστήρια που είναι καλύτερο να μείνουν άλυτα."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_41_FacelessVoid_LocHeroName"		"Faceless Void"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_42_WraithKing_LocFieldNotes"		"Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες ενός πελώριου τόμου μέσα στη θολωτή βιβλιοθήκη του Καλντίν, ο Άλντρικ Μπράμπλθορν βρίσκει αυτό που έψαχνε.

<br/><br/>«Να το», λέει, δείχνοντας με το δάχτυλό του και γελώντας. «Απαίσιο, ε;»

<br/><br/>Ο Πρέντις, ένας ιστορικός που ξέρει καλά την ιστορία του θρυλικού βασιλιά Οστάριον, έχει βρει μια σελίδα με το σχέδιο ενός κάστρου φτιαγμένου από οστά. Σειρές κρανίων διακοσμούν τις κολώνες που είναι φτιαγμένες από οστά κνήμης. Το μέγεθος του κάστρου υποδηλώνει ότι δεκάδες χιλιάδες συνεισέφεραν στα κατασκευαστικά υλικά και δεν μπορώ να φανταστώ ότι το έκαναν με προθυμία.

<br/><br/>«Ο Οστάριον ήθελε να διοικήσει ολόκληρη την επικράτεια. Αλλά, πέρα από αυτό, ήθελε να διοικήσει ολόκληρη την επικράτεια για ολόκληρη την αιωνιότητα», λέει ο Μπράμπλθορν. Φιλόδοξος τύπος. «Το κάστρο του αποτελούσε τόσο οχυρό όσο και απειλή».

<br/><br/>Με τον σκοπό αυτόν, ο βασιλιάς συμμετείχε σε ένα απαγορευμένο τελετουργικό. Χρησιμοποιώντας τις ψυχές των εχθρών του και των υποδούλων του, δέθηκε με το βασίλειο για πάντα, όχι ως άνθρωπος αλλά ως φάντασμα.

<br/><br/>«Δεν ζει ακριβώς, αλλά είναι αρκετά ζωντανός… για τους σκοπούς του, τουλάχιστον», λέει ο Μπράμπλθορν. «Το βασίλειό του έπεσε, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί έξω, απαιτώντας υποτέλεια ή θάνατο. Ή, συχνά, και τα δύο»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_42_WraithKing_LocHeroName"		"Wraith King"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_43_DeathProphet_LocFieldNotes"		"«Ο πατέρας ήταν ένας από τους τελευταίους στους οποίους είπε τη μοίρα τους η Κρομπέλους», είπε βραχνά η γηραιά Δούκισσα που καθόταν στο περίτεχνο λιακωτό της. Μια νεαρή υπηρέτρια σέρβιρε τσάι καθώς εκείνη είχε σωριαστεί στην καρέκλα της.

<br/><br/>Η Κρομπέλους ήταν μάντισσα για τους πολύ πλούσιους. Είχε το χάρισμα να βλέπει πέρα από το πέπλο που διαχώριζε τη ζωή από τον θάνατο και αυτά τα οράματα τής έδιναν ψιθύρους του μέλλοντος. 

<br/><br/>«Είπε στον πατέρα μου ότι σε δυο χρόνια θα τον κατάπινε το σκότος», είπε η Δούκισσα. «Αλλά ήταν υγιής. Αλαζόνας». Ρώτησε τη μάντισσα γιατί, εφόσον μπορούσε να μαντεύει τις μοίρες των άλλων, δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τη δικιά της μοίρα.

<br/><br/>Αποδείχτηκε πως δεν έπρεπε να το έχει ρωτήσει. Γιατί κατέληξε να είναι η ερώτηση που δεν μπόρεσε ποτέ να απαντήσει η Κρομπέλους. Για χρόνια, κορόιδευε τον Θάνατο, πουλώντας μυστικά του πέπλου σε όποιον την πλήρωνε περισσότερο. Αλλά, όταν έστρεφε το βλέμμα της προς τον εαυτό της, ο Θάνατος κορόιδευε εκείνη. Η μοίρα της ήταν η μόνη που δεν μπορούσε να δει.

<br/><br/>Έτσι, διέσχισε το πέπλο, θυσιάζοντας τον εαυτό της για να αποσπάσει με βία τα μυστικά του. Ο Θάνατος δεν τη δέχτηκε. Την έστελνε πίσω, ξανά και ξανά, αδυνατισμένη και αλλαγμένη με κάθε της ανάσταση, χωρίς να της δίνει την τελική της ανάπαυση. Ή μια τελική απάντηση.

<br/><br/>«Η μοίρα του πατέρα αποδείχτηκε αληθινή, στο τέλος», είπε ασθμαίνοντας η Δούκισσα. «Επειδή η Κρομπέλους δεν προβλέπει πια τον θάνατο, τον φέρνει»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_43_DeathProphet_LocHeroName"		"Death Prophet"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocFieldNotes"		"Ακουμπώ το χέρι μου στον κρύο τοίχο έξω από το παρεκκλήσι. Καθόλου κονίαμα. Ενδιαφέρον. Η συνοδός μου, μια καθωσπρέπει ηγουμένη, που φορούσε βαριά πολεμική φορεσιά, λέει πως απαγορεύεται να μιλήσω με τη Μόρτρεντ ή οποιαδήποτε άλλη από τις Αδελφές του Πέπλου. Αφήνει να εννοηθεί ότι διώχνοντάς με μου κάνει χάρη. Ότι αν έμενα η Μόρτρεντ θα μου έκανε ανείπωτα πράγματα.

<br/><br/>Τέλεια. Δύο μήνες ακολουθώ στοιχεία, εξετάζω φήμες, μιλάω με αδίστακτους αρχηγούς συλλόγων δολοφόνων (δεν είναι και πολύ πρόθυμοι) και οι επιλογές που έχω είναι ή να τα παρατήσω ή να δολοφονηθώ. Λέω στην ηγουμένη ότι προτίθεμαι να το ρισκάρω.

<br/><br/>Ξαφνικά, η ηγουμένη με τη βαριά πολεμική φορεσιά θολώνει. Από τη δονούμενη σιλουέτα ξεπροβάλλει η Αδελφή του Πέπλου που είχα έρθει να βρω. 

<br/><br/>Έστω κι έτσι, τρομάζω.

<br/><br/>«Ο οιωνός του θανάτου δεν αφορά εσένα», με διαβεβαιώνει. 

<br/><br/>«Πάλι καλά», λέω χαμογελώντας με το ζόρι. 

<br/><br/>«Τώρα… Μπορείς να μου κάνεις μία ερώτηση».

<br/><br/>Έτσι, ρωτάω για τα παιδικά της χρόνια. 

<br/><br/>Το τάγμα την πήρε από το σπίτι ενός εμπόρου της Τάρες που μετά βίας θυμάται, η παιδική της ηλικία ήταν ένας ατέρμονος κύκλος εξάσκησης με λεπίδες, διαλογισμού και ραπτικής. Παραλείπει τις τελετές μύησης, αλλά με ένα αχνό χαμόγελο παραδέχεται ότι ήταν η νεότερη που φόρεσε ποτέ το πέπλο στην ηλικία των 12. 

<br/><br/>Το πρώτο της θύμα; Είναι μυστικό που γνωρίζει μόνο εκείνη και το πτώμα. Το δεύτερο; Ο ανερχόμενος βασιλιάς της Λευκής Κορυφής. Δεν τον έχετε ακούσει ποτέ; Ακριβώς. 

<br/><br/>Πριν μπορέσω να κάνω δεύτερη ερώτηση, η γριά με τη βαριά πολεμική φορεσιά έχει επιστρέψει. Αναστενάζω.

<br/><br/>Έπρεπε να το είχα προβλέψει. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocHeroName"		"Phantom Assassin"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocPersonaFieldNotes"		"Το δρομάκι μύριζε καμένο λάδι λάμπας και σαφράν, μια μυρωδιά που έμενε στα ρουθούνια. Υπήρχαν ακόμη πιτσιλιές αίματος στο πλακόστρωτο, αλλά οι φρουροί του Ρέβτελ είχαν απομακρύνει το πτώμα του εμπόρου· είχε σβηστεί σαν καταχώριση σε τεφτέρι.

<br/><br/>Ένιωσα μια κρύα λεπίδα να πιέζει τον λαιμό μου. «Ποιος το έκανε αυτό;», ρώτησε κάποιος απαιτητικά. Το είπε χαμηλόφωνα, με επιμονή και δίχως όρεξη για ψιλοκουβεντούλα.

<br/><br/>Ανοιγόκλεισα τα μάτια. «Μπορώ… να σου πω μόνο ό,τι ξέρω». Έδειξα το αίμα, τις αποστάσεις, τις τέλειες καμπύλες. «Δίκοπη λεπίδα. Ένας μάρτυρας είδε μια μορφή με καλυμμένο πρόσωπο. Και… όλα συνέβησαν μέσα στην τελευταία ώρα».

<br/><br/>Η λεπίδα τραβήχτηκε. Μια λεπτή φιγούρα βγήκε από τις σκιές. Με κοίταξε. Έγνεψε. «Τότε, δεν θα έχει πάει μακριά».

<br/><br/>Εξέπνευσα και πριν προλάβω να βγάλω όλη την ανάσα, είχε εξαφανιστεί. Χωρίς ποδοβολητό, χωρίς θόρυβο, μόνο το βάρος της απουσίας του και η αίσθηση πως οτιδήποτε τον είχε φέρει εδώ, θα συνέχιζε την πορεία του προς τα εμπρός και θα χυνόταν περισσότερο αίμα. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_45_Pugna_LocFieldNotes"		"Το μοναστήρι είχε καταστραφεί, μαυρισμένα δοκάρια έσκιζαν τον ουρανό. Περιπλανιόμουν μέσα στις στάχτες, γράφοντας παρατηρήσεις στο σημειωματάριό μου.

<br/><br/>Ένα περιπαιχτικό γέλιο με διέκοψε στα μισά μιας πρότασης. Σήκωσα το κεφάλι και είδα έναν σκελετό τυλιγμένο με πράσινη φλόγα και λίγα, αλλά βασιλικά, άμφια. Τα μάτια του γυάλιζαν με πονηριά και βαναυσότητα.

<br/><br/>Με έπιασε πανικός. «Είμαι… εσύ μάλλον είσαι…»

<br/><br/>Το στοιχειό άρπαξε το σημειωματάριό μου και το ξεφύλλισε, κοιτώντας τα σκίτσα και τις σημειώσεις μου με ενθουσιασμό μικρού παιδιού που τραβάει τα φτερά μιας μύγας. Γύριζε τις σελίδες ώσπου βρήκε εκείνες για τα κοντινά χωριά και τις ιστορίες τους που με είχαν φέρει στο μέρος αυτό, σε αναζήτηση του Pugna. Τώρα που τον είχα βρει, μετάνιωνα το ότι τον είχα ψάξει.

<br/><br/>Το χαμόγελο του Pugna φάνηκε να μεγαλώνει. Με ένα ξαφνικό τίναγμα, έβαλε πράσινη φωτιά στις σελίδες που αφορούσαν το πού βρισκόταν και τις έκαψε. Εκσφενδόνισε το βιβλίο αέρα πατέρα και άρπαξε την πένα μου από το χέρι μου. «Δικιά μου!», είπε γελώντας κακαριστά. Κι έπειτα εξαφανίστηκε.

<br/><br/>Μάζεψα ό,τι είχε απομείνει από το σημειωματάριο μου και σωριάστηκα με την πλάτη σε έναν καψαλισμένο τοίχο. Βρήκα ένα κομμάτι κάρβουνο και άρχισα να ξαναγράφω. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_45_Pugna_LocHeroName"		"Pugna"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_46_TemplarAssassin_LocFieldNotes"		"Ένας αλαφιασμένος θεραπευτής μού κάνει βιαστικά νόημα να μπω σε ένα περίτεχνο δωμάτιο περίθαλψης. 

<br/><br/>«Η υγεία του επιδεινώνεται», λέει με μια ανάσα. «Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο».

<br/><br/>Η φήμη μου ως χασομέρης προηγείται για ακόμη μια φορά.

<br/><br/>Ανασηκωμένος με μαξιλάρια από γαϊδουράγκαθο, σε ένα κρεβάτι με ουρανό, βρίσκεται ο Δούκας του Οχάτου. Τα μάτια του σπινθηρίζουν. Ικετεύει να πει την ιστορία του. 

<br/><br/>Μια αδηφάγος όρεξη για την απόκρυφη μαγεία τον οδήγησε σε ένα αρχαίο χειρόγραφο, το οποίο λεγόταν πως αποκάλυπτε την κρυφή πύλη προς ολόκληρη τη γνώση. Δυστυχώς, το νέο πως αναζητούσε τη γνώση έφτασε στα λάθος αυτιά. Βρισκόταν στη μέση ενός ξορκιού που είχε σχεδιαστεί για να ξεκλειδώσει κρυφά μυστικά του σύμπαντος, όταν η ψιονική λεπίδα της Λανάγια γρατζούνισε τον κρόταφό του. Οι αφέντες της είχαν διατάξει τη δολοφονία του αλλά με αντάλλαγμα τη γνώση που είχε αποκτήσει, του πρόσφερε έναν συμβιβασμό. 

<br/><br/>Ένα μεγάλο μέρος του μυαλού του έπρεπε να διαγραφεί για να θεωρηθεί νεκρός, αλλά θα γινόταν παράδειγμα, καθώς θα ξυπνούσε μία φορά την ημέρα για να πει την ιστορία του. Η λεπίδα της πέρασε στο μυαλό του. Η υπόλοιπη από τη γνώση ζωής του, πέρα από την τραγική του ιστορία, πέρασε στη Λανάγια.

<br/><br/>Τα μάτια του Δούκα θολώνουν. Σωριάζεται προς τα πίσω. Αναπνέει, αλλά κατά τα άλλα είναι ακίνητος. 

<br/><br/>Τουλάχιστον έχει ωραίο κρεβάτι. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_46_TemplarAssassin_LocHeroName"		"Templar Assassin"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_47_Viper_LocFieldNotes"		"Μια αδύναμη ψιχάλα βάζει τα δυνατά της για να σβήσει τα κούτσουρα που καπνίζουν ακόμα, στο σύνορο που τελειώνουν τα δέντρα. <i>Ψψψ, ψψψ</i> ακούγεται κάθε φορά που προσγειώνεται μια σταγόνα σε άλλο ένα απομεινάρι χιλιετούς, παραμορφωμένης φτελιάς, που λάμπει πράσινο.  

<br/><br/>Ο δασοφύλακας οδηγός μου, ο Άρολ, βγάζει ένα χάλκινο νόμισμα και το πετάει στη λιωμένη μάζα. Εξαφανίζεται αμέσως, σε ένα σύννεφο τοξικού καπνού.

<br/><br/>«Σου είπα ότι ήταν άσχημα τα πράγματα», χαχανίζει. Σφυρίζω με τρομερό θαυμασμό. Έχω μπροστά μου τα αποτελέσματα της πιο πρόσφατης επίθεσης με οξύ από έναν άθλιο αιθέριο δράκο ονόματι Viper. 

<br/><br/>Οι κάτοικοι του δάσους, τόσο εκείνοι που ζούσαν κοντά στο σύνορο που τελειώνουν τα δέντρα όσο και εκείνοι που ζούσαν κρυμμένοι στα πιο σκοτεινά, αχαρτογράφητα σημεία του, είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους και προσέλαβαν τους δασοφύλακες για να σκοτώσουν τον αιθέριο δράκο. Ο Viper απαιτούσε από τους ανθρώπους του δάσους, κάπως επίμονα και κάπως βίαια, να τον λατρεύουν. Μέχρι τώρα, οι δασοφύλακες δεν είχαν φανεί και πολύ χρήσιμοι στην αναχαίτιση των επιθέσεών του. Τα βέλη και τα σπαθιά δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητικά εναντίον ενός θηρίου που λιώνει βέλη και σπαθιά με τις εκκρίσεις του. 

<br/><br/>Ρώτησα αν είχαν δοκιμάσει να το λατρέψουν. Αυτό έκανε τον Άρολ να με κοιτάξει περίεργα, κάτι που με έκανε να θεωρήσω λανθασμένα ότι δεν με είχε ακούσει, οπότε τον ξαναρώτησα και αυτήν τη φορά με κοίταξε με τέτοιο τρόπο που ήταν σαφές ότι με είχε ακούσει την πρώτη φορά. Η ψιχάλα, ευτυχώς, μετατρέπεται σε βροχή και τρέχουμε να βρούμε ό,τι καταφύγιο έχει απομείνει στο δάσος που σιγοκαίγεται. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_47_Viper_LocHeroName"		"Viper"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_48_Luna_LocFieldNotes"		"«Γνώρισες ήδη τη Νόβα», λέει η πολεμίστρια με την περικεφαλαία καθώς βγαίνει από το Νυχτάργυρο Δάσος με τις ρομφαίες της να γυαλίζουν στο κοκκινωπό φως του φεγγαριού.

<br/><br/>Τη γνώρισα. Η τεράστια γάτα με έχει καθηλώσει σε ένα δέντρο. Βάζω στοίχημα ότι θα μπορούσε να με κάνει δυο χαψιές. Τρεις αν ήθελε να απολαύσει τη γεύση.

<br/><br/>«Πες τι γυρεύεις εδώ και πες την αλήθεια», προειδοποιεί η Luna. «Η Θεά θα μας το πει αν προσπαθήσεις να μας εξαπατήσεις».

<br/><br/>Προσπαθώ να πάρω ανάσα έχοντας στο στήθος μου την πατούσα της γάτας που είναι σαν αμόνι. Λαχανιάζω εξηγώντας ότι ήρθα για να ακούσω την ιστορία της. Η λάμψη του φεγγαριού αλλάζει από κοκκινωπή σε αργυρή και, ευτυχώς, η γάτα χάνει το ενδιαφέρον της για μένα και απομακρύνεται. Δεν απομακρύνεται <i>πολύ</i>, ωστόσο.

<br/><br/>Η Luna λέει ότι κάποτε ήταν σπουδαία πολεμίστρια και ότι ο στρατός της αποδεκατίστηκε. Περιπλανιόταν χωρίς σκοπό, στα πρόθυρα του θανάτου, τρελαμένη από την πείνα, όταν η Θεά του Φεγγαριού, η Σελεμένε, έστειλε τη Νόβα για να τη δοκιμάσει. Προφανώς, πέρασε τη δοκιμασία.

<br/><br/>«Τώρα πολεμώ στην υπηρεσία Της», λέει με ευλάβεια. «Όταν κάνω αίμα να χυθεί, είναι για Εκείνη».

<br/><br/>Με αυτό, πήδηξε στην πλάτη της Νόβα και οι δυο τους έφυγαν καλπάζοντας. Η Σελεμένε την είχε σώσει από την πείνα. Από την τρέλα… δεν είμαι τόσο σίγουρη."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_48_Luna_LocHeroName"		"Luna"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_49_DragonKnight_LocFieldNotes"		"Σερ Ντάβιον ο Γενναίος. Σερ Ντάβιον ο Σοφός. Σερ Ντάβιον ο Ευγενής. Πρέπει να είναι δύσκολο να είναι κανείς ένας ιππότης τόσο αγαπητός από όλους όσους γνωρίζει. Ο Ντάβιον ποτέ δε νοιάστηκε για την προσοχή, αν και παρατήρησα ένα αχνό χαμόγελο όταν οι κοπέλες άρχισαν να σπρώχνονται για να δουν τον ήρωα έστω και για μια στιγμή.

<br/><br/>Ωστόσο, υπήρχε ένα όνομα που τον έκανε να ανατριχιάζει: Σερ Ντάβιον ο Δρακοκτόνος. Αυτό μου φάνηκε σχεδόν κωμικό: Ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματά του δεν ήταν η δολοφονία του δράκου Σλάιρακ; Αυτός δεν ήταν που φορούσε τα λέπια των εχθρών του;

<br/><br/>Είχα ξαναδεί ψεύτικη μετριοφροσύνη, οπότε τον ρώτησα αμέσως, καθώς η συνοδεία του ταξίδευε προς τη Χάουπσταντ. Για πρώτη φορά, είδα ότι τα μάτια του δεν ήταν μόνο δικά του. Σκοτώνοντας τον Σλάιρακ, δεν είχε απλά απορροφήσει ατελείωτη δύναμη δράκου. Ο καημενούλης είχε απορροφήσει επίσης μια άβολη <i>συμπόνοια</i> για τον μεγαλύτερο εχθρό του (άβολη αν είσαι διάσημος δρακοκτόνος).

 <br/><br/>Οπότε, αυτό σημαίνει ότι έχει σταματήσει τις δρακοκτονίες; Όχι απαραίτητα. Ο Σλάιρακ δεν ήταν και φίλος με <i>κάθε</i> οικογένεια δράκων. Μαθαίνω ότι πολλούς τους θεωρούσε ανυπόφορους και ότι έχει πολλούς λογαριασμούς να ξεκαθαρίσει. Οπότε, ίσως τα βρήκαν μεταξύ τους. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_49_DragonKnight_LocHeroName"		"Dragon Knight"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_4_Bloodseeker_LocFieldNotes"		"Όπως λέει και το ρητό, «Όπου πάει ο Ικζοξτότεκ, εκεί σφάζει ο Στρίγκγουιρ». 

<br/><br/>Φυσικά, μόνο οι άλλοι Οστεοκυνηγοί τον αποκαλούν Στρίγκγουιρ. Οι εχθροί συνήθως τον αποκαλούν Bloodseeker. Οι φίλοι; Ας πούμε πως δεν έχει και πολλούς από αυτούς.

<br/><br/>Τέλος πάντων, ακολουθώ το φοβερό πουλί Ικζοξτότεκ καθώς ίπταται προς μια ομάδα μισθοφόρων Ογκλόντι, τους οποίους μακελεύει ο Bloodseeker. Αυτή είναι η μόνη μου ευκαιρία για μια συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο. Ή με μισό πρόσωπο.

<br/><br/>Τον προλαβαίνω ενώ τεμαχίζει κάποιον που είχε ξεμείνει πιο πίσω, σε δύο τακτοποιημένους και περιέργως πανομοιότυπους σωρούς, ενώ η μαγική του πανοπλία απορροφά κάθε κόκκινη σταγόνα. Ξεροκαταπίνω. «Ήσουν πάντα, εε, έτσι;»

<br/><br/>Με προσέχει για πρώτη φορά. Και, προς έκπληξή μου, απαντάει.

<br/><br/>«Οι Γδαρμένοι Δίδυμοι απαιτούν θυσία αίματος», λέει λαχανιασμένος. «Πρέπει να την κάνω αλλιώς θα πάρουν αίμα από τον λαό μου».

<br/><br/>Οπισθοχωρώ. Δε χρειάζεται να διψάς για αίμα για να μπορείς να αναγνωρίσεις κάποιον άλλον που έχει αυτήν τη δίψα. Ευτυχώς, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, βλέπει μερικούς ακόμα μισθοφόρους που επιστρέφουν στο στρατόπεδό τους. Η τύχη μού χαμογέλασε. Δε χαμογέλασε ΚΑΘΟΛΟΥ στους Ογκλόντι.

<br/><br/>Διαφεύγω καθώς τους κατακρεουργεί. Μάλλον δε θα έχω άλλη ευκαιρία να του μιλήσω. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_4_Bloodseeker_LocHeroName"		"Bloodseeker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_50_Dazzle_LocFieldNotes"		"«Δεν είμαι τέρας», με διαβεβαιώνει ο Dazzle.

<br/><br/>Όταν τον πρόλαβα, ήταν σκυμμένος πάνω από το σώμα ενός ελαφιού που πέθαινε, σε έναν σκιερό δασότοπο περίπου δυο χιλιόμετρα από τα Ομιχλώδη Όρη.

<br/><br/>«Λένε ότι το Βασίλειο των Νοθλ με διέφθειρε. Αλλά αυτό που έκανε ήταν να μου δείξει την τέλεια μορφή μου», ξεφύσηξε αγανακτισμένος.

<br/><br/>Ο Dazzle ήταν μικρό αγόρι όταν είχε πραγματοποιήσει το επικίνδυνο τελετουργικό που του επέτρεψε να ταξιδέψει στο Βασίλειο. Το Συμβούλιο του Τάγματος Ντεζούν, που είναι υπεύθυνο για το τελετουργικό, τον προειδοποίησε να μην πάει. Ήταν πολύ νέος, δεν είχε εμπειρία. Ωστόσο, εκείνος επέμεινε ότι ήταν έτοιμος και τελικά του το επέτρεψαν. Το Συμβούλιο παρηγορούσε τη μητέρα του Dazzle για τον βέβαιο θάνατό του όταν, καταπλήσσοντάς τους, επέστρεψε.

<br/><br/>«Και, εκτός των άλλων, θα το έκανε τέρας αυτό;»

<br/><br/>Μια σομόν αστραπή βγήκε από το χέρι του και χτύπησε το ελάφι, το οποίο αμέσως στάθηκε στα πόδια του και κούνησε το κεφάλι του, σαν να προσπαθούσε να διώξει ένα κακό όνειρο.

<br/><br/>Μάλλον οι ιστορίες ήταν λάθος, σκέφτηκα, ώσπου γέλασε κακαριστά, πέταξε μια λευκή αστραπή από το άλλο του χέρι και έριξε το ελάφι κάτω ξανά. Μάλλον δεν ήταν και τόσο λάθος τελικά."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_50_Dazzle_LocHeroName"		"Dazzle"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_51_Clockwerk_LocFieldNotes"		"Φαινόταν πως ο Ράτλτραπ επαναλάμβανε «Μην το αγγίξεις αυτό» για κάθε τρομακτική κατασκευή από γρανάζια την οποία πλησίαζα για να εξετάσω πιο προσεκτικά, στο τρομακτικό του εργαστήρι. Του είπα ότι δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν ήμουν βλάκας. Καταλάβαινα όμως, κιόλας, ότι οι προειδοποιήσεις του ήταν μια μορφή κομπασμού μεταμφιεσμένη ως ανησυχία.

<br/><br/>Ομολογουμένως, είχε κερδίσει επάξια την αυτοπεποίθησή του. Και, βάσει του αριθμού βίαιων θανάτων που αποδίδονταν στον Ράτλτραπ, η συμβουλή του ήταν δικαιολογημένη. Όταν ρώτησα αν τα σημάδια πάνω και γύρω από τις εφευρέσεις ήταν αίμα ή σκουριά, απλά έγνεψε και χαμογέλασε, σαν να μοιραζόμασταν ένα αστείο που ξέραμε μόνο οι δυο μας. Συνειδητοποίησα ότι μερικά υποκείμενα δοκιμής δεν είχαν λάβει την ίδια προειδοποίηση με εμένα.

<br/><br/>Όχι, τον Ράτλτραπ δεν τον ενοχλούσε όταν αθώοι άνθρωποι γίνονταν κιμάς στο εργαστήρι του, αλλά γνώριζε ότι δεν ήταν και κάτι που βοηθούσε την ήδη κακή φήμη των Κιν.

<br/><br/>«Το τελευταίο πράγμα που χρειάζομαι είναι ένα τσούρμο χωριάτες με πυρσούς και δίκρανα», γρύλισε. «Ξέρεις τι μπελάς είναι να μεταφέρω όλα αυτά τα πράγματα;» "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_51_Clockwerk_LocHeroName"		"Clockwerk"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_52_Leshrac_LocFieldNotes"		"Λένε ότι αληθινή σοφία είναι να γνωρίζεις πως δεν γνωρίζεις τίποτα. Οπότε, τι είναι όταν γνωρίζεις υπερβολικά πολλά;

<br/><br/>Σύμφωνα με τον θρύλο, ο πρώην φιλόσοφος Leshrac κουβαλά την κατάρα. Θέλοντας να αποκαλύψει τα μυστήρια της φύσης, κοίταξε μέσα στους Χρονοπτικούς Κρυστάλλους (στοιχειωμένοι λίθοι που σύμφωνα με τον μύθο πρόσφεραν μια ματιά στην καρδιά ολόκληρης της δημιουργίας).

<br/><br/>Αυτό που είδε ήταν τόσο διεστραμμένο, που χώρισε το μυαλό του στα δύο. Τώρα, η συνείδησή του βρίσκεται μεταξύ δύο κόσμων βαθιά διαβολικών και ανελέητων.

<br/><br/>Αυτόν τον καιρό, κάποιοι τον αποκαλούν Βασανισμένη Ψυχή. Μπορεί να ακούγεται δραματικό, αλλά εκείνοι που τον συνάντησαν και έζησαν για να διηγηθούν την ιστορία λένε πως ο τίτλος δεν έχει να κάνει με την επίκληση στο συναίσθημα. Είναι περισσότερο σαν διάγνωση.

<br/><br/>Σύμφωνα με την ιστορία, τα όσα έμαθε δεν τον έκαναν τρελό, τον έκαναν ΒΑΝΑΥΣΟ. Αν πρέπει να γνωρίζει τις πικρές αλήθειες που του δηλητηρίασαν το μυαλό, σκέφτεται, δίκαιο είναι να μοιράζονται και άλλοι τον πόνο του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_52_Leshrac_LocHeroName"		"Leshrac"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_53_NaturesProphet_LocFieldNotes"		"Είναι δύσκολο να μη δει κανείς τις πολλές πινακίδες που είναι γραμμένες με μπογιά, όταν μπαίνει στο Δάσος Σχιστόξυλου.

<br/><br/>«Απαίτησή του: Μην αφήσετε τίποτα πίσω», έλεγε η μία. «Απαίτησή του: Μην κόψετε τίποτα», έλεγε η άλλη. «Απαίτησή του: Μην μαζέψετε τίποτα για να φάτε», έλεγε μια τρίτη.

<br/><br/>Δεν έλεγαν στους επισκέπτες να μην μπουν στο δάσος, τους έλεγαν να προσέχουν και να μην προκαλέσουν κακό χωρίς λόγο. Θα ήταν ίσως εύκολο να παραβλέψει κανείς κάθε πινακίδα από μόνη της, σαν κάτι που είχε τοποθετήσει κάποιος γέρος του χωριού για να προστατέψει τη γη του. Αλλά εδώ επρόκειτο για το Δάσος Σχιστόξυλου, ένα μέρος μακριά από οποιαδήποτε σημαντική πόλη, γεμάτο με παραμορφωμένη και, ειλικρινά, αφιλόξενη βλάστηση. Μόνο κάποιο κορόιδο θα έκανε δοκιμές με την απειλή που έκρυβαν αυτές οι γραπτές παρακλήσεις και εγώ δεν είμαι κορόιδο.

<br/><br/>Μπήκα στο δάσος με προσοχή και, όπως ήταν αναμενόμενο, βρήκα μετά από λίγο ένα καραβάνι κορόιδων. Τα πτώματά τους ήταν δεμένα στο έδαφος με κληματσίδες πιο παχιές από τα πόδια μου. Κλαδιά που έμοιαζαν με δάχτυλα γράπωναν τα τσεκούρια των ταξιδιωτών, που ήταν πλέον βυθισμένα για πάντα στην καλυμμένη με βρύα σάρκα των λαιμών τους. Από τα στόματά τους φύτρωναν μανιτάρια.

<br/><br/>Άρπαξα μια σανίδα από εκεί γύρω, έφτιαξα βιαστικά μια τέταρτη πινακίδα και την έβαλα κοντά στα χαλάσματα: «Παρακαλώ διαβάζετε τις πινακίδες». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_53_NaturesProphet_LocHeroName"		"Nature's Prophet"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_54_Lifestealer_LocFieldNotes"		"Ο Ντρομ, ο Χασάπης του Μπάροουχεϊβεν, ήταν ένας θεόρατος τύπος με βλοσυρό βλέμμα και τη σπασμένη μύτη του καβγατζή. Έστω κι έτσι, κουνιόταν νευρικά και κοιτούσε δεξιά αριστερά στο κακομοιριασμένο κελί του.  

<br/><br/>«Το μπουντρούμι του Ντεβάρκ είναι η τελευταία στάση για μας που μας στέλνουν εδώ», είπε. «Είμαι στο κελί κι ακούω χαμό. Ρίχνω ένα βλέφαρο και τι να δω: οι φρουροί σφαζόντανε μεταξύ τους. Εμείς οι φυλακισμένοι αρχινάμε τα ζήτω, ζήτω. Καιρός ήτανε και καλά να πάθουν. Αλλά μετά, πέφτει μια ησυχία. Και τότε το είδα».

<br/><br/>Ένας φρουρός, σε κάποιο είδος έκστασης, είχε ανοίξει το κελί του. Κομματιάστηκε μεμιάς.

<br/><br/>«Ήταν ψηλό το πράμα, να πούμε, αλλά πιο πολύ ΜΑΚΡΥ. Δόντια απάνω σε δόντια. Κόκαλο αντί για δέρμα. Γυάλιζε το μάτι του για να κάνει κακό», είπε ξεροκαταπίνοντας ο Ντρομ.

<br/><br/>Το επόμενο πρωί, ο ιερέας της φυλακής ήρθε για το πρωινό του κήρυγμα. Αφού έκανε εμετό βλέποντας το μακελειό, είπε ότι επρόκειτο για θεϊκή τιμωρία.

<br/><br/>«Αλλά θεοί που αφήνουν αυτό το πράμα να υπάρχει δεν είναι για προσευχές», είπε αναριγώντας ο Ντρομ.

<br/><br/>Ο ιερέας το θεώρησε οιωνό. Πρόσφερε στους φυλακισμένους την ελευθερία τους. Μόνο ο Ντρομ έμεινε.

<br/><br/>«Όσο είναι εκεί έξω αυτό το πράμα», είπε, «εγώ θα μείνω εδώ»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_54_Lifestealer_LocHeroName"		"Lifestealer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_55_DarkSeer_LocFieldNotes"		"«Ακόμα έναν γύρο», επιμένει ο Ίσκαφελ, γνωστός και ως Dark Seer.

<br/><br/>Μόλις με προκάλεσε στον τέταρτο γύρο ενός παιχνιδιού στρατηγικής όπου διοικούμε μικρά στρατιωτάκια σε ένα πεδίο μάχης. Είχα χάσει τόσο γρήγορα στους πρώτους τρεις, που απορώ πώς ένας μέγας πολέμαρχος σαν αυτόν μπορούσε πραγματικά να το απολαμβάνει.

<br/><br/>«Ο πόλεμος δεν είναι απόλαυση», με επιπλήττει όταν τον ρωτάω. «Και ένα κοφτερό μυαλό μπορεί να ανακαλύψει νέες στρατηγικές ακόμα και όταν πολεμά εναντίον ενός εχθρού με μυαλό κουκούτσι».

<br/><br/>Χμμ. Μάλιστα, αν δεν πρόκειται για απόλαυση, τουλάχιστον φαίνεται πως το παιχνίδι τού προκαλεί ηρεμία. Καθώς παίζουμε και χάνω, μου μιλά για το παρελθόν του.

<br/><br/>Πριν αποκτήσουν την ικανότητα ελέγχου της ενέργειας, αναπολεί, τα παιδιά από τη διάσταση που αποκαλεί πατρίδα του, αποκτούν πρώτα τον έλεγχο του σώματός τους. Ο Ίσκαφελ εκπαιδεύτηκε σε πολλές πολεμικές τέχνες και ήταν ο νικητής σε ένα φεστιβάλ μάχης όλων των βασιλείων, που ονομάζεται Λεκέλ Ντβιτ (σε ελεύθερη μετάφραση: Μεγάλος Καβγάς;). Που είναι και ο λόγος για τον οποίον σπάνια εξαπολύει σωματική επίθεση εναντίον εχθρών. «Δεν θα ήταν δίκαιο», λέει χαμογελώντας αυτάρεσκα.

<br/><br/>Πέρα από αυτό, παίρνει περισσότερη ικανοποίηση από το να νικά τους εχθρούς του με τον νου, παρά με τις γροθιές του. 

<br/><br/>«Βλέπεις, άφησες αφύλαχτη την αριστερή πλευρά σου, που θέτει τις δυνάμεις σου σε κίνδυνο», λέει, καθώς πλευροκοπά τον Στρατηγό μου με μια διαγώνια περικυκλωτική κίνηση του Νότιου Ιππικού του, που είχα ξεχάσει εντελώς ότι υπήρχε. 

<br/><br/>«Ακόμα έναν γύρο». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_55_DarkSeer_LocHeroName"		"Dark Seer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_56_Clinkz_LocFieldNotes"		"Μόνο ένα μέρος γεμάτο πίσσα, όπως το Χόβεν, θα μπορούσε να παραγάγει ένα πλάσμα σαν τον Clinkz και μόνο ο λαός του θα μπορούσε να τον αγαπήσει. Το πυκνό δάσος, σημαδεμένο από λακκούβες μαυρίλας, μου θυμίζει έναν κοιμισμένο θεό που είναι παγιδευμένος σε κάποιο είδος κοσμικής εφηβείας: αλλάζει συνέχεια χωρίς να αλλάζει ποτέ.

<br/><br/>Θα ήταν εύκολο να υποθέσουμε ότι αυτή η γη βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της, αλλά αν αφήσουμε στην άκρη το ότι θα καταστραφούν οι μπότες σου αν δεν προσέχεις, το Χόβεν έχει βρει μια παράξενη ισορροπία.

<br/><br/>Η ειρωνεία είναι ότι ο Clinkz, υπερασπιζόμενος αυτήν την ισορροπία, βρίσκεται ο ίδιος μεταξύ μιας κατάστασης ζωής και θανάτου. Οι ιστορίες έξω από το Χόβεν μιλούν για έναν φλογερό δαίμονα που χαίρεται να ανοίγει τρύπες στα στήθη καλοσυνάτων, αθώων ταξιδιωτών.

<br/><br/>Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο και, για πρώτη φορά, είχα άδικο. Ο Clinkz δεν ήταν δαίμονας. Είχε σκοτώσει έναν δαίμονα και κάηκε ζωντανός ενώ το έκανε. Ως αντάλλαγμα για τη νίκη του, του δόθηκε αιώνια ζωή —ευχή και κατάρα αν λάβουμε υπόψη την τωρινή πύρινη μορφή του— και είναι ένας άγρυπνος προστάτης. Η φωτιά γύρω από το κεφάλι του αποτελεί τόσο προειδοποίηση για εκείνους που θέλουν να βλάψουν το Χόβεν όσο και φάρο ελπίδας για εκείνους που το αποκαλούν σπίτι τους. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_56_Clinkz_LocHeroName"		"Clinkz"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_57_Omniknight_LocFieldNotes"		"Μπήκα σε ένα καραβάνι εξουθενωμένων προσκυνητών που βάδιζαν με κόπο προς τους ψηλούς γκρεμούς του Εμοράκους, όπου κατοικούν οι ιερείς της Παντογνωσίας. Η πεζοπορία μού κόστισε εβδομάδες, ένα καλό ζευγάρι σανδάλια και τη μισή υπομονή μου, αλλά, προκειμένου να αποκτήσω λίγες πληροφορίες για τον Εξαγνιστή Θάντεραθ, γνωστό και ως Omniknight, άξιζε κάθε φουσκάλα.

<br/><br/>Επιτέλους, ξεπρόβαλαν οι γκρεμοί: απόκρημνα, κοφτερά βράχια διάτρητα από σπήλαια, που θύμιζαν βαθουλωτά, άγρυπνα μάτια. Οι ιεροφάντες καλωσόρισαν τους ικέτες στις σπηλιές, όπου ήλπιζαν να λάβουν οράματα. Πλησίασα κρυφά έναν νεαρό ιερέα και τον ρώτησα για τον Omniknight.

<br/><br/>«Ήρθε με ερωτήσεις», είπε. «Προετοιμαστήκαμε να τον ρίξουμε στον λάκκο των θυσιών».

<br/><br/>Στη συνέχεια, καθώς αισθάνθηκε το βλέμμα μου, πρόσθεσε: «Όπως κάνουμε με όλους τους αμφισβητίες. Μα, τότε, έλαμψε με τη χάρη της Παντογνωσίας και ξέραμε ότι ήταν ο εκλεκτός για να συναντήσει τον Πανόπτη». Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, σμίγοντας ελαφρώς τα φρύδια του. «Αν έχεις κι άλλες ερωτήσεις, μπορώ να κανονίσω μια ξενάγηση στον λάκκο των θυσιών».

<br/><br/>Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως είχα όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμουν για τον Omniknight. Χαμογέλασα και ευχαρίστησα τον ιερέα για τον χρόνο του. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_57_Omniknight_LocHeroName"		"Omniknight"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_58_Enchantress_LocFieldNotes"		"Η Αϊούσθα με υποδέχτηκε πρώτη φορά σε ένα μεγάλο, καταπράσινο ξέφωτο στα πυκνά βάθη του Νυχτάργυρου Δάσους, σε έναν κρυμμένο θαμνότοπο που δεν θα είχα βρει ποτέ, αν δεν με είχε καθοδηγήσει ένα τσούρμο ξωτικών.

<br/><br/>«Άκουσα ότι με ψάχνεις», είπε. Η φωνή της ήταν ευχάριστη και με χαλάρωσε αμέσως. «Έστειλα τους φίλους μου να σε φέρουν εδώ. Ποια είναι η επιθυμία σου;»

<br/><br/>Τα πλάσματα του δάσους που τη συντρόφευαν κελαηδούσαν, τιτίβιζαν και γουργούριζαν με ευφορικό δέος. Είχα ακούσει ότι η Enchantress μπορούσε να ελέγξει ευκολόπιστα όντα. Έβλεπα από πρώτο χέρι πόσο απόλυτα είχε σαγηνεύσει αυτά τα αδύναμα πλάσματα και ήταν αξιοσημείωτο.

<br/><br/>«Επιθυμώ να γράψω για τα κατορθώματά σου», απάντησα με μια υπόκλιση. «Για τις μελλοντικές γενιές».

<br/><br/>Χαμογέλασε θερμά και η τραγουδιστή φωνή της γέμισε τα αυτιά μου και πάλι.

<br/><br/>«Η ιστορία μου είναι μεγάλη και δεν είναι σημαντική», είπε γουργουρίζοντας. «Αλλά οι ιστορίες των πλασμάτων γύρω μας… αυτές αξίζει να ακουστούν».

<br/><br/>Και, φυσικά, είχε δίκιο. Ήταν σαφές ότι ήξερε περισσότερα από την ταπεινή σας γραφέα. Η αφέντισσα έχει πάντα δίκιο."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_58_Enchantress_LocHeroName"		"Enchantress"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_59_Huskar_LocFieldNotes"		"Με είχαν προειδοποιήσει για τους κινδύνους του Σκοτεινού Δάσους —τέρατα, τερατόλυκους, διαβολοαρκούδες— οπότε δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη να αναζητήσω τον Huskar εκεί. Δυστυχώς, ο Huskar ήταν εκεί.

<br/><br/>Ευτυχώς, ο ίδιος ο Huskar ήταν πιο φιλικός από ό,τι περίμενα. Σκυφτός πάνω από τη φωτιά, φαινόταν σχεδόν πρόθυμος να μοιραστεί ένα γεύμα και την ιστορία του. Καθώς ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια του, ωστόσο, μας πλησίασε μια αγέλη πεινασμένων λύκων.

<br/><br/>Καθώς μας περικύκλωναν, σκεφτόμουν πως είχε έρθει το τέλος των ανταποκρίσεών μου. Ένας μόνο μαχητής, ανεξαρτήτως του πόσο ικανός είναι, δεν θα μπορούσε να τα βάλει με τα δώδεκα τεράστια κυνοειδή γύρω μας. Το πρώτο χίμηξε πάνω του, ρίχνοντάς τον κάτω. Ήμουν σίγουρα η επόμενη.

<br/><br/>Αλλά καθώς ο αρχηγός της αγέλης δάγκωνε τον θρεμμένο ώμο του Huskar, οι μύες του μαχητή συστάλθηκαν και τεντώθηκαν. Εν ριπή οφθαλμού, ο λύκος είχε εκσφενδονιστεί στην άλλη άκρη του ξέφωτου. Ένας άλλος πήδηξε προς το μέρος μου, μόνο που ο λαιμός του συναντήθηκε, με ανησυχητική ταχύτητα, με το οψιδιανό στιλέτο του Huskar. 

<br/><br/>Εξακολουθούσαν να έρχονται περισσότεροι λύκοι. Εξακολουθούσαν να πέφτουν νεκροί περισσότεροι λύκοι. Κάθε δαγκωνιά, κάθε ξέσκισμα σάρκας φαινόταν να διπλασιάζει την οργή του μαινόμενου μαχητή.

<br/><br/>Όταν ο τελευταίος λύκος την έκανε διακριτικά, ο Huskar έστεκε ματωμένος αλλά με κάποιον τρόπο έμοιαζε δυνατότερος από ποτέ. Καθώς τα μάτια του γυάλιζαν με μανία, αποφάσισα να την κάνω διακριτικά κι εγώ."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_59_Huskar_LocHeroName"		"Huskar"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocFieldNotes"		"Ο Γαλαζόκαρδος Παγετώνας είναι παγερός στην καλύτερη περίπτωση, αλλά η Ράιλαϊ κάνει την ανεμοδαρμένη του κορυφή πολύ πιο κρύα.

<br/><br/>«Η αδερφή μου σε έστειλε;», ρωτάει. Τα μάτια της αστράφτουν αλλά η φωνή της είναι ψυχρή σαν ατσάλι. Δεν μπορώ να καταλάβω αν με συμπαθεί ή αν πρόκειται να με δολοφονήσει. Ή και τα δύο.

<br/><br/>«Φυσικά και όχι», απαντάει την ερώτησή της γελώντας. «Αν σε είχε στείλει η αδερφή μου, θα είχες ήδη προσπαθήσει να με σκοτώσεις».

<br/><br/>«Και τότε θα έπρεπε να σε σκοτώσω εγώ».

<br/><br/>Τώρα η φωνή της είναι τραγουδιστή, αλλά τα καθαρά μπλε μάτια της υπονοούν κάτι άλλο. Δεν είμαι σίγουρη τι, αλλά το ρίγος που με πιάνει δεν οφείλεται στην παγερή ατμόσφαιρα.

<br/><br/>Η μαγεία της στιγμής χάνεται. Το υπονοούμενο εξαφανίζεται. «Τέλος πάντων, είμαι η φύλακας αυτού του βασιλείου και καλά θα κάνεις να μου πεις τι γυρεύεις εδώ», λέει, χαρούμενη και πάλι.

<br/><br/>Προσπαθώ να εξηγήσω την αποστολή μου, δηλαδή ότι χρονογραφώ τις ιστορίες των σπουδαιότερων ηρώων του κόσμου, αλλά η Ράιλαϊ χάνει το ενδιαφέρον της στα μισά της πρώτης μου πρότασης.

<br/><br/>«Καλή τύχη! Μπορείς να βγεις έξω», λέει χειρονομώντας, χωρίς να έχει αντιληφθεί (ή προσέξει;) ότι βρισκόμαστε ήδη έξω. «Αν δεις την αδερφή μου, πες της να περάσει καμιά βόλτα!»"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocHeroName"		"Crystal Maiden"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocPersonaFieldNotes"		"Είχα έρθει για να μιλήσω με τον Μάγο του Πάγου, ελπίζοντας ότι η φημολογούμενη χειμερία νάρκη του διαρκείας χιλίων ετών, εδώ στον Γαλαζόκαρδο Παγετώνα, περιλάμβανε και <i>μερικές</i> ώρες που ήταν ξύπνιος. Αν όχι, υποθέτω ότι είχα έρθει για να κοιτάξω τον Μάγο του Πάγου.

<br/><br/>Αυτός που με βρήκε τελικά ήταν ο Λύκος της Icewrack: το τρίχωμά του είχε το χρώμα μιας φεγγαρόλουστης παγωμένης πεδιάδας, το ζαφειρένιο βλέμμα του ήταν διαπεραστικό σαν γεωτρύπανο που προσπαθεί να σπάσει πάγο.

<br/><br/>«Ήρθες αναζητώντας δύναμη;», με ρώτησε. Σχεδόν έκανα κωλοτούμπα μέσα στο βουναλάκι από χιόνι πίσω μου.

<br/><br/>«Κατά μία έννοια», είπα, προσπαθώντας να ανακτήσω την ψυχραιμία μου. «Αν η γνώση πιάνεται για δύναμη».

<br/><br/>Ο λύκος μισόκλεισε τα μάτια και γύρισε το βλέμμα προς τον Παγετώνα. «Η γνώση είναι κρυσταλλένια διαύγεια. Αλλά είναι επίσης βάρος που μπορεί να σε συνθλίψει. Διατηρεί… αλλά επίσης φυλακίζει».

<br/><br/>Έπειτα, τίναξε την πάχνη από τη γούνα του και απομακρύνθηκε μέσα στο χιόνι. Ανατρίχιασα —όχι από το κρύο— και συνειδητοποίησα ότι ίσως τόσο καιρό έψαχνα για τον λάθος μάγο του πάγου. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_60_NightStalker_LocFieldNotes"		"Το Τάγμα του Μπαλανάρ είναι νομαδικό. Τα λίγες δεκάδες μέλη του ταξιδεύουν όπου είναι μικρότερη η μέρα. Όταν τους συναντώ το σούρουπο, έχουν κατασκηνώσει στο πιο βόρειο, παγερό σύνορο του Οροπεδίου Άισμπλάιτ. 

<br/><br/>Με το κρύο που κάνει, μια φωτιά θα ήταν ό,τι πρέπει. Αλλά όλες οι πηγές φωτός είναι απαγορευμένες στην αίρεση του Night Stalker.

<br/><br/>Συναντώ την Παζ, μια γηραιά της ομάδας, που για να δείξει την αφοσίωσή της στο έρεβος έβγαλε τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια.

<br/><br/>«Έχεις ενστερνιστεί το σκοτάδι;», ρωτάει κεφάτα. Λέω ψέματα πως ναι.

<br/><br/>«Ωραία», λέει με ένα μακάβριο χαμόγελο στα λεπτά της χείλια. «Όταν έρθει Εκείνος, θα ανταμειφθείς».

<br/><br/>Η ανταμοιβή, ισχυρίζεται, είναι ένας εκστατικός θάνατος και μια αιώνια θέση στο πλευρό του Μπαλανάρ. Ωστόσο, σύμφωνα με τον θρύλο, ο Μπαλανάρ στήνει καρτέρι μόνος του, κάτι που αφήνει ένα μη μέλος της αίρεσης να αναρωτιέται γιατί είναι τόσο σίγουροι ότι θα θέλει παρέα.

<br/><br/>Καθώς το τελευταίο ίχνος του ήλιου χάνεται πίσω από μερικά βράχια, το κρύο απλώνεται και το αχνό φως λιγοστεύει κι άλλο. Το άθλιο χαμόγελο της αόμματης Παζ με κάνει να ανατριχιάσω περισσότερο από το καταραμένο κρύο.

<br/><br/>«Έρχεται», ψιθυρίζει όλο ελπίδα."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_60_NightStalker_LocHeroName"		"Night Stalker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_61_Broodmother_LocFieldNotes"		"Η ξεθωριασμένη πινακίδα για το «Πλανόδιο Τσίρκο με Αξιοπερίεργα του Κουζ Μπορστ» κουνιέται με το αεράκι του δειλινού. «Τι θέλεις ξέρεις για Μαύρη Αράχνη;» ρωτάει ο Κουζ, κοιτώντας νευρικά τις σκιές του Ρέντμο που μεγαλώνουν. 

<br/><br/>Ήταν ο μόνος εξερευνητής στα χρονικά, που είχε διαφύγει με μια μεγάλη ποσότητα από τον μαγνητικό πλούτο του Φθολοφθάλη, τον οποίο μετέτρεψε στην καλύτερη συλλογή σπανιοτήτων σε αυτήν την πλευρά της Άισρακ. Στη συνέχεια, ο γυρολόγος δοκίμασε ξανά την τύχη του, επιστρέφοντας στο Πυρόθεο για να «προσλάβει» τα παιδιά της Broodmother για την παράστασή του. Από τότε, κρύβεται. 

<br/><br/>«Πόσα πήρες στο… αραχνομάζωμα;» 

<br/><br/>«Σχεδόν μηδέν παίρνω, ορκίζομαι. Με ζόρι παίρνω… διακόσια;»

<br/><br/>Είχε τρυπώσει σε έναν αγωγό λάβας ενώ η Broodmother έπαιζε με το φαγητό της (έναν άτυχο ιππόγρυπα). «Πάντα μάτια της ψάχνουν φαγητό αλλά όταν κουκουλώνει θύμα, είναι μανία, δεν μπορεί σταματήσει μέχρι τελειώσει». Τότε τα άρπαξε. 

<br/><br/>Ο Κουζ καμτσικίζει τα άλογά του και φεύγει προς τα εμπρός. Του εύχομαι τύχη. 

<br/><br/>Το τρεχαλητό από τεράστια πόδια αντηχεί σε όλο το πέρασμα πριν διακοπεί από μια οργισμένη κραυγή. 

<br/><br/>Θα έπρεπε να ήμουν πιο συγκεκριμένος: <i>καλή</i> τύχη. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_61_Broodmother_LocHeroName"		"Broodmother"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_62_BountyHunter_LocFieldNotes"		"Παρά το μεγάλο ενδιαφέρον και τις συνεχείς παρακλήσεις της Γκουντκάιντ, αρνούμαι να κάνω άλλη έρευνα για τον Γκόνταρ, γνωστό και ως Bounty Hunter. Της έχω πει επανειλημμένως ότι δεν είναι αληθινός. Το γνωρίζω από πρώτο χέρι. Έχω ήδη φάει τον κόσμο ψάχνοντας να τον βρω. 

<br/><br/>Αν ρωτήσει κανείς δέκα ληστές για τον Γκόνταρ, θα πάρει δέκα διαφορετικές περιγραφές: ψηλός, κοντός, αδύνατος, γεροδεμένος, πράσινος, κόκκινος… Κάθε ληστής θα επιβεβαιώσει ότι τον είδε με τα ίδια του τα μάτια χωρίς καμία αμφιβολία, σίγουρα. Ένας κλέφτης ορκιζόταν στον τάφο του νονού του ότι ο Γκόνταρ ήταν ζωντανή σκιά. Έχω συναντήσει ζωντανή σκιά και ήταν ευκολότερο να βρω στοιχεία για εκείνη παρά για ετούτον τον αυτοαποκαλούμενο κυνηγό επικηρυγμένων.

<br/><br/>Ακόμα και το ήθος του Γκόνταρ εξαρτάται από το ποιος λέει την ιστορία. Φαίνεται πως δολοφονεί μόνο τους χειρότερους εγκληματίες ή μόνο τους πιο γλυκούς μεταφορείς ή, με κάποιον τρόπο, τους πιο γλυκούς εγκληματίες. Είναι όλα βλακείες. Εδώ που έχουμε φτάσει, θα στοιχημάτιζα τη φήμη μου ότι ο Γκόνταρ υφίσταται αποκλειστικά στο μυαλό αγχωμένων κακοποιών που προσπαθούν να δώσουν σωστές αρχές στους επίδοξους πορτοφολάδες που έχουν για παιδιά. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_62_BountyHunter_LocHeroName"		"Bounty Hunter"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_63_Weaver_LocFieldNotes"		"Ο Θαδδαίος Γκρέιμαντλ είναι ο Κοσμήτορας Οντικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Ούλτιμιρ. Λέγεται ότι στα 42 χρόνια που διδάσκει το μάθημα Προηγμένης Θαυματουργικής Κοσμολογίας, μόνο πέντε φοιτητές το έχουν περάσει. Δεν είναι ότι βαθμολογεί αυστηρά. Είναι ότι το Ούλτιμιρ δεν θέλει να μοιράζεται τα μυστικά ύφανσης του ιστού της πραγματικότητας, εκτός αν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι δεν θα μπερδέψει τα λόγια του όταν κάνει τα ξόρκια.

<br/><br/>Ο Θαδδαίος, όπως αποδεικνύεται, έκανε το διδακτορικό του πάνω στους Υφαντές και τα μάτια του λάμπουν καθώς το θυμάται όταν τον ρωτάω. Οι Υφαντές, εξηγεί, είναι οι φύλακες της ύπαρξης της ίδιας. Δεν είναι αρχιτέκτονες, δεν είναι θεοί. Για έναν Υφαντή, το σύμπαν είναι ύφασμα απλωμένο σε έναν τεράστιο αργαλειό. Μπαλώνουν τρύπες εκεί όπου ο χρόνος έχει φθαρεί. Σφίγγουν τις ραφές που έχουν χαλαρώσει. Ενισχύουν τα σημεία που έχουν ξεθωριάσει, πριν τρυπώσει κάτι σκοτεινό κι ανείπωτο, από άλλη διάσταση ύπαρξης. <br/><br/>

<br/><br/>Ακούγεται σαν βαρετή δουλειά που δεν ανταμείβει και, παρότι ο Θαδδαίος βιάζεται να περιγράψει τον Σκιτσκούρ ως τον κακό της υπόθεσης, είναι δύσκολο να αρνηθούμε πως στη θέση του δεν θα ενδίδαμε στον ίδιο πειρασμό. Ο Σκιτσκούρ ήταν ένας από τους καλύτερους Υφαντές, αλλά κουράστηκε να μπαλώνει τις ίδιες τρύπες ξανά και ξανά, αιωνίως. Βαρέθηκε να συντηρεί απλά την πραγματικότητα. Ήθελε να φτιάξει μια δικιά του.

<br/><br/>Τα πειράματά του ήταν μικρά στην αρχή, αλλά δεν άργησαν και πολύ να τον αντιληφθούν οι φύλακες. Είχε ράψει και ξαναράψει τόσο πολύ από το μοτίβο του σύμπαντος, που τα νήματα οδηγούσαν πίσω σε αυτόν. Οι φύλακες απέκοψαν τον κόσμο του και τον εξόρισαν από τον πάνω κόσμο στον λάθος κόσμο που είχε ή δεν είχε δημιουργήσει: τον δικό μας. 

<br/><br/>Ο Θαδδαίος δεν διδάσκει κανένα μάθημα για τον Σκιτσκούρ. Όσο λιγότεροι γνωρίζουν την ιστορία του, τόσο πιο ασφαλές παραμένει το υφαντό. «Η πραγματικότητά μας μπορεί να μην είναι τέλεια», λέει, «αλλά την προτιμώ όπως είναι». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_63_Weaver_LocHeroName"		"Weaver"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_64_Jakiro_LocFieldNotes"		"Μετά από τριάντα στροφές στα έγκατα του διαβόητου λαβύρινθου των εμπόρων, μια κακομοιριασμένη πινακίδα αναγράφει «Μπραμπλετίνος και Υιοί», όμως το «Μπραμπλετίνος» είναι σβησμένο και το «Υιοί» έχει γίνει «Υιός».

<br/><br/>Η πινακίδα κρέμεται σε ένα μουντό, μικρό σπιτάκι. Όταν η επιχείρησή σου ασχολείται με το κρέας δράκου, είναι καλύτερα να διατηρείς χαμηλό προφίλ, μακριά από δράκους. 

<br/><br/>«Ο συγγραφέας, ε;» λέει ένας άντρας που υποθέτω ότι είναι ο εναπομείναν υιός, καθώς κόβει μελαγχολικά ένα μικρό, φολιδωτό μπούτι.

<br/><br/>«Λοιπόν, το κρέας από δράκο φωτιάς είναι νόστιμο και πικάντικο», καυχιέται. «Οι δράκοι του πάγου είναι πικάντικοι αλλά έχουν διαφορετική νοστιμάδα. Δράκος της φωτιάς ΚΑΙ του πάγου; Ε, εκεί, μιλάμε για ΠΟΛΥ χρήμα».

<br/><br/>Έτσι, οι Μπραμπλετίνοι ξεκίνησαν να βρουν τον Jakiro και τον εντόπισαν να τρεκλίζει στον ορίζοντα, φαινομενικά ήδη κοντά στον θάνατο. Τον ακολούθησαν μέσα από ένα πέρασμα, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι τους είχε κοροϊδέψει. Ο Jakiro είχε προσποιηθεί ότι ήταν τραυματισμένος για να τους προσελκύσει και, στη συνέχεια, το ένα του κεφάλι πυρπόλησε τον πατέρα του και τους μισούς από τους αδερφούς του, ενώ το άλλο κεφάλι πάγωσε τους υπόλοιπους σαν μυρμήγκια σε κεχριμπάρι. 

<br/><br/>«Η οικογενειακή επιχείρηση δεν είναι αυτό που ήταν», λέει αναστενάζοντας ο Υιός. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_64_Jakiro_LocHeroName"		"Jakiro"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_65_Batrider_LocFieldNotes"		"Αν και είχα πληροφορηθεί από αξιόπιστη πηγή ότι ο Batrider «είναι βλάκας» και «κότα», τουλάχιστον είναι και πολυμήχανος, καθώς αποδεικνύεται αδύνατο να τον βρει κανείς. 

<br/><br/>Είμαι σκυμμένος πίσω από έναν βράχο που τον καλύπτουν κληματσίδες, κοντά στην πέρα άκρη του Γιάμα Ράσκαβ. «Άμα θες να ιδείς τον Batrider, εδώγιας είναι το καλύτερο μέρος», επιμένει ο οδηγός μου, ένας ιδιαίτερα πρόθυμος αγρότης που καλλιεργεί ελοκρίθαρο, καθώς κοιτάζει πάνω από τον βράχο. 

<br/><br/>Ως νέος, ο Batrider περνούσε τις μέρες του καίγοντας περιβόλια από μπαλιμπόδεντρα, για να ανοίξει χώρο για τα χωράφια σαμουροκάλαμου της οικογένειάς του. Ο πατέρας του, που, κατά γενική ομολογία, ήταν κινούμενο μπυροβάρελο, ήταν απαιτητικός και αυστηρός με το αγόρι που ήξερε μόνο ως «μικρό».

<br/><br/>Μια μέρα, οι μανιώδεις εμπρησμοί του Batrider αναστάτωσαν μια φωλιά τερατονυχτερίδων. Μία τον άρπαξε και πέταξε ψηλά μαζί του, με σκοπό να τον ρίξει σε βράχια για να ταΐσει τα μικρά της.

<br/><br/>«Ο περσότερος κόσμος τα χάν' όταν τον πιάν' οι νυχτερίδες», ψιθυρίζει ο οδηγός μου, κοιτώντας τον ορίζοντα. «Ο Batrider όχι».

<br/><br/>Αντ' αυτού, το αγόρι κατάφερε να ξεφύγει από το γράπωμα της νυχτερίδας και να σκαρφαλώσει στην πλάτη της. Χρησιμοποιώντας τα αυτιά της, την «οδήγησε» στην καλύβα του πατέρα του και έβαλε από ψηλά φωτιά στο οικογενειακό σπίτι. Η τερατονυχτερίδα έφαγε το πρώτο της ζεστό γεύμα πριν της κόψει το κεφάλι ο Batrider.

<br/><br/>«Μετά, ο Batrider, γύρισε πίσω και…»

<br/><br/>Ο ήχος γιγάντιων φτερών που ανοιγοκλείνουν και ένα μανιακό κακαριστό γέλιο πάνω από τα κεφάλια μας κάνει τον οδηγό μου να σωπάσει.

<br/><br/>«Νομίζω γυρίζ' για να σιγουρευτεί ότι τα 'χει τινάξ' ο πατέρας τ'», ψιθυρίζει ο οδηγός μου με δέος, καθώς βλέπουμε μια φιγούρα να κάνει κύκλους στον ουρανό. 

<br/><br/>Υστερόγραφο: Έχω πληροφορηθεί από αξιόπιστη πηγή και η αξιόπιστη πηγή μου μού υπενθύμισε ότι εκτός από το ότι είναι βλάκας και κότα, ο Batrider επίσης φοβάται τον Axe. Έχω πληροφορηθεί από αξιόπιστη πηγή ότι αυτό πρέπει να το γράψω ενώ με παρακολουθεί η αξιόπιστη πηγή. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_65_Batrider_LocHeroName"		"Batrider"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_66_Chen_LocFieldNotes"		"Όταν πρωτάκουσα τις φήμες για τον Chen, έναν πρώην εγκληματία που ασπάστηκε την ιερή δικαιοσύνη, ήμουν καχύποπτος. Είχα μάθει εδώ και πολύ καιρό ότι οι ιππότες με αστραφτερή πανοπλία κρύβουν ουκ ολίγη γάνα.

<br/><br/>Κανένας από τους χωρικούς που ήταν πρόθυμοι να πάρουν τα λεφτά μου δεν είχε συναντήσει αυτοπροσώπως τον Chen, αλλά οι περισσότεροι ήξεραν κάποιον φίλο ή συγγενή που είχε ξεκινήσει να τον βρει, με την ελπίδα να γίνουν μέρος του ευγενούς σκοπού του. Όπως ήταν αναμενόμενο, κανείς δεν είχε επιστρέψει. Έτσι, άρχισα την αναζήτηση.

<br/><br/>Συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο όταν βρήκα το ματωμένο σημείο όπου είχε λήξει βίαια το προσκύνημα λίγων επίδοξων ακολούθων. Η συνέντευξη με τον Chen έμοιαζε τώρα… ασύνετη. Έτσι, σκαρφάλωσα στο κοντινότερο δέντρο. 

<br/><br/>Από εκεί πάνω, είδα έναν άντρα να κλαίει και να ικετεύει. Τώρα, αν ικέτευε για έλεος ή για άφεση αμαρτιών, δεν θα το μάθω ποτέ.

<br/><br/>Με μια λάμψη, ο Chen βάπτισε κι εκείνον όπως είχε κάνει τους άλλους. Το αχνιστό πτώμα έκανε τα πιστά του ζώα να βγουν για να φάνε. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_66_Chen_LocHeroName"		"Chen"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_67_Spectre_LocFieldNotes"		"Για χρόνια, οι φυλές των Αζμεντίρ και Μουνταράλ πολεμούσαν. Οι μάχες τους απλώνονταν στη σκληρή άμμο του Τόπου της Οδύνης. Φαινόταν πως δεν μπορούσε να επιτευχθεί εκεχειρία ώσπου, ξαφνικά, επετεύχθη.

<br/><br/>Οι δίδυμοι φύλαρχοι με συνάντησαν σε μια μεγάλη σκηνή, σαν δημαρχείο, ας πούμε, στον οικισμό όπου ζούσαν πλέον οι δύο πλευρές με άβολη αλλά επιβεβλημένη αρμονία.

<br/><br/>«Μάχες δεν τελείωναν», είπε ο αρχηγός των Αζμεντίρ. «Μάχες δεν τελείωναν μέχρι χάσει μία πλευρά». Κατσουφιάζει. «Μέχρι αυτή».

<br/><br/>Από όσα καταλαβαίνω, η ατελείωτη σύρραξή τους προσέλκυσε τη Μερκούριαλ, γνωστή και ως Spectre. Το σκιερό ον εμφανίστηκε απλά μια μέρα στη μέση μιας ιδιαίτερα αιματηρής μάχης.

<br/><br/>«Τότε, άντρες αρχίζουν πεθαίνουν», λέει ο αρχηγός των Μουνταράλ, με γουρλωμένα μάτια. «Όχι λεπίδα, όχι βέλος, απλά πεθαίνουν. Κάνει άντρες πεθάνουν».

<br/><br/>Σκιές γράπωναν τους πολεμιστές, τα ίδια τους τα σπαθιά στρέφονταν εναντίον τους. Πολλοί τρελάθηκαν. Αβοήθητες, οι αντίπαλες πλευρές συμφώνησαν σε μια βιαστική εκεχειρία.

<br/><br/>«Την στέλνει αληθινός θεός, Ραχκαζάλ, μας πει μη πολεμάμε», είπε ο αρχηγός των Αζμεντίρ.

<br/><br/>«Όχι!» φώναξε θυμωμένα ο αρχηγός των Μουνταράλ. «Την στέλνει αληθινός θεός, Εκτομπάρ!»

<br/><br/>Καθώς οι φωνές τους άρχισαν να γίνονται πιο δυνατές και έντονες, τους άφησα να ξεκαθαρίσουν τη νέα διαφωνία τους."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_67_Spectre_LocHeroName"		"Spectre"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_68_AncientApparition_LocFieldNotes"		"Οι ιστορικοί λένε ότι ο Καλντρ δημιουργήθηκε από το ψυχρό κενό, ότι το κενό τον γέννησε τόσο σαν απεσταλμένο όσο και σαν προειδοποίηση. Οι σοφοί λένε ότι πρόκειται για την πιο αγνή μορφή του κρύου, που ήρθε εδώ για να μετατρέψει τον κόσμο σε πάγο και μόνο πάγο.

<br/><br/>Για τους κατοίκους του Τρελ, ενός μικρού χωριού στις Κρύοχθες Πεδιάδες των Χίντερλαντς, ήταν ο θάνατος ο ίδιος.

<br/><br/>Έμαθα ότι είχε έρθει στο Τρελ πριν δύο μέρες. Μέχρι που έφτασα σήμερα το πρωί, το μέρος δεν είχε ξεπαγώσει ακόμα. Λίγοι χωρικοί και κεφάλια βοδιών έστεκαν σαν αγάλματα, παγωμένα εν κινήσει καθώς προσπαθούσαν να διαφύγουν. Άλλοι είχαν πέσει και είχαν γίνει θρύψαλα. Το έδαφος κολλούσε καθώς το παγωμένο αίμα τους έλιωνε αργά.

<br/><br/>Ένα πράγμα που αξίζει να ειπωθεί για τον Καλντρ είναι ότι είναι τόσο σχολαστικός όσο και ακατανόητος. Δεν υπάρχουν επιζήσαντες να μιλήσουν για αυτόν. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ως προς το γιατί επιτέθηκε σε αυτό το χωριό. Κατά γενική ομολογία, επρόκειτο για ειρηνικούς ανθρώπους, οπότε είναι πιθανό αυτό να συμβαίνει απλά όπου πηγαίνει.

<br/><br/>Αν αυτό είναι που συμβαίνει —αν η καταστροφή που προκαλεί είναι περισσότερο υποπροϊόν του ποιος είναι και όχι απλά τυχαία— τα κίνητρά του θα πρέπει να παραμείνουν άγνωστα."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_68_AncientApparition_LocHeroName"		"Ancient Apparition"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_69_Doom_LocFieldNotes"		"Λένε ότι ο Doom είναι το μόνο ζωντανό ον που κινείται ελεύθερα μεταξύ των επτά κολάσεων. Αυτό σήμαινε ότι, μα τις επτά κολάσεις, δεν είχα καμία ελπίδα να τον βρω. Αντ' αυτού, πήρα τα πράγματα από την αρχή: Από τον κρατήρα.

<br/><br/>Η λέξη «κρατήρας» είναι ακριβής αλλά υποβαθμίζει το σκηνικό. Η ανοιχτή πληγή στην έρημο, στο σημείο όπου εκδιώχθηκε από τον παράδεισο, είναι ακόμη νωπή και μαυρισμένη. Η άμμος έχει μετατραπεί σε γυάλινες αιχμές τόσο κοφτερές, που θα μπορούσε κανείς να χάσει δάχτυλο. Καυτός αέρας βγαίνει σε κύματα, αφήνοντας δυσοσμία καμένου. Είναι λες και δεν πέρασε ούτε μέρα που να μπορούσε να κλείσει ο λάκκος. Οι περισσότεροι ντόπιοι το αποφεύγουν το μέρος.

<br/><br/>Οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι. Ένας γέρος βοσκός ισχυριζόταν ότι είχε δει την πτώση. «Αναδύθηκε μέσα από τις φλόγες, αλώβητος. Μόνο που τα φτερά του είχαν καεί ολοσχερώς. Οπότε σχεδόν αλώβητος, θα έλεγα, τώρα που το σκέφτομαι. Α, και το βλέμμα του έκαιγε με μίσος». Σκέφτεται. «ΠΟΛΥ μίσος».

<br/><br/>Αν οι ιστορίες είναι αληθινές, δεν αναδύθηκε από τη φωτιά. Είναι η ίδια η φωτιά και καταβροχθίζει ανελέητα. Δεν είναι απλά ότι ο Doom περιπλανιέται μεταξύ κολάσεων. Είναι ότι σέρνει μαζί του την κόλαση όπου βρεθεί. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_69_Doom_LocHeroName"		"Doom"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_6_DrowRanger_LocFieldNotes"		"Συνάντησα την οικογένεια της Τράξεξ σε ένα καταφύγιο κάτω από τα πεύκα. Η σκεπή του ήταν καλυμμένη με βρύα και ο αέρας ήταν τόσο πυκνός από την υγρασία της γης, που μπορούσες να τον μασήσεις. Ήταν θερμοί οικοδεσπότες, αν και λίγο άξεστοι.

<br/><br/>«Ήταν εξαρχής μία από εμάς», είπε η θετή μητέρα της, προσφέροντάς μου ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι μανιταριών. «Ήσυχη σαν σκιά, γρήγορη σαν σκέψη. Νομίζαμε ότι ήταν αλλαξοπαίδι που επέστρεψε».

<br/><br/>Ο θείος της έγνεψε. «Η Τράξεξ ήταν φυσικό ταλέντο. Στα έξι της, μπορούσε να στήσει καρτέρι σε ποντίκι πάνω από ξερά φύλλα». Ήπιε μια γουλιά. «Κρίμα για το πρόσωπο, όμως».

<br/><br/>Η θεία της αναστέναξε. «Και οι δυο πλευρές ίδιες και ούτε μια ελίτσα ή τριχούλα. Τόσο άχρωμη. Δεν είναι να απορεί κανείς που εξαφανίστηκε τόσο εύκολα».

<br/><br/>Μου είπαν πως μεγάλωσε, ψήλωσε πιο πολύ από το σόι της, μέχρι που το κεφάλι της ακουμπούσε τα δοκάρια. Μια μέρα, βγήκε έξω και δεν ξαναγύρισε. «Δεν μπορώ να πω ότι δεν την καταλαβαίνω, συνέχεια χτυπούσε το κεφάλι της στα πάντα», είπε ο θείος της. «Καημενούλι ψηλολελέκι».

<br/><br/>«Είναι ακόμα η Τράξεξ μας, όμως», είπε αποφασιστικά η μητέρα της. «Μας λείπει». Σκέφτηκε. «Δεν μας λείπει να πρέπει να αλλάζουμε τα χαλασμένα δοκάρια, όμως». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_6_DrowRanger_LocHeroName"		"Drow Ranger"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_70_Ursa_LocFieldNotes"		"Συνάντησα τον επιζώντα σε μια ντουμανιασμένη ταβέρνα βόρεια του συνόρου που τελειώνουν τα δέντρα. Είχε το ένα μανίκι δεμένο και με το ένα χέρι κρατούσε μια κούπα. Συμφώνησε να μιλήσει αν δεσμευόμουν να καταγράψω επακριβώς τα λόγια του.

<br/><br/>«Βρήκαμε ίχνη παντού. Παχιά, μεγάλα. Τα φιλαράκια μου γελούσαν για το πόσο εύκολη θα ήταν η μπάζα. Ε, λοιπόν, η μπάζα ήταν εκείνοι».

<br/><br/>«Βγήκε από το σκοτάδι σαν κατολίσθηση. Έσκισε τον Μπγιορν από τον λαιμό μέχρι τον καβάλο. Τα κρέατα πετάχτηκαν έξω λες και είχε αναποδογυρίσει πάγκος χασάπη. Έκανε το κεφάλι του Τόρστεν μια χαψιά. Ακούστηκε σαν καρπούζι που σκάει σε πλακόστρωτο. Ο Γιάννικ έτρεξε. Τα πόδια του πρόλαβαν να κάνουν δέκα βήματα. Το υπόλοιπο σώμα του μόνο πέντε».

<br/><br/>«Εμένα μου πήρε το χέρι. Το έκοψε στον ώμο, σύρριζα. Ούρλιαξα. Δεν τον ένοιαξε. Απλά με πλησίασε κι άλλο. Καυτή αναπνοή. Είπε: \"Τράβα. Διάδωσε τα νέα. Η γη αυτή δεν είναι για κυνήγι\"».

<br/><br/>Σήκωσε και πάλι την κούπα του, σχεδόν κεφάτα. «Οπότε να 'μαι. Διαδίδω τα νέα». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_70_Ursa_LocHeroName"		"Ursa"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_71_SpiritBreaker_LocFieldNotes"		"Πέρασα δίπλα από ένα διαλυμένο καραβάνι εμπόρων, ανατολικά της Όασης Καλαμπόρ. Ακολουθούσα βαθιά ίχνη από οπλές και ήλπιζα, με βαριά καρδιά, πως θα με οδηγούσαν στον Μπάραθρουμ, γνωστό και ως Spirit Breaker. Τα ίχνη από ανθρώπινες πατημασιές σκορπίζονταν προς όλες τις κατευθύνσεις.

<br/><br/>Το καραβάνι κουβαλούσε θησαυρούς μεγάλης αξίας —πολύτιμους λίθους, κοσμήματα, εκλεκτά χαλιά— που τώρα ήταν διάσπαρτοι μέσα στα συντρίμμια. Είχαν μείνει πίσω καθώς οι έμποροι προτίμησαν να σώσουν τη ζωή τους.

<br/><br/>O Μπάραθρουμ έβγαζε χώμα από τις οπλές του, όταν τον πλησίασα όσο πιο προσεκτικά μπορούσα.

<br/><br/>«Ήταν θέλημα του αφέντη», απάντησε, όταν τον ρώτησα γιατί διέλυσε το καραβάνι. «Αν το θέλει ο αφέντης, γίνεται».

<br/><br/>Ρώτησα ποιος ήταν ο αφέντης του. Κοίταξε προς τον ουρανό. Με την παρατεταμένη σιωπή του, δεν ήταν ξεκάθαρο αν γνώριζε κι ο ίδιος, αλλά ήταν πολύ ξεκάθαρο πως και να γνώριζε δεν θα μου έλεγε.

<br/><br/>«Δεν είμαι παρά ένας απεσταλμένος» είπε, εν τέλει, με υπερηφάνεια. «Η καταστροφή δεν μου δίνει χαρά, εκτός κι αν γίνεται για να Τον υπηρετήσω».

<br/><br/>Τότε, τα μάτια του σκοτείνιασαν. «Ο αφέντης λέει ότι σε αφήνει να ζήσεις».

<br/><br/>Καλά νέα. Χαμογέλασα.

<br/><br/>«Αν φύγεις τώρα».

<br/><br/>Αποφάσισα να μην το τραβήξω με αποχαιρετισμούς και άρχισα να τρέχω. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε τρόπος να του ξεφύγω αν αποφάσιζε να με πάρει στο κατόπι, προφανώς. Ήταν απλά μια ευγενική κίνηση, για να του δείξω ότι δεν χρειαζόταν να το κάνει."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_71_SpiritBreaker_LocHeroName"		"Spirit Breaker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_72_Gyrocopter_LocFieldNotes"		"Αν υπάρχει κάτι που αρέσει στους Κιν, είναι η ανατίναξη πραγμάτων. Η ανατίναξη πραγμάτων είναι οικογενειακή παράδοση: πετιέται με αγάπη από γενιά σε γενιά, σαν χειροβομβίδα. Η εφεύρεση νέων μεθόδων πυροδότησης εκρήξεων αποτελεί πηγή υπερηφάνειας μεταξύ των Κιν.

<br/><br/>Με κάποιον τρόπο, ο Αουρέλ κατάφερε να θέσει ακόμα πιο μεγάλους στόχους: Ήθελε να μάθει να πετάει. Να γευτεί τον άνεμο στα δόντια του, να ακούσει τους έλικες να βρυχώνται με τα αυτιά του και να νιώσει τις βόμβες καθώς φεύγουν από τα χέρια του και πέφτουν στα ανυποψίαστα θύματα από κάτω. 

<br/><br/>«Όλοι του έλεγαν ότι δεν μπορούσε να γίνει», είπε ο Ντερβίλ Σουίφτκρακ. «Και εμείς, οι Κιν, είμαστε πολύ εύπιστοι. Νομίζουμε ότι τα πάντα γίνονται. Κι αυτό λέει πολλά».

<br/><br/>Έπειτα, μία μέρα, ο Αουρέλ απλά εξαφανίστηκε. Στο εργαστήρι του είχε πέσει σιωπή. Ένα ζευγάρι έλικες ήταν στηριγμένοι στον τοίχο, δίπλα σε μια θλιβερή στοίβα βομβών που δεν είχαν εκραγεί. Γύρω από τη φωτιά στην ταβέρνα, οι συζητήσεις άρχισαν να γίνονται κακεντρεχείς: Ο βλάκας μάλλον αυτοεξορίστηκε από ντροπή. 

<br/><br/>Το επόμενο πρωί, όταν η μεγάλη σκιά πέρασε από την πλατεία για πρώτη φορά, κανείς δεν ήξερε τι γινόταν για να προλάβει να κρυφτεί. Και, στη συνέχεια, κάτι έπεσε από τον ουρανό. Και μετά κάτι άλλο. Και μετά πολλά άλλα."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_72_Gyrocopter_LocHeroName"		"Gyrocopter"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_73_Alchemist_LocFieldNotes"		"Το εργαστήριο του Ραζίλ Ντάρκμπρου φαινόταν σαν να είχε φτιαχτεί σε μάντρα με παλιοσίδερα κατά τη διάρκεια σεισμού. Κιβώτια ορυκτών έτρεμαν δίπλα σε χάλκινους αποστακτήρες που έβγαζαν ατμό. Μπουκάλια κάθε χρώματος γυάλιζαν, κάποια δονούνταν ανεπαίσθητα. Ο αέρας μύριζε καμένη μαραθόριζα, σαύρα βραστή και κακές ιδέες.

<br/><br/>Το ογκρ που τον συντρόφευε —λίγο συνεργός, λίγο ζώο αγέλης— φορούσε μια μικρή, λεκιασμένη ποδιά και η έκφρασή του ήταν κάτι ανάμεσα σε περιέργεια και πείνα. Ο μικροκαμωμένος Κιν έσκυψε, κρατώντας μία φιάλη με μπλε υγρό που άφριζε. «Τέλειος συγχρονισμός! Δοκιμάζαμε κάτι».

<br/><br/>Πριν προλάβω να διαφωνήσω, γέμισε φιαλίδια και άρχισε τις προπόσεις. Το παρασκεύασμα ήταν αψύ, με μεταλλική γεύση, σαν ηλεκτροσόκ βουτηγμένο σε χυμό μάνγκο.

<br/><br/>Απευθείας, η φωνή μου μετατράπηκε σε φωνούλα ποντικιού. Του ογκρ έγινε τερατώδες φαλτσέτο. Ο Ραζίλ ξεστόμιζε ενθουσιώδεις λέξεις που δεν ακούγονταν. Ένας σκύλος εκεί κοντά άρχισε να αλυχτάει. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και πέσαμε κάτω από τα γέλια.

<br/><br/>«Αυτό», είπε ασθμαίνοντας ο Ραζίλ, «έπρεπε να μας κάνει να πετάξουμε».

<br/><br/>Καθώς είχα ξεκαρδιστεί στο γέλιο, το βλέμμα μου έπεσε ασυναίσθητα σε ένα από τα ράφια του Ραζίλ με τα ελιξίρια. Κάποια είχαν το χρώμα του ουράνιου τόξου, ένα έλαμπε θελκτικά. Και, στη συνέχεια, πίσω από αυτά, σχεδόν δεν τα έπιανε το μάτι… υπήρχαν άλλα μπουκάλια. Μπουκάλια με γλυφές σε σχήμα σκελετού στις ετικέτες. Μπουκάλια που κόχλαζαν ήσυχα. Ένα που φαινόταν σαν να περιείχε ένα μελανώδες κενό με ένα αιωρούμενο χλωμό αστέρι. Ένα που έμοιαζε να σε κοιτάει επίμονα.  

<br/><br/>Το στομάχι μου έγινε κόμπος. Επιφανειακά, τα πειράματα του Ραζίλ έμοιαζαν αθώα, έως και διασκεδαστικά. Αλλά δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ τι θα έβρισκα αν έψαχνα σε μερικά από τα ράφια με τα φίλτρα που ήταν κρυμμένα στο δωμάτιο με την πινακίδα «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_73_Alchemist_LocHeroName"		"Alchemist"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocFieldNotes"		"Καθώς μιλούσε ο Invoker, οι μαγικές σφαίρες γύρω του φωτίζονταν, σκοτείνιαζαν και άλλαζαν χρώμα, σαν να έδιναν έμφαση στο συναίσθημα των ιστοριών του. Γύρω στη δέκατη ώρα της συνέντευξής μας, άρχισα να συνειδητοποιώ, με αργό τρόμο, ότι ίσως δεν θα σταματούσε ποτέ να μιλάει.

<br/><br/>Ήταν περήφανος για τα επιτεύγματά του και ήταν όντως εντυπωσιακά. Δεν μπορώ να του το αρνηθώ αυτό. Η ιστορία ζωής ενός σχεδόν αθάνατου μάγου, κατά πώς φαίνεται, χρειάζεται λίγο χρόνο για να ειπωθεί. Επίσης, ο Invoker έχει θρυλική μνήμη. Έχει την ικανότητα να ανακαλεί σχεδόν κάθε λεπτομέρεια από σχεδόν κάθε εμπειρία που έχει ζήσει στην, από όσα μαθαίνω, πολύ περιπετειώδη, πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ, πολύ μακρά ζωή του.

<br/><br/>Φυσικά, ως «περιπετειώδη» και «ενδιαφέρουσα» θα την περιέγραφε εκείνος. Για μένα, που άκουγα την ιστορία χωρίς διακοπή, ο πιο εύστοχος όρος ήταν «κοπιώδης». Άρχισε να πονάει το χέρι μου και, μόλις το παρατήρησε, ο Invoker με ρώτησε αν ήθελα να κάνει ένα ξόρκι για να γράφει η πένα μόνη της.

<br/><br/>Από επαγγελματισμό, αρνήθηκα επιφυλακτικά. Καθώς ανέτελλε ο ήλιος τη δεύτερη μέρα της συνέντευξής μας, μετάνιωσα πικρά την επιλογή αυτήν. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocHeroName"		"Invoker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocPersonaFieldNotes"		"«Δεν ήθελα να το τραβήξω τόσο», είπε κλαίγοντας ο Καρλ, πάνω από τα φλεγόμενα απομεινάρια ενός ληστή. Ήταν σαφές για μένα ότι, παρά τις μεγαλοστομίες του, δεν είχε σκοτώσει ποτέ ξανά κάποιον. Σκουπίζοντας τα δάκρυά του, μου είπε ότι δεν ήταν δίκαιο κάποιος «να μας επιτεθεί έτσι».

<br/><br/>Από όταν «φτάσαμε» στην εποχή μας λίγες εβδομάδες πριν, ο Καρλ παρέμενε κυρίως στην Ακαδημία Ούλτιμιρ για έρευνα. Τόσο για να ερευνήσει τις μυστικιστικές τέχνες ο ίδιος όσο και για να ερευνήσουν οι άλλοι μάγοι αυτόν τον αφύσικα προικισμένο νεαρό μάγο. 

<br/><br/>Η μαγική μεταφορά σε μακρινούς τόπους είναι δύσκολη ακόμα και για τον πιο ισχυρό μάγο, πόσο μάλλον η μεταφορά κατά αιώνες μέσα στο μέλλον. Αλλά να, μπροστά τους υπήρχε αυτό το παιδί, ένα φωνακλάδικο και θρασύ αγόρι που τα κατάφερε μόνο του.

<br/><br/>Οι γηραιοί στην Ακαδημία δεν μπόρεσαν να αναπαραγάγουν το ξόρκι του Καρλ, ενώ ο Invoker της εποχής μας αρνιόταν να πιστέψει πως δεν είναι παρά ένας παράξενος απατεώνας. Απογοητευμένος, ο Καρλ απαίτησε να βγει έξω, υποσχόμενος πως «αυτήν τη φορά θα σας αποδείξω την αξία μου».

<br/><br/>Το τι έγινε εκείνες τις άλλες φορές, ο Καρλ αρνήθηκε να μου το πει. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_75_Silencer_LocFieldNotes"		"Κάθε προσπάθεια να μείνει έξω από τα σπίτια η άμμος στον καταυλισμό Χαζχαντάλ είναι χαμένη μάχη. Τινάζω όση μπορώ από το τετράγωνο μαξιλάρι μου και τα παρατάω.

<br/><br/>Ο οικοδεσπότης μου είναι ο Αμπαγκάρντ, ο τελευταίος ζωντανός δάσκαλος της πάλαι ποτέ σπουδαίας σχολής των μάγων πολέμου, του τάγματος Αίολ Ντρίας. Είχα έρθει να τον ρωτήσω για τον Νόρτρομ, τον σπουδαιότερο μάγο πολέμου που παρήγαγαν οι Αίολ Ντρίας. 

<br/><br/>«Οι Αίολ Ντρίας παρήγαγαν τον σπουδαιότερο μάγο πολέμου, είναι αλήθεια», λέει ο Αμπαγκάρντ με ένα αχνό χαμόγελο. «Αλλά όχι με ακαδημαϊκή διδασκαλία». Βήχει από ελαφριά ντροπή. «Τον… εκθρέψαμε να γίνει ο πρωταθλητής μας. Για διακόσια χρόνια, γενιά-γενιά, ζευγάρωμα-ζευγάρωμα. Δεν γεννήθηκε. Τον φτιάξαμε».

<br/><br/>Ο Νόρτρομ αποδείχτηκε υπάκουος μαθητής. Αλλά η πραγματικότητα αποδείχτηκε λιγότερο υπάκουη. Μετά από επτά χρόνια με τους Αίολ Ντρίας, ο Νόρτρομ δεν μπορούσε να περάσει ούτε την πιο στοιχειώδη δοκιμασία μαγείας. Ο μαθητής που εξέτρεφαν για αιώνες με σκοπό να γίνει η κορύφωση του τάγματός τους δεν μπορούσε να κάνει ξόρκι ούτε για να σώσει το τομάρι του. 

<br/><br/>«Ήμουν <i>σίγουρος</i> ότι οι γενεαλογικές γραμμές ήταν σωστές. Αλλά ήταν ολοφάνερο. Είχαμε αποτύχει». Αναστενάζει. «Έτσι νομίζαμε μέχρι την Ημέρα της Δοκιμασίας». 

<br/><br/>Αποδείχτηκε ότι είχε απλά όψιμη ανάπτυξη. Οι μαθητές πήραν τις θέσεις τους για να επιδείξουν τις ικανότητές τους. Κανείς δεν περίμενε τίποτα από τον Νόρτρομ. Αλλά, καθώς οι επίδοξοι μάγοι άρχισαν τις ψαλμωδίες τους, ο Νόρτρομ συγκεντρώθηκε. Ξαφνικά, στο πεδίο της δοκιμασίας, δεν ήταν απλά ο καλύτερος μάγος. Ήταν ο μόνος μάγος. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να κάνει ξόρκια. Και σίγουρα όχι για να σώσουν τα τομάρια τους.

<br/><br/>«Το θετικό της υπόθεσης», λέει αναστενάζοντας ο Αμπαγκάρντ, «είναι ότι αποφοίτησε».

<br/><br/>Γνέφω και πίνω το αμμόγαλά μου. Πολλή άμμος. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_75_Silencer_LocHeroName"		"Silencer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_76_OutworldDestroyer_LocFieldNotes"		"Ρωτούσα στην πιάτσα για εβδομάδες, ελπίζοντας να βρω κάποιον που είχε επιζήσει από μια συνάντηση με τον Outworld Destroyer. Τελικά, ένας πλανόδιος έμπορος μού είπε ότι ο αδερφός του με κάποιον τρόπο το είχε καταφέρει.

<br/><br/>«Ο αδερφός μου, ο Τρέιμοντ, είχε πολλή περιέργεια», είπε. «Αναζητούσε πάντα νέες περιπέτειες. Στα ταξίδια του, βρέθηκε σε μια πόλη που… κατέστρεφε ο Καταστροφέας».

<br/><br/>Μου είπε πού μπορούσα να βρω τον αδερφό του αν ήθελα να του πάρω συνέντευξη.

<br/><br/>«Καλή τύχη», πρόσθεσε λυπημένα πριν ξαναπάρει τον δρόμο του.

<br/><br/>Συνάντησα τον Τρέιμοντ στη μουντή, αποστειρωμένη ψυχιατρική κλινική όπου ζει πλέον. Όταν τον χαιρέτησα, γύρισε το ξυρισμένο κεφάλι του για να με κοιτάξει. Ή να με προσπεράσει με το βλέμμα του.

<br/><br/>«Θα σε πιάσει», είπε, με φωνή σχεδόν σαν ψίθυρο. «Θα μας πιάσει όλους».

<br/><br/>Η θεωρία ορισμένων ακαδημαϊκών είναι ότι ο Outworld Destroyer ήρθε από κάπου πέρα από τον ήλιο, από την άκρη της ίδιας της αβύσσου. Ότι περιπολούσε εκείνη τη μακρινή περιοχή και περίμενε. Τι περίμενε; Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ο προάγγελος ενός κακού τόσο μεγάλου που θα καταβροχθίσει τον κόσμο. Άλλοι αρνούνται να σκεφτούν τις πιθανότητες λεπτομερώς ή δεν το κάνουν καθόλου. Αλλά ο ξερακιανός άντρας με τα γουρλωμένα μάτια που κάθεται απέναντί μου έχει, κατά πώς φαίνεται, τη δική του θεωρία.

<br/><br/>«Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε», λέει με βραχνή φωνή. «Πολύ αργά. Έρχεται ήδη».

<br/><br/>Δεν θα έπαιρνα και πολλές πληροφορίες από εδώ. Καθώς έβγαινα έξω, ο Τρέιμοντ άρχισε να χαχανίζει. Το γέλιο του εξελίχθηκε σε μανιακό κακάρισμα. «Έρχεται ήδη!», ούρλιαζε ξανά και ξανά ενώ γελούσε."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_76_OutworldDestroyer_LocHeroName"		"Outworld Destroyer"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_77_Lycan_LocFieldNotes"		"Το φως από τη φωτιά μου που σιγοσβήνει, σε ένα ξέφωτο βαθιά μέσα στο Δυτικό Δάσος, φέρνει αντανακλάσεις από το σύνορο που τελειώνουν τα δέντρα: Ένα ζευγάρι μάτια που λάμπουν. Στη συνέχεια, άλλο ένα κι άλλο ένα, ώσπου στο τέλος μοιάζουν με αστερισμό.

<br/><br/>Το χέρι μου πιάνει το μικρό μαχαίρι που έχω πάντα πάνω μου, αλλά, καθώς ο πρώτος γιγαντιαίος λύκος ξεχύνεται από το δάσος σαν ζωντανή σκιά, μου πέφτει από τον τρόμο. Έρχεται προς το μέρος μου με αυτοπεποίθηση, αλλά δεν γρυλίζει ούτε είναι απειλητικός. Φαίνεται… περίεργος; Κλαψουρίζω και γυρίζω το κεφάλι μου καθώς πλησιάζει για να με μυρίσει. Όταν ανοίγω τα μάτια μου μετά από λίγη ώρα που μοιάζει με αιώνες, βλέπω έναν άντρα με κυνόδοντες να στέκεται όρθιος. Οι άλλοι λύκοι σκορπίζονται.

<br/><br/>«Αυτό το δάσος είναι επικίνδυνο μέρος για κάποια σαν εσένα», λέει γρυλίζοντας.

<br/><br/>Συστήνεται ως Μπέινχαλοου του Οίκου Άμπρι. Είχα ακούσει ότι η οικογένειά του είχε εξεγερθεί εναντίον ενός τρελού βασιλιά. Ότι μόνο αυτός είχε επιζήσει από το σόι του, αλλά οι μάγοι του βασιλιά τον καταράστηκαν να είναι λυκάνθρωπος. Είχα ακούσει την ιστορία, αλλά εξακολουθούσα να έχω μία ερώτηση.

<br/><br/>«Όταν αλλάζεις…», τόλμησα, «…πονάει;»

<br/><br/>«Περισσότερο απ' ό,τι μπορείς να φανταστείς», λέει σκυθρωπός. «Κάθε φορά, πονάει»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_77_Lycan_LocHeroName"		"Lycan"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_78_Brewmaster_LocFieldNotes"		"Κάτω από τις αψίδες της Ερειπωμένης Πόλης, που τις έχει φάει ο κισσός, βρήκα τον Μάνγκιξ, γνωστό και ως Brewmaster. Συμφώνησε να δώσει συνέντευξη υπό έναν όρο: να πιούμε μαζί.

<br/><br/>«Οι Όγιο», ξεκίνησε, αφήνοντας κάτω τις κούπες, «πίνουν για να μιλήσουν στα πνεύματα». Η μπύρα μού τον θύμιζε: καστανόχρυση, αφιλτράριστη, ανησυχητικά δυνατή. «Είμαι ουράνιο πνεύμα κατά το ήμισυ, οπότε βλέπω πιο βαθιά μέσα στο άλλο βασίλειο. Βοηθάει».

<br/><br/>Μετά από μερικές γουλιές, άρχισα να βλέπω κι εγώ μέσα σε άλλα βασίλεια. Δεν βοηθούσε.

<br/><br/>Στον δεύτερο γύρο, μου λέει (λένε; είναι δύο τώρα) πώς πλάκωσε στο ξύλο τον γηραιό αφέντη σε έναν καυγά με μπουνιές παύλα διαγωνισμό ποτού. «Δεν ήταν εύκολο», λένε οι Μάνγκιξες (Μάγκιδες;). «Πολύ σκουντούφλημα». Γνέφω. Ίσως πάρα πολύ.

<br/><br/>Κάπου στον τέταρτο γύρο, ο μάνγκιξ λέει ψάχνει για μοναδική σκέψη που θα ενώσει φυκισό και πνευματικό βασίλειο. λέω είναι μάλον κάτω από τραπέζι.

<br/><br/>Στον πέμπτο γύρ μανγκξ με χτηπά στον ώμο. Τα πήγες καλά λέει μετά τραπέζι γυρίζει γύρωωωω γύρωωωωωωωω και καληνυχτού δια"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_78_Brewmaster_LocHeroName"		"Brewmaster"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_79_ShadowDemon_LocFieldNotes"		"Δεν είχα σκοπό να προσπαθήσω να συλλέξω πληροφορίες για τον Shadow Demon από την αίρεση που τον ακολουθεί, αλλά είχα ακούσει για ένα πρώην μέλος της αίρεσης που είχε ξεφύγει. Εργαζόμουν για εβδομάδες για να την εντοπίσω.

<br/><br/>Ήταν ανήκουστο κάποιος να φύγει από το Τάγμα της Σκιώδους Ομίχλης, οπότε είχα τις αμφιβολίες μου. Το πρώην μέλος της αίρεσης είχε επίσης αμφιβολίες για μένα, για τις συνεχείς απόπειρές μου να τη βρω και για τις προθέσεις μου. Κρυβόταν από τη μέρα που έφυγε. Χρειάστηκε εβδομάδες κωδικοποιημένης αλληλογραφίας, μυστικής ανταλλαγής πληροφοριών και συνεχούς καθησύχασης για να κανονίσουμε τελικά μια συνάντηση σε μια απομακρυσμένη τρώγλη, σε μια τοποθεσία που υποσχέθηκα πως δεν θα αποκαλύψω.

<br/><br/>Όταν έφτασα εκεί, ένα στιλέτο γυάλιζε στο χέρι της και στο βλέμμα της. Είχε το άγριο, κυνηγημένο βλέμμα ενός θηράματος.

<br/><br/>«Δραπέτευσα όταν οι γονείς μου με πρόσφεραν ως θυσία», σιγοψιθύρισε ταπεινά. Κάθε ήχος την έκανε να πετάγεται με τρόμο. «Είχα δει τι έκανε το δηλητήριο στους θυσιαζόμενους… τους βασάνιζε… τους <i>σκότωνε</i>».

<br/><br/>Η αίρεση έκανε θυσίες για να φέρει το τέλος του κόσμου, είπε, όχι απλά αυτού του κόσμου αλλά όλων των κόσμων. Ήταν η μεγαλύτερη ελπίδα του θεού τους.

<br/><br/>Ένα θρόισμα απ' έξω την έκανε να πεταχτεί όρθια και να φέρει το στιλέτο στον ίδιο της τον λαιμό. Πηχτό αίμα άρχισε να κυλά ως τον αγκώνα της πριν προλάβω να τη σταματήσω."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_79_ShadowDemon_LocHeroName"		"Shadow Demon"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_7_Earthshaker_LocFieldNotes"		"Τον βρήκα σε μια κοιλάδα λαξευμένη από σεισμούς. Ο αέρας μύριζε κονιορτοποιημένη πέτρα και φρέσκια αναστάτωση. Από ψηλά ξεπρόβαλαν οι κορυφές Νισάι, που ακόμα έβηχαν μικρές χιονοστιβάδες. Αυτοαποκαλείται Ράιγκορ Στόουνχουφ, κοινώς γνωστός ως Earthshaker.

<br/><br/>Είναι λίγο απαθής. Για να είμαστε δίκαιοι, είναι κυριολεκτικά φτιαγμένος από πέτρα. Έτσι, μίλησα στους φίλους του.

<br/><br/>«Ακολουθούμε εντολές», είπε ένα γκόλεμ. «Είναι αυτοδημιούργητος. Δεν είναι σαν εμάς».

<br/><br/>Ένα γκαργκόιλ έγνεψε. «Είμαστε φύλακες. Ο Ράιγκορ περπατά ελεύθερος».

<br/><br/>Μια χρονιά, οι κορυφές αφηνίασαν: χιονοστιβάδες βρυχώνταν, η γη σκίστηκε στα δύο, έγκυροι χάρτες βρέθηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Όταν κατάκατσε ο κουρνιαχτός, αναδύθηκε ο Earthshaker, τινάζοντας ένα βουνό και βράχους από τους ώμους του. Οι φήμες λένε ότι συναρμολογούσε υπομονετικά τον εαυτό του σε μια βραχώδη μήτρα.

<br/><br/>Μετά από μια σιωπή που θα μπορούσε να θεωρηθεί γεωλογική περίοδος, αποφάσισε ότι άξιζε να αναγνωρίσει την ύπαρξή μου. «Είμαι φτιαγμένος από πέτρα και οστά», είπε. «Ζω, αιμορραγώ και κάποια μέρα θα πεθάνω. Όταν ξαναγίνω σκόνη, θα είναι απλά σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_7_Earthshaker_LocHeroName"		"Earthshaker"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_80_LoneDruid_LocFieldNotes"		"Τη μια στιγμή έγραφα σημειώσεις σε μια ραχούλα με βρύα, την επόμενη ήμουν ένα με τον κορμό ενός παραμορφωμένου πεύκου, ενώ η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Λένε πως όταν συναντήσεις αρκούδα στην άγρια φύση, αν είναι καφέ χρώμα, πέσε στο χώμα και αν είναι μαύρο χρώμα, κάν' τη λιώμα. Αλλά αν η αρκούδα είναι φτιαγμένη από πνεύματα; Δεν υπάρχει ποιηματάκι γι' αυτό, οπότε αφήστε με να κάνω την αρχή: Φοβήσου τη.

<br/><br/>Ο γέροντας Σύλλας έφτασε χωρίς βιασύνη. Φαινόταν έξω από τα νερά του με μη αρκουδίστικη παρέα, αλλά με καλωσόρισε παρόλα ταύτα. Η αρκούδα του βόλταρε σε ένα κοντινό ρυάκι και επέστρεψε με ένα ψάρι, το οποίο ο Σύλλας έφαγε ωμό ενώ μιλούσαμε. Σημείωνα τις παρατηρήσεις μου από τη συνομιλία μας, προσπαθώντας να αγνοήσω την αρκούδα που παρατηρούσε εμένα.

<br/><br/>Μίλησε για την από καιρό εξαφανισμένη Φυλή της Αρκούδας και για την αποστολή του: να φυλάει έναν ιερό σπόρο και να τον φυτέψει μόνο όταν ερημώσει ο κόσμος. Τελικά, τον έπεισα να μου δείξει τον σπόρο. Έμοιαζε με σπόρο.

<br/><br/>Περίμενε πολύ καιρό. Ας ελπίσουμε πως θα συνεχίσει να περιμένει για αιώνες ακόμα. Καθώς τελείωσε το φαγητό του, με αποχαιρέτησε και χάθηκε μέσα στα δέντρα, αναρωτιόμουν τι άλλο έκανε μέσα στο δάσος. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_80_LoneDruid_LocHeroName"		"Lone Druid"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_81_ChaosKnight_LocFieldNotes"		"Τρέχω.

<br/><br/>Καθώς με κυνηγά μια ίλη ιππέων με τεράστια μαύρα άλογα στα Πεδία των Σφαγών, τρέχω. Ξέρω ότι δεν μπορώ να τους ξεφύγω, αλλά, ακόμα κι αν μπορούσα, δεν θα είχε και πολλή σημασία. Οι ιππείς απλά εξαφανίζονται και επανεμφανίζονται μπροστά μου. Το μπροστινό άλογο διαλύεται καθώς γλιστράω από μέσα του πριν συγκρουστώ μετωπικά με το τεράστιο άλογο πίσω του.

<br/><br/>Λαχανιασμένος και ελαφρώς σαστισμένος, σηκώνομαι όρθιος παραπατώντας. Μου είχε πέσει ο πυρσός μου καθώς έτρεχα, αλλά τα φλογερά μάτια του καβαλάρη και του αλόγου βγάζουν ένα ζοφερό φως χάρη στο οποίο βλέπω μετά βίας.

<br/><br/>«Δεν είσαι ον του Φωτός», λέει ο καβαλάρης γρυλίζοντας. Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να το εκλάβω ως προσβολή, αλλά ακόμα και αν το έκανα, δεν θα του το έδειχνα.

<br/><br/>«Η θνητότητά σου είναι κατώτερή μου. Είσαι ασήμαντος».

<br/><br/>Εντάξει, αυτό έτσουξε λίγο.

<br/><br/>«Το Φως θα υποταχθεί στο σπαθί μου. Οι ακόλουθοί του θα ξαναγίνουν σκόνη».

<br/><br/>Με αυτό, οι άλλοι ιππείς εξαφανίζονται. Το άτι του Chaos Knight κάνει μια στροφή και απομακρύνεται καλπάζοντας, αφήνοντάς με μόνο μου στο σκοτάδι. Αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα επιστρέψει, τότε το σκοτάδι είναι μια χαρά. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_81_ChaosKnight_LocHeroName"		"Chaos Knight"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_82_Meepo_LocFieldNotes"		"Καθώς μπήκαμε στην καλύβα του που ήταν φτιαγμένη από ανόμοια υλικά που είχε περισυλλέξει δεξιά αριστερά, ο Meepo χασκογέλασε. «Καλώς ήρθες! Καλώς ήρθες! Κάτσε!», είπε, δείχνοντας κάτι που έμοιαζε με σάπιο θρόνο από κάποιον πολιτισμό που είχε χαθεί πριν πολύ καιρό.

<br/><br/>«Όχι, ευχαριστώ. Προτιμώ να μείνω όρθιος», είπα κάνοντας έναν μορφασμό και ο Meepo φάνηκε να το ευχαριστιέται.

<br/><br/>Κοίταξε πίσω από τον ώμο μου. Όταν ακολούθησα το βλέμμα του, είδα άλλον έναν Meepo να κάθεται σε ένα ραγισμένο σκαμπό, χαμογελώντας.

<br/><br/>«Όπως θες», είπαν και οι δύο ταυτόχρονα. Ο νέος Meepo τεντώθηκε και χασμουρήθηκε δραματικά, βάζοντας τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Καθώς ήξερα να αναγνωρίζω έναν αντιπερισπασμό όταν συνέβαινε, γύρισα και βρήκα έναν τρίτο Meepo να ψαχουλεύει τον σάκο μου, για να βρει οτιδήποτε άξιζε να κλέψει. Όταν άπλωσα το χέρι μου για να τον πιάσω, εξαφανίστηκε με ένα «παπ», μαζί με το φαγητό μου που είχα τυλίξει με φύλλα και κρατούσα για το ταξίδι της επιστροφής. 

<br/><br/>Όταν γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη, υπήρχαν ακόμα δύο. Ήμουν αντιμέτωπος από κάθε κατεύθυνση και με τους πέντε Meepo (Μίπους;), οι οποίοι είπαν «Δε σε πειράζει να το δανειστώ αυτό, έτσι;»

<br/><br/>Είπα ότι δεν με πείραζε. Εδώ που είχαμε φτάσει, ήταν μάλλον ο πιο σύντομος τρόπος για να σταματήσει να πολλαπλασιάζεται. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_82_Meepo_LocHeroName"		"Meepo"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_83_Treant_LocFieldNotes"		"Μετά από μια εβδομάδα περιπλάνησης στα βουνά της Κοιλάδας των Οιωνών, είχα χάσει κάθε ελπίδα ότι θα έβρισκα κάποιον που να μπορούσε να μου μιλήσει για τον Treant Protector. Ή απλά κάποιον, εδώ που τα λέμε. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από δέντρα. Περισσότερα δέντρα από όσα θα περίμενε κανείς σε ένα βουνό. Θρόιζαν όλα ασταμάτητα.

<br/><br/>Είχα μόλις καθίσει σε μια τεράστια, εκτεθειμένη ρίζα όταν από πάνω μου αντήχησε μια φωνή.

<br/><br/>«Μου πατάς το πόδι».

<br/><br/>Πετάχτηκα πάνω. Μετά από μια αγχωμένη συγγνώμη, συστήθηκα και ανέφερα τον Protector.

<br/><br/>«Τον γνωρίζουμε ως Ρουφτρέλεν», είπε ο δεντρόμορφος. «Δεν είναι εδώ. Ταξιδεύει για να μάθει για τον κόσμο σας, ροζ πλασματάκι, όπως είσαι κι εσύ εδώ για να μάθεις για τον δικό μας. Αλλά τα μυστικά μας δεν σου ανήκουν για να τα μάθεις».

<br/><br/>Φάνηκε να χαλαρώνει (όσο μπορεί να χαλαρώσει τον κορμό του ένα δέντρο), όταν είπα ότι ήθελα να μάθω μόνο για τον Ρουφτρέλεν.

<br/><br/>«Ήταν ο πιο γρήγορος από όλους μας και, επίσης, ο πιο περιπετειώδης», μουρμούρισε. «Εξοντώνει κάθε κίνδυνο που μπορεί να απειλήσει το βασίλειο των δέντρων».

<br/><br/>«Ίσως μια μέρα επιστρέψει. Ίσως όχι. Αλλά εσύ…»

<br/><br/>Έσκυψα προς το μέρος του με την πένα μου έτοιμη.

<br/><br/>«Πρέπει να φύγεις και να μην επιστρέψεις ποτέ ξανά». Α.

<br/><br/>Οι νύχτες ήταν κρύες καθώς επέστρεφα σπίτι. Υπέθεσα ότι θα ήταν καλύτερο να μην ανάψω φωτιά."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_83_Treant_LocHeroName"		"Treant Protector"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_84_OgreMagi_LocFieldNotes"		"Σιωπή πέφτει στο καζίνο των Καντονιτών εν αναμονή της σειράς του Άγκρον Στόουνμπρεϊκ στα ζάρια. «Πεντάρες. <i>Ξανά</i>», ανακοινώνει ένας βλοσυρός κρουπιέρης πάνω από τις ζητωκραυγές του πλήθους. 

<br/><br/>Λέγεται πως η Θεά της Τύχης ευλόγησε τα ογκρ με την εύνοιά της. Χωρίς αυτήν, θα ήταν πολύ χαζά για να επιβιώσουν ως είδος. Ωστόσο, αυτό το καζίνο φημίζεται για το ότι αφαιρεί τον παράγοντα της τύχης από τα τυχερά του παιχνίδια, προς όφελός του. Υπέθεταν ότι είχαν πειράξει τα ζάρια αρκετά ώστε η φήμη ενός ογκρ για καλή τύχη δεν θα είχε κάποια διαφορά. Αυτό δέκα ζαριές πριν, βέβαια. Δέκα ζαριές… κάθε μία πεντάρες.

<br/><br/>Με δύο κεφάλια αντί για ένα, ο Άγκρον έχει τη διπλάσια τύχη σε σύγκριση με άλλα ογκρ. Το ότι έχει δύο κεφάλια σημαίνει ότι έχει και δύο μυαλά. Είναι ο εξυπνότερος του είδους του, κάτι που τον κάνει όσο έξυπνο όσο έναν άνθρωπο που δεν θα εμπιστευόσουν με φαΐ που καίει. 

<br/><br/>Ακολουθώ τον Άγκρον έξω, όπου ρίχνει μια ματιά στο υποζύγιό του, τον Φλόκχαρτ.

<br/><br/>Το ένα από τα κεφάλια του Άγκρον μού λέει ότι η μητέρα του ήταν ένα ογκρ ονόματι «Ογκρ». Το άλλο λέει ότι ο πατέρας του ήταν ένα ογκρ ονόματι «Ογκρ το Ογκρ». Εξέτρεφαν όρνεα και ήταν στα πρόθυρα της λιμοκτονίας, ώσπου γεννήθηκε ο Άγκρον και η μοίρα τους με κάποιον τρόπο άλλαξε προς το καλύτερο.

<br/><br/>Τώρα, ο Άγκρον ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο, με την ελπίδα να μοιραστεί την καλή του τύχη με οποιονδήποτε αποκαλεί φίλο. Και όσο για εκείνους που δεν αποκαλεί φίλους;

<br/><br/>«Λοιπόν, σε εκείνους που δεν παίρνουν καλή τύχη δίνω αυτό που αποκαλώ…», είπε το ένα κεφάλι, πριν ολοκληρώσει την πρότασή του το άλλο με μια όγκρικη απόπειρα να φανεί σκεπτικό, «…όχι καλή τύχη». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_84_OgreMagi_LocHeroName"		"Ogre Magi"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_85_Undying_LocFieldNotes"		"Πυκνά σύννεφα μαύρου καπνού με οδήγησαν στο άγονο λιβάδι των Ματωμένων Λόφων όπου ένας κουρελής έφηβος πετούσε ένα μισοφαγωμένο πτώμα σε μια τεράστια πυρά, η οποία ήταν ήδη στοιβαγμένη με νεκρούς ως επάνω. Το θέαμα ήταν λιγότερο δυσάρεστο από τη δυσωδία.

<br/><br/>Με κοίταξε καχύποπτα, όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε του οποίου η φυλή είχε μόλις σφαγιαστεί χωρίς προειδοποίηση. Εν τέλει, ίσως επειδή χρειαζόταν ένα διάλειμμα από το κουβάλημα πτωμάτων, ο νεαρός με πλησίασε.

<br/>«Αυτό το… πράμα βγαίνει χωρίς προειδοποίηση μέσα στη μαύρη νύχτα», λέει με φωνή που είναι μετά βίας ψίθυρος. «Ακούμε όλοι ένα χαμηλό βουητό, πολύ τρομακτικό. Εγώ; Τρέχω να σωθώ».

<br/><br/>Τα πτώματα που καίγονται, πρόσθεσε ο έφηβος, είναι εκείνοι που είχαν μείνει για να πολεμήσουν.

<br/><br/>«Σηκώνει το χέρι του πολύ αργά και μια πέτρα σκάει μέσα από το έδαφος και φέρνει νεκρά πράματα που περπατάνε. Και <i>πεινάνε</i>. Πεινάνε για μας».

<br/><br/>Είχα ξανακούσει ψιθύρους για το ότι ο Undying καταστρέφει χωριά και καταυλισμούς με αυτόν τον τρόπο. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσα να βρω κάποιον που είχε επιζήσει για να διηγηθεί την ιστορία.

<br/><br/>«Τώρα πρέπει να κάψω την οικογένειά μου», είπε, ενώ δεν κατάφερε να πνίξει έναν λυγμό. «Δεν θέλω να γυρίσουν πίσω σαν εκείνα τα πράματα». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_85_Undying_LocHeroName"		"Undying"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_86_Rubick_LocFieldNotes"		"«Μία από τις πιο τιμημένες θέσεις που μπορεί να έχει ένας μάγος είναι να γίνει Μάιστρος μια πόλης», καυχήθηκε ο Ίλγουιν Καλάντριαν, δείχνοντας προς ένα τεράστιο γραφείο με δερμάτινους τόμους, σφαίρες διακοσμημένες με χρυσό, κρυστάλλινα ποτήρια και άλλα περίτεχνα αντικείμενα.

<br/><br/>Κατά γενική ομολογία, ο Καλάντριαν είχε κερδίσει επάξια τον ρόλο του ως μόνιμος μάγος του Στόουνχολ, μετά από δεκαετίες μελέτης και εξάσκησης. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν ότι είχε επιβιώσει από αυτό που στους κύκλους μαγείας αποκαλείται απλά «Ο Κατακλυσμός». Κανείς δεν είχε προκαλέσει ποτέ ολόκληρη τη συντεχνία των μάγων. Κανείς δεν ήταν τόσο ανόητος. Αλλά όταν ο Rubick τόλμησε να το κάνει, κόντεψε να βάλει τέλος στον κόσμο της μαγείας. 

<br/><br/>«Ο Rubick μάς πέταξε το γάντι», είπε κουνώντας το κεφάλι του. «Μας προκάλεσε όλους και δεν υπάρχει ισχυρότερη δύναμη από έναν στρατό μάγων που εργάζονται για τον ίδιο στόχο».

<br/><br/>Αυτή είναι η θεωρία, τουλάχιστον. Οι μάγοι ήθελαν αίμα και κατέληξαν να χύσουν μόνο το δικό τους. Για κάθε ξόρκι που έκαναν, ο Rubick είχε μια απάντηση. Συχνά, η απάντηση αυτή ήταν ένα ξόρκι που είχε χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος μάγος.

<br/><br/>«Επαναλάμβανε λόγια ξορκιών που χρειάζονταν χρόνια για να τα μάθει κανείς, χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν να ήταν παιχνιδάκι», ψέλλισε ο Καλάντριαν. «Κάποιοι από εμάς καταφέραμε να συρθούμε μακριά, αλλά μόνο επειδή είχε βαρεθεί να μας σκοτώνει».

<br/><br/>«Ελπίζω να συνεχίσει να βαριέται»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_86_Rubick_LocHeroName"		"Rubick"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_87_Disruptor_LocFieldNotes"		"Ο ήχος της κόκκινης άμμου που τρίζει κάτω από τα πόδια μου εναρμονίζεται με τα μπουμπουνητά από τον θυελλώδη ουρανό, πάνω από τις έρημες πεδιάδες του ορεινού Ντρουούντ.

<br/><br/>Δίπλα μου, βαδίζει μια μεγάλη σαύρα, πάνω στην οποία κάθεται ο Disruptor. Είναι μικρός για Ογκλόντι, αλλά κουβαλά ένα μεγάλο ραβδί. Ή, πιο συγκεκριμένα, ένα μεγάλο κοντάρι που σπινθηρίζει με ηλεκτρισμό, το οποίο ο Disruptor χρησιμοποιεί για να διοχετεύει τον ίδιο τον ηλεκτρισμό. Περπατάω γρήγορα για να τον προλάβω, καθώς περιπολεί την περιοχή.

<br/><br/>«Ο λαός μου μελετά την τέχνη της καταιγίδας πάππου προς πάππου», λέει για τον νομαδικό λαό Ογκλόντι, που εκδιώχθηκε από την πατρίδα του και έκτοτε περιπλανιέται στις ερήμους. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να νοιάζονται για τα καιρικά φαινόμενα περισσότερο όταν πρέπει να ζήσουν έξω, εκτεθειμένοι σε αυτά. 

<br/><br/>«Γνωρίζουμε τους κινδύνους που μπορεί να επιφέρει ο καιρός. Τον αντιμετωπίζουμε με τον σεβασμό που του αξίζει. Σε αντάλλαγμα, μας επιτρέπει να τον εκμεταλλευόμαστε για τους σκοπούς μας».

<br/><br/>Μια ριπή ανέμου φέρνει ένα τεράστιο τείχος άμμου στο πρόσωπό μου, αλλά φαίνεται να εκτρέπει την πορεία του γύρω από τον Disruptor.

<br/><br/>«Δεν το έκανα εγώ αυτό», λέει γελώντας. «Μερικές φορές ο άνεμος μπορεί να θέλει να παίξει. Αλλά μην ανησυχείς. Αν ήταν θυμωμένος μαζί σου, θα το ήξερες».

<br/><br/>Άλλη μια ριπή παρασύρει σελίδες από τον σάκο μου. Ορμάω να τις μαζέψω. Ο Disruptor συνεχίζει τις περιπολίες του και δεν μπορεί να με περιμένει. Αντ' αυτού, μου δίνει μια συμβουλή: «Στη θέση σου, θα έβρισκα καταφύγιο. Έρχεται καταιγίδα»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_87_Disruptor_LocHeroName"		"Disruptor"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_88_NyxAssassin_LocFieldNotes"		"Είχα οδηγηθεί εδώ κάτω από την προειδοποίηση ενός μεταφορέα: «Μην περάσεις πολύ χρόνο στις σήραγγες». Όπως ήταν φυσικό, πέρασα πολύ χρόνο. Η λάμπα μου έπιανε ίχνη χαλαζία, υγρή πέτρα και τη λάμψη κάποιας ρητινώδους έκκρισης. Άρχισα να βαριανασαίνω.

<br/><br/>Πρώτα ήρθε η γρατζουνιά από χιτίνη κι έπειτα μια σκέψη που δεν ήταν δική μου: ΣΤΑΜΑΤΑ. Τρύπωσε στο μυαλό μου με τέτοια βία που μου έπεσε το σημειωματάριο.

<br/><br/>Ξεδιπλώθηκε μέσα από το σκοτάδι: οκτώ άκρα, το μπροστινό ζευγάρι έμοιαζε με στιλέτα. Οι κάτω γνάθοι τεντώθηκαν σαν να με γεύονταν. Το τελειοποιημένο κέλυφός του φάνηκε σχεδιασμένο για έναν σκοπό: να πλησιάζει μουλωχτά, να χτυπά γρήγορα και να ξεγλιστρά.

<br/><br/>Δυο μάτια που έκαιγαν, ακτινοβολώντας την πρόθεσή τους με τόσο έντονο τρόπο, που την ένιωσα σαν μαχαίρι καρφωμένο στα πλευρά μου. Ένιωθα πως με μετρούσε σαν πιθανό θήραμα, μια μικρή, μαλακή, ροζ μπουκίτσα. Η σκέψη πίεζε κι άλλο: Θυμήσου την ιστορία μου, γραφιά. Η θεά βασίλισσα διάλεξε αυτήν την κάμπια. Μόνο αυτή κάμπια επέζησε από το τελετουργικό. Αναδημιουργήθηκε. Η πιο κοφτερή της λεπίδα. Η θέλησή της ενσαρκωμένη. Ο Nyx.

<br/><br/>Δεν ανοιγόκλεισα τα μάτια ώσπου εξαφανίστηκε, αφήνοντας μόνο μια διαπεραστική μυρωδιά και μια ηχώ θέλησης. Γράφω γρήγορα τώρα και δεν είμαι σίγουρος αν οι λέξεις αυτές είναι δικές μου, δικές του ή… δικές Της. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_88_NyxAssassin_LocHeroName"		"Nyx Assassin"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_89_NagaSiren_LocFieldNotes"		"Η άνυδρη Σπινθηριστή Έρημος είναι περίεργο μέρος για να βρει κανείς έναν πειρατή, αλλά οι πηγές μου μού είπαν ότι εκεί θα εντόπιζα τον ανηλεή γερο-θαλασσόλυκο Γκρίμστοκ. Τον βρήκα να γελά με την καρδιά του σε ένα τραπέζι που βογγούσε από το βάρος των άδειων μπυροπότηρων, σε μια παρακμιακή ταβέρνα με το όνομα «Το Κεφάλι της Καμήλας», στα προάστια του Καλντίν. Αλλά όταν ρώτησα για εκείνη, ξεμέθυσε αμέσως.

<br/><br/>«Φυλούσα το αμπάρι στο πλοίο μας, το Ερυθρό Γιαταγάνι, όταν μου τρύπησε τα αυτιά η κραυγή», διηγήθηκε. «Κοκκάλωσα. Από φόβο, αμέ, αλλά είχε κι άλλο. Και τότε σκάει μύτη αυτή».

<br/><br/>«Γλιστρά δίπλα μου, με κοιτάει μες στα μάτια με ένα μίσος που δεν είχα ξαναδεί ούτε ξαναείδα από τότε. Ψαχουλεύει όλα μας τα λάφυρα, κύπελλα, ποτήρια, δισκοπότηρα».

<br/><br/>«Μάλλον δεν ηύρε αυτό που έψαχνε και ξαναγλίστρησε αθόρυβα πίσω στη θάλασσα», είπε τρέμοντας.

<br/><br/>Λέει ότι το υπόλοιπο πλήρωμα είχε κοκκαλώσει όπως κι εκείνος. Δεν ξέρει τι απέγιναν.

<br/><br/>«Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν θα πατήσω το πόδι μου ποτέ ξανά κοντά στο νερό»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_89_NagaSiren_LocHeroName"		"Naga Siren"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_8_Juggernaut_LocFieldNotes"		"Το πεδίο της μάχης κοντά στους πρόποδες της Καντούσα είναι σπαρμένο με σώματα. Είναι επίσης σπαρμένο με κεφάλια που κάποτε ήταν κολλημένα στα εν λόγω σώματα. Στη μέση ενός σωρού από πτώματα στέκεται ο Γιουρνέρο.

<br/><br/>Πηδά και καρφώνει το τεράστιο σπαθί του σε έναν ακόμη αντίπαλο. Τα πόδια του κινούνται επιδέξια, συγχρονισμένα και ασυγχρόνιστα μαζί με τα χέρια του, καθώς ξεσκίζει εχθρούς. Είναι σαν να παρακολουθείς νερό εν κινήσει. Νερό που μπορεί να κομματιάσει ανθρώπους στα δύο.

<br/><br/>Τελικά, με τον τελευταίο από τους αντιπάλους του ισοπεδωμένο (λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν, κάτι που έκανε τον Juggernaut να αηδιάσει), τα μάτια του λάμπουν πίσω από τη μάσκα του, καθώς αγναντεύει το μακελειό που προκάλεσε.

<br/><br/>«Σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα», λέει μονότονα. «Για μένα, ναι, αλλά περισσότερο για εκείνους που πέθαναν εδώ με τιμή».

<br/><br/>Ρωτάω αν μετανιώνει τον εξοστρακισμό του από τη Νήσο των Μασκών ή την επακόλουθη καταστροφή της, λόγω της οποίας έμεινε ο τελευταίος του είδους του, και προσεύχομαι να μην προσβληθεί. Ευτυχώς, δεν προσβάλλεται.

<br/><br/>«Δεν υπάρχει χρόνος να μετανιώσω», λέει με συμβουλευτικό τόνο, «όταν υπάρχουν μάχες που πρέπει να κερδίσω»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_8_Juggernaut_LocHeroName"		"Juggernaut"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_90_KeeperoftheLight_LocFieldNotes"		"Τον βρήκα την αυγή, σκυμμένο πάνω από μια φωτιά που πετούσε σπίθες, περιμένοντας ένα τσαγερό να βράσει. Έμοιαζε με κάθε άλλο περιπλανώμενο γέρο: ήταν αδύναμος, τυλιγμένος με πολλά ρούχα και μουρμούραγε. Το άλογό του χλιμίντριζε νευρικά.

<br/><br/>«Μη σε ξεγελάσει ο γερο-Εζαλόρ», με είχε προειδοποιήσει ένας κυνηγός. «Δίνει την εντύπωση του γερο-κορόιδου που δε μπορεί να σταθεί. Αλλά, είχα χαθεί όταν τον συνάντησα μια άναστρη νύχτα. Τότε, παπ, ο Πολικός Αστέρας άρχισε να λάμπει σαν φανάρι».

<br/><br/>Σίγουρα, ο γέρος φαινόταν άκακος. Το ραβδί του ήταν ακουμπισμένο σε έναν βράχο και αχνόφεγγε με έναν τρόπο που δεν αχνοφέγγουν συνήθως οι μαγκούρες. Μουρμούρισε περίεργα για το «πρώτο φως» και πώς το πρώτο φως της αυγής συνήθιζε να «τρέχει γρηγορότερα». Στη συνέχεια, γέλασε λες και μοιραζόταν με το σύμπαν ένα αστείο που ήξεραν μόνο οι δυο τους.

<br/><br/>«Α, γεια σου», είπε καθώς πλησίαζα. Μου έδειξε την ανατολή του ηλίου. «Όμορφα δεν είναι; Καθόλου άσχημα, αν μπορώ να το πω εγώ ο ίδιος». Το άλογο ξεφύσηξε.

<br/><br/>Το τσαγερό σφύριξε. Ο Εζαλόρ έβαλε τσάι τρεμάμενος. Η φωτιά άρχισε να φουντώνει. Ήπια μια γουλιά, λέγοντας στον εαυτό μου ότι ήταν απλά το πρωινό φως του ήλιου. Αλλά βαθιά μέσα μου, ένιωθα πως δεν καθόμουν με κάποιον άνθρωπο, αλλά με κάτι που θυμόταν μια εποχή όπου αυτή καθαυτή η ιδέα του πρωινού ήταν ολοκαίνουρια. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_90_KeeperoftheLight_LocHeroName"		"Keeper of the Light"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_91_Io_LocFieldNotes"		"Οι πεδιάδες εκτείνονταν λευκές και ενιαίες κάτω από έναν ουρανό τόσο πλατύ που έκανε τα μάτια μου να πονάνε. Ο αέρας είχε γεύση στατικού ηλεκτρισμού και γαργαλούσε σαν αλάτι. Το Io υποτίθεται ότι είναι πανταχού παρόν, αλλά φημολογούνταν ότι μπορούσε κανείς να το δει εδώ. Ένας απαλός, σταθερός χτύπος παλλόταν γύρω μου, σαν καρδιοχτύπι. Έπειτα το πνεύμα εμφανίστηκε εμπρός μου.

<br/><br/>Ό,τι κι αν είναι το Io, είναι πιο παλιό κι από τον χρόνο, πόσο μάλλον από τη γλώσσα. Όσοι το έχουν συναντήσει λένε ότι «μιλάει» μόνο μέσα από τη συνεργασία και με αρμονικούς τόνους. «Μερικές φορές τραγουδάει», μου είπε ένας νομάς. «Ένα μείζον κλειδί σημαίνει ότι σε συμπαθεί. Η κακοφωνία σημαίνει… ότι πρέπει να τρέξεις».

<br/><br/>Αισθανόμουν ανόητος και το ρώτησα από πού προέρχεται. Μια μείζων τρίτη που ακτινοβολούσε εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. Μια σαρωτική κίνηση πανταχού παρουσίας; Ρώτησα γιατί δένεται με κάποιους αλλά όχι με άλλους. Μια αιωρούμενη ελάσσων έβδομη αμφιταλαντεύτηκε αβέβαια, σαν ένα σήκωμα των ώμων.

<br/><br/>Στο τέλος, το Io περιελίχθηκε προς τον ουρανό, σκορπίζοντας κόκκους φωτός. Κοίταξα το σημειωματάριό μου, αβέβαιος για το αν είχα σχεδόν κατανοήσει μια κοσμική δύναμη ή αν είχα απλά στήσει μια συνέντευξη με τον εαυτό μου. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_91_Io_LocHeroName"		"Io"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_92_Visage_LocFieldNotes"		"Σε ένα κέντρο περίθαλψης στο Χάουπσταντ, συνάντησα έναν τυχοδιώκτη ονόματι Ραφ που φαινόταν σαν να είχε πάει στην κόλαση και να είχε γυρίσει πίσω. Όπως αποδείχτηκε είχε όντως πάει, εφτά φορές.

<br/><br/>Από τεχνικής απόψεως, είχε πεθάνει μία μόνο φορά —μισομεθυσμένος, με το παντελόνι μισοκατεβασμένο, πέφτοντας από το μπαλκόνι ενός οίκου ανοχής— και βρέθηκε στον Στενό Λαβύρινθο, ένα κουβάρι από στριφογυριστά περάσματα, όπου ταξινομούνται οι ψυχές. 

<br/><br/>«Μόνο που βρήκα μια διέξοδο», ψιθυρίζει, πλησιάζοντάς με. «Δε λέω πού, γιατί θα τη χτίσουν με τούβλο».

<br/><br/>Κάθε φορά που γίνεται απόδραση από τον Στενό Λαβύρινθο, απελευθερώνεται ο Κυνηγός Ψυχών, ένα γκαργκόιλ γνωστό και ως Visage, το οποίο πρέπει να φέρει τον δραπέτη πίσω. 

<br/><br/>«Φτερά από πέτρα που ανοιγοκλείνουν. Νύχια σαν καλέμια», λέει ο Ραφ, με το κύρος κάποιου που έχει ακούσει τα φτερά να ανοιγοκλείνουν και τις έχει φάει από αυτά. Ο Ραφ προσπάθησε να κρυφτεί σε κάθε πιθανή κρυψώνα: σε ωκεανούς («η πέτρα βουλιάζει»), σε ζούγκλες («τα φτερά σκαλώνουν»), ακόμα και σε εκκλησίες («υποτίθεται ότι πρέπει να περιμένουν στη σκεπή, όχι;»). Καμία δεν είχε αποτέλεσμα. 

<br/><br/>«Τώρα είμαι εδώ», λέει, δείχνοντας με το χέρι του τους αδύναμους, εξασθενημένους (και σε ορισμένες περιπτώσεις, πρόσφατα πεθαμένους) συγκατοίκους του στο κέντρο περίθαλψης. «Λέω δε θα με πάρει το μάτι του μέσα στους άλλους μισοψόφιους».

<br/><br/>Γιατί συνεχίζει να κρύβεται; Ο Ραφ σηκώνει τους ώμους του. «Αν είχες δει τι περιμένει στην άλλη πλευρά, θα κρυβόσουν κι εσύ. Ακόμα κι αν το πέτρινο πράμα σε έσερνε πίσω»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_92_Visage_LocHeroName"		"Visage"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_93_Slark_LocFieldNotes"		"«Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν τι εγκλήματα διέπραξε ο Slark», λέει ο Φρουρός Σλίδεριν, που είχε συμφωνήσει να μου μιλήσει με την προϋπόθεση ότι θα παρέμενε ανώνυμος. «Όσοι ξέρουν λένε ότι είναι πολύ ειδεχθή για να τα συζητήσουν». 

<br/><br/>Καθόμαστε στα χαλάσματα ενός παλιού πανδοχείου στα Ερείπια της Σκιώδους Ακτής και ενώ οι Φρουροί Σλίδεριν είναι επιβλητικοί και γενναίοι, η πηγή μου τρομάζει με κάθε θρόισμα.

<br/><br/>«Δεν είναι σαν εμάς», λέει αναριγώντας. «Είμαστε ισχυροί, αλλά είναι μοχθηρός. Μοχθηρός και πονηρός».

<br/><br/>Για χρόνια, η κακία του Slark βρισκόταν υπό δεσμά. Είχε φυλακιστεί στον Σκοτεινό Ύφαλο, μια απόρθητη υποβρύχια φυλακή που απορροφά την ελπίδα και δεν βγαίνει κανείς έξω. Όταν λέμε κανείς, εννοούμε μέχρι που εμφανίστηκε ο Slark. Είχε αποπειραθεί να αποδράσει άλλη μία φορά στο παρελθόν και σχεδόν κανείς δεν τον σταμάτησε. Είχε εκτίσει τη μισή ισόβια ποινή του όταν παρουσιάστηκε η επόμενη ευκαιρία του για απόδραση, μαζί με καμιά δεκαριά άλλους συγκρατούμενους.

<br/><br/>«Δεν συμμετείχε επειδή ήταν καλό το σχέδιό τους», είπε ο φρουρός. «Κατέστρωσε το δικό του σχέδιο και απλά χρησιμοποίησε το δικό τους ως αντιπερισπασμό. Ήξερε ότι θα αποτύγχαναν». Σκέφτεται. «Ίσως αυτός ήταν η αιτία της αποτυχίας τους».

<br/><br/>«Δεν ξέρω τι έκανε ο μικρός βραγχιορουφήχτρας για να μπει στη στενή», λέει. «Αλλά αν είσαι ποτέ στη φυλακή και γίνει απόδραση», προσθέτει, «εγώ, προσωπικά, αυτόν θα ακολουθούσα»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_93_Slark_LocHeroName"		"Slark"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_94_Medusa_LocFieldNotes"		"Η γεμάτη αγάλματα πλατεία της Σολκάστ αφήνει να εννοηθεί πως το παρελθόν της ήταν ένδοξο. Μέχρι να κοιτάξεις πιο προσεκτικά και να διαπιστώσεις ότι τα αγάλματα αυτά δεν τιμούν σπουδαίες φιγούρες αλλοτινών εποχών. Δείχνουν μια πόλη σε πανικό.

<br/><br/>Είχε έρθει ένας πλανόδιος θίασος με μια παντομίμα για τις μυθικές Γοργόνες. Όπως οι περισσότερες παντομίμες, ήταν ανόητη και περιπαικτική. Και η Γοργόνα Μέδουσα δεν τα πάει καλά με τη σάτιρα.

<br/><br/>«Η παράσταση θα παιζόταν άλλη μία εβδομάδα και ο θίασος θα συνέχιζε την περιοδεία του», είπε ο Λούθερ Γκάρικ, ο νέος δήμαρχος της πόλης. «Αλλά φαίνεται πως είχαν μαθευτεί τα νέα για την παράστασή τους και το πόσο αστεία ήταν. Ήταν ανελέητη. Ο κόσμος δεν ήταν συνηθισμένος να λέγονται δημόσια αστεία για τις Γοργόνες σαν αυτά. Μεγάλη επιτυχία».

<br/><br/>«Τέλος πάντων, η Μέδουσα εμφανίστηκε την τρίτη μέρα».

<br/><br/>Αιώνες πριν, οι αδερφές της Μέδουσας είχαν απαχθεί για την ομορφιά και την αθανασία τους. Η ίδια απαρνήθηκε την εκθαμβωτική ομορφιά της για να αποκτήσει τα εργαλεία με τα οποία θα έπαιρνε εκδίκηση. Σύρθηκε σαν ερπετό στη Σολκάστ και με το βλέμμα της πέτρωσε τους ηθοποιούς. Έπειτα, στράφηκε προς το πλήθος που γελούσε με την παράσταση.

<br/><br/>Τα αγάλματα διακοσμούν ακόμα την πλατεία της πόλης. Είναι πολύ βαριά για να μετακινηθούν από τη σκηνή. Αποτελούν προειδοποίηση προς τους φιλόδοξους ηθοποιούς: Μην σατιρίζετε τις Γοργόνες αν δεν μπορείτε να διαχειριστείτε τις κριτικές."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_94_Medusa_LocHeroName"		"Medusa"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_95_TrollWarlord_LocFieldNotes"		"Τα τρολ δεν είναι πρόθυμα να μιλήσουν για τον Ζαρακάλ, γνωστό και ως Troll Warlord. Για μερικές δύσκολες ώρες μετά την άφιξή μου στον άθλιο καταυλισμό τους, φαίνεται πως είναι πιο πιθανόν να με σκοτώσουν παρά να μου μιλήσουν. Τελικά, ευτυχώς, ανοίγονται. Μετά βίας.

<br/><br/>«Δεν τον αντέχουμε τον τύπο. Και είμαστε τρολ… Ανεχόμαστε πολλά», δυσανασχετεί ένα γνέφοντας όλο νόημα προς τον μάγειρα του καταυλισμού, που φτύνει μέσα στην ξινισμένη σούπα που βράζει για τη φυλή.

<br/><br/>Με τη σειρά, κάνουν ολόκληρη λίστα από κοσμητικά επίθετα για να περιγράψουν τον Ζαρακάλ, πριν καταλήξουν στην ουσία του προβλήματος.

<br/><br/>«Έκλεψε το μερίδιο του ξάδερφού μου από τα λάφυρα που σούφρωσαν. Δεν βοήθησε καν στη μάχη», λέει φτύνοντας ένα τσουπωτό τρολ. «Έτσι, τον έδιωξαν από τον καταυλισμό».

<br/><br/>Η εξορία δεν άρεσε στον Ζαρακάλ. Επέστρεψε την επόμενη ημέρα στριφογυρίζοντας τα τσεκούρια του.

<br/><br/>«Ο μπάσταρδος σκότωσε τον ξάδερφό μου», λέει το τρολ. «Αυτόν και άλλους 20 περίπου. Τους διέλυσε απλά».

<br/><br/>«Αν ξανάρθει εδώ γύρω, έχουμε τα σπαθιά μας έτοιμα να τον ξεσκίσουμε», προσθέτει ο φύλαρχος των τρολ πριν χαμηλώσει τη φωνή του.

<br/><br/>«Εε, αν τον δεις, μην του πεις ότι το είπα αυτό». "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_95_TrollWarlord_LocHeroName"		"Troll Warlord"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_96_Centaur_LocFieldNotes"		"Οι ταβέρνες είναι πάντα γεμάτες τη νύχτα της μάχης για τίτλο στο Όμεξ. Η αποψινή βραδιά δεν διαφέρει και όλοι συζητούν για τον μεγάλο αγώνα. Αλλά όχι για τον αποψινό μεγάλο αγώνα. Έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμα υπάρχει η αίσθηση ότι είναι ο μοναδικός αγώνας για τον οποίον αξίζει να μιλήσει κανείς.

<br/><br/>Η μέρα που ο Γουόρανερ επέστρεψε στο Όμεξ. Είχε επιστρέψει σαν ήρωας κατακτητής. 

<br/><br/>Αλλά στο ρινγκ δεν παραμένει η δόξα του παρελθόντος. Και δεν υπάρχει τίποτα που να θέλει περισσότερο ένας φρέσκος, νεαρός, διψασμένος πολεμιστής από το να κατατροπώσει έναν ήρωα κατακτητή.

<br/><br/>Για μήνες, οι πράκτορες στοιχημάτων είχαν ως μόνιμο φαβορί ένα νέο αστέρι ονόματι Θάλαναξ. Δεν είχε απογοητεύσει ως εκείνη τη στιγμή. Και όταν ο Γουόρανερ ξεφύσηξε και χτύπησε την οπλή του απέναντι στην πρόκληση του Θάλαναξ, ο νεαρός, που είχε πιο πολλούς μύες από ό,τι μυαλό, δεν το εξέλαβε ως την προειδοποίηση για την οποία επρόκειτο.

<br/><br/>Λίγοι παρευρέθηκαν στην κηδεία του Θάλαναξ. Εξαιτίας του είχε χάσει πολύς κόσμος πολλά λεφτά σε εκείνον τον αγώνα.

<br/><br/>Ο Γουόρανερ είπε ότι με μεγάλη του χαρά θα επέστρεφε στο Όμεξ ανά πάσα στιγμή για να σκοτώσει οποιονδήποτε ήθελε να τον προκαλέσει για τη ζώνη. «Και κατά πάσα πιθανότητα δε θα βιαστώ», πρόσθεσε, «για να σιγουρευτώ ότι άξιζε τον κόπο το ταξίδι». Μέχρι τώρα, αν υπάρχει κάποιος άλλος που θεωρεί πως έχει πιθανότητα νίκης, το κρατά κρυφό. "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_96_Centaur_LocHeroName"		"Centaur Warrunner"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_97_Magnus_LocFieldNotes"		"Ο Βάερ Ούμπερκλοθ, ο τελευταίος από ένα μεγάλο γενεαλογικό δέντρο κυνηγών και λαθροθηρών, αφαιρεί έναν λαγό από μια παγίδα. Πεζοπορούμε ανεβοκατεβαίνοντας το Όρος Τζέρλακ και ελέγχοντας τις παγίδες του, καθώς μιλάει.

<br/><br/>«Λαγοί και σού 'πα μού 'πες είναι ζάχαρη», λέει τραβώντας τις λέξεις του. «Αλλά ένας μεγάκερος… εκεί μιλάμε για χρυσάφι».

<br/><br/>Ο πατέρας του, ο Κάελορ Ούμπερκλοθ, έχαιρε όσης εκτίμησης μπορεί να χαίρει ένας λαθροθήρας, δηλαδή όχι πολλής, εκτός των κύκλων λαθροθηρίας. Ο Κάελορ είχε βάλει σκοπό να παγιδεύσει ένα από τα πελώρια θηρία όταν ο Βάερ ήταν μόνο 12 χρονών. Με το μαγνητικό κέρας του πλάσματος και μόνο, ο πατέρας του θα έβγαζε αρκετά χρήματα για να ταΐσει την οικογένεια του για χρόνια.

<br/><br/>Αλλά όταν εξερράγη το Όρος Τζέρλοκ, εκτοξεύοντας υγρή φωτιά και στάχτη για χιλιόμετρα, οι μεγάκεροι που δεν πέθαναν στην καταστροφή διέφυγαν βόρεια. Όλοι εκτός από έναν: τον Magnus. Ο Κάελορ δεν είχε καν χρόνο να ετοιμάσει το δόρυ του όταν μια αόρατη δύναμη τον τράβηξε προς το θηρίο. Ο Βάερ παρακολουθούσε από μια κυνηγετική κρυψώνα καθώς ο Magnus τον κάρφωνε με το κέρας του.

<br/><br/>«Μιλάμε για χρυσάφι», μουρμουρίζει ο Βάερ καθώς βγάζει μια αλεπού από μια σκουριασμένη παγίδα. «Αλλά δεν αξίζει το τίμημα»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_97_Magnus_LocHeroName"		"Magnus"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_98_Timbersaw_LocFieldNotes"		"Ακολούθησα το μονοπάτι των κομμένων δέντρων μέσα από τα Δυτικά Δάση. Συνήθως, όταν ο κόσμος κόβει ξύλα, τα παίρνει μαζί του. Εδώ, τα κούτσουρα ήταν διάσπαρτα σαν θύματα σε πεδίο μάχης. Αυτό μου έλεγε δύο πράγματα: Ότι είχα βρει τον Ρίζρακ και ότι οι φήμες για τα λογικά του ήταν κατά πάσα πιθανότητα ακριβείς. 

<br/><br/>Καθώς πλησίαζα, άρχισα να ακούω τη στριγγλιά που βγάζει το μέταλλο όταν ακουμπά ξύλο και ο φρέσκος αέρας του δάσους έδωσε τη θέση του σε μια λιπαρή οσμή. Εκεί, σε ένα ξέφωτο, βρισκόταν ο Ρίζρακ με τη μηχανική του περιβολή. 

<br/><br/>Το θέαμα ήταν εξωφρενικό. Φαινόταν σαν να διακατέχεται εξίσου από μίσος και τρέλα. Δεν έκοβε το πεύκο, του έριχνε μπουνιές με το αλυσοπρίονο που είχε η στολή του για χέρι, και γινόταν φέτες. Καθώς έπεφταν τα κλαδιά, ο Ρίζρακ φώναζε χυδαιότητες για την καταγωγή του δέντρου.

<br/><br/>Μόλις τελείωσε, καθάρισα τον λαιμό μου και γύρισε προς το μέρος μου. Ο Ρίζρακ με κοίταξε για μια στιγμή, με ένα αρρωστημένο χαμόγελο στα χείλια του, και έπειτα ψιθύρισε: «Είσαι δέντρο;» "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_98_Timbersaw_LocHeroName"		"Timbersaw"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_999_CodexIntro_LocFieldNotes"		"Πρόλογος"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_999_CodexIntro_LocNonHeroName"		"Άτλας Ηρώων"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_99_Bristleback_LocFieldNotes"		"«Αυτό που σου λέω, κυρά μου, αυτό που λέω σε όλους, είναι ότι δεν ήταν δίκαιος ο αγώνας», γρύλισε ο Ρίγκγουολ με έναν τόνο που υπονοούσε ότι δεν σήκωνε διαφωνίες. «Ο κα@&#ης μού έσκασε μπουκέτο απ' το πουθενά, αυτό έγινε».

<br/><br/>Καθόμασταν σε μια παμπ στο Νιόρντς Χερθ (που ήταν αηδιαστικά βρώμικη ακόμα και για τα δεδομένα του Νιόρντς Χερθ), όχι μακριά από το σημείο όπου ο καβγατζής Ρίγκγουολ —γνωστός στους ντόπιους και ως «Bristleback», «εκείνος ο μεθύστακας», «εκείνος ο τσαντισμένος μεθύστακας που πλακώνεται με όλους»— είχε δεχθεί την πρώτη του ήττα. Η αναφορά σε εκείνον τον καβγά έκανε τον μπάρμαν να ρίχνει αγχωμένες ματιές. Οι παρακμιακοί πελάτες που μπορούσαν να ακούσουν τη συζήτησή μας, έβαλαν τα παλτά τους και την έκαναν μ' ελαφρά.

<br/><br/>«Τα μπουκέτα δεν είναι δίκαια», είπε ο Ρίγκγουολ μουγκρίζοντας και, έπειτα, γύρισε το κεφάλι του και έφτυσε μια πράσινη ροχάλα στο πάτωμα (αποκρουστική ακόμα και για τα δεδομένα της πράσινης ροχάλας). Φαινόταν πως η παμπ δεν είχε καθαριστεί για μήνες. Το φτύσιμο με κάποιον τρόπο χειροτέρευε ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

<br/><br/>Φυσικά, ο μπάρμαν ήξερε ότι δεν ήταν καλή ιδέα να ζητήσει από τον Bristleback να φύγει, όχι όταν ήταν τόσο εκνευρισμένος. Άθλια διακοσμητικά από γύψο προσπαθούσαν και δεν κατάφερναν να κρύψουν τις τρύπες που έχασκαν στους τοίχους, από τις τελευταίες φορές που κάποιος προσπάθησε να διώξει τον Ρίγκγουολ. Ευτυχώς, ο καβγατζής πήρε την απόφαση μόνος του. Κατέβασε μονοκοπανιά την τελευταία από τις (ένας θεός ξέρει πόσες) μπύρες και σηκώθηκε.

<br/><br/>«Ναι, θα το βρω τώρα το καθίκι και θα του αλλάξω τα φώτα», ορκίστηκε και πήγε στην πόρτα, την έβγαλε με μπουνιές από τους μεντεσέδες και απομακρύνθηκε μέσα στην ψύχρα του δειλινού. 

<br/><br/>Ακολούθησα. Προμηνυόταν σπουδαία μάχη."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_99_Bristleback_LocHeroName"		"Bristleback"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_9_Mirana_LocFieldNotes"		"Τα άνθη λωτού, που επιπλέουν σε μια γαλήνια λίμνη στα βάθη του Νυχτάργυρου Δάσους, εκπέμπουν ασημένια λάμψη υπό το φως δύο παχουλών, μερικώς θρυμματισμένων φεγγαριών που βρίσκονται χαμηλά στον ουρανό.

<br/><br/>«Όμορφα δεν είναι;», μια φωνή με βγάζει από την κατάσταση ονειροπόλησης στην οποία είχα περιέλθει χωρίς να το καταλάβω.

<br/><br/>Έκπληκτη, γυρίζω και βλέπω τη Mirana, την Πριγκίπισσα του Φεγγαριού. Η βασιλοπρέπειά της δεν μετριάζει την αμηχανία που νιώθω, κυρίως για τη μεγάλη γάτα που παραμονεύει στα δέντρα πίσω της. 

<br/><br/>«Αυτά τα άνθη ανήκουν στη θεά μου, τη Σελεμένε. Μπορείς να τα κοιτάξεις αλλά μην τα αγγίξεις», με προειδοποιεί η Πριγκίπισσα. Γνώριζα την ιστορία αλλά δεν τόλμησα να τη διακόψω.

<br/><br/>«Οπότε, αν σκεφτόσουν να πάρεις ένα…», αντηχεί αχνά η φωνή της.

<br/><br/>Μια μικροκαμωμένη αλλά γεροδεμένη νεαρή γυναίκα εμφανίζεται μέσα από τα δέντρα στα αριστερά μου και σφυρίζει δυσοίωνα.

<br/><br/>«Είμαι εδώ μόνο για να μιλήσω με εσένα», λέω, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση.

<br/><br/>Δυσανασχετεί με την κίνησή μου.

<br/><br/>«Αυτές οι χειρονομίες είναι μόνο για τη Σελεμένε», μουρμουρίζει με ευλάβεια η Mirana. «Αυτό το δάσος είναι δικό Της. Εγώ απλά το προστατεύω».

<br/><br/>Ρωτάω γιατί εγκατέλειψε τη ζωή της ως διάδοχος του Ηλιακού Θρόνου για να υπηρετήσει κάποιον άλλον. Φαίνεται πως βρίσκει την ερώτηση ανόητη.

<br/><br/>«Τα κάστρα και τα στέμματα είναι απλά μπιχλιμπίδια», λέει. Έπειτα, δείχνει τις συνοδούς της, το αιλουροειδές και τη γυναίκα. «Υπηρετούμε έναν ανώτερο σκοπό»."
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_9_Mirana_LocHeroName"		"Mirana"
}