"monster_hunter_world.vdata"
{
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1000_RadiantCreeps_LocFieldNotes"		"ตอนที่ข้าเจอ<b>ฟรัก นักรบเถื่อน</b>เป็นครั้งแรก เขานั่งอยู่บนก้อนหินในที่โล่งกลางป่า และกำลังเอาผ้าพันแผลที่ถูกดาบฟัน ซึ่งน่าจะเจ็บน่าดู ข้าง ๆ เขามีซากศพสัตว์ประหลาดเกลื่อนกลาดอยู่หลายศพ ซึ่งดูเหมือนจะทำด้วยไม้ หรือคงต้องเรียกว่าท่อนไม้หลังจากที่ฟรักจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้ว

<br/><br/>หลังจากที่ข้าแนะนำตัวเอง <b>ฟรัก</b>อธิบายว่า เขาหวังว่าจะได้เป็นฮีโร่ เขาบอกว่าให้ข้าเป็นคนแรกที่เขียนเกี่ยวกับความกล้าหาญของเขา โดยเริ่มจากผลพวงของการต่อสู้ที่เขาเพิ่งคว้าชัยชนะมา

<br/><br/>\"เมื่อเจ้าต้องการที่จะเป็นฮีโร่ เจ้าพวกนี้ก็เอามาใช้ฝึกฝีมือได้อย่างดีเลยล่ะ\" <b>นักรบเถื่อน</b>คำราม \"แม้แต่ฮีโร่จริง ๆ ก็ยังใช้พวกนี้ลับคมดาบอยู่บ่อย ๆ

<br/><br/>\"และที่ดีที่สุด\" เขาเสริม ก่อนที่จะก้มลงขโมยเหรียญจากซากศพของผู้ที่เขาสังหารด้วยน้ำมือตนเอง

<br/><br/>ข้าบอกเขาว่าการชำแหละและขโมยจากศพไม่น่าจะเป็นสิ่งที่ฮีโร่ควรกระทำ <b>ฟรัก</b>เกาคางและขมวดคิ้ว

<br/><br/>\"ฮีโร่ไหน ๆ ก็ทำกันทั้งแหละ\" เขาพูด แม้ว่าจะดูไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาเท่าไหร่ \"ถ้าฮีโร่ทุกคนทำแบบนี้ ก็ไม่น่าจะผิด ใช่ไหม?\"

<br/><br/>พอพูดจบ เขาก็ทำเสียงคำรามอีก แล้วคว้าขวานเล่มโตของตนเดินหายเข้าไปในป่านั้น"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1000_RadiantCreeps_LocNonHeroName"		"ครีปฝั่งเรเดียนต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1001_DireCreeps_LocFieldNotes"		"ข้าอยู่ในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ชื่อ<b>บอร์เฮด</b> ในเมือง<b>เฮาพท์ชทัดท์</b> ตอนที่<b>ฟรัก นักรบเถื่อน</b>เดินอาด ๆ เข้ามา ใต้รักแร้มีหัวที่ใส่หน้ากากที่ดูเหมือนจะทำมาจากกระดูก

<br/><br/>\"หัวนี่ทำให้ข้าเข้าที่นี่ได้ไหม?\" เขาถามคนดูแลโรงเตี๊ยมอย่างหงุดหงิด \"เพราะไปที่ไหนเค้าก็บอกว่าไม่พอ\"

<br/><br/>คนดูแลโรงเตี๊ยมบอก<b>ฟรัก</b>อย่างเกรงใจว่าเขาจะนั่งที่ไหนก็ได้ หลังจากที่<b>นักรบเถื่อน</b>สั่งเบียร์และทรุดตัวนั่งที่โต๊ะเล็ก ๆ ตัวหนึ่งแล้ว ข้าก็ตัดสินใจลองเข้าไปคุยอีกครั้ง

<br/><br/>\"อ้อ เจ้านั่นเอง\" เขาบอก \"เออ ข้าลองคิดเรื่องที่เจ้าพูด และตัดสินใจว่าจะไม่ไปฆ่าพวกต้นไม้นั้นแล้ว เว้นแต่ว่าพวกมันจะทำอะไรไม่ดี\"

<br/><br/>\"ตอนนี้ข้าล่าแต่พวกนี้\"

<br/><br/>เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วใช้ไปที่หัวกะโหลกที่เขาเอาเข้ามาในโรงเตี๊ยม ทั้งหน้ากากทั้งบาดแผลตรงที่ถูก<b>ฟรัก</b>ตัดหัวดูน่าสยดสยอง

<br/><br/>\"มันมีเหรียญด้วยนะ\" <b>ฟรัก</b>ยิ้ม

<br/><br/>ข้าบอกว่า การฆ่าสัตว์ประหลาด<i>ประเภทอื่น</i> และขโมยของจากซากศพ<i>ของพวกมัน</i>ไม่ได้ดีกว่าพฤติกรรมก่อนหน้านี้เลยสักนิด

<br/><br/>\"คนบางคนนี่เอาใจยากจริง!\" <b>นักรบเถื่อน</b>ตะโกน \"ปล่อยให้ข้าซดเบียร์เงียบ ๆ แล้วกัน!\"

<br/><br/>ข้าก็เลยปล่อยเขา เพราะไม่มีทางรู้เลยว่า<b>ฟรัก</b>จะทำอะไรเพื่อที่จะได้เหรียญในกระเป๋าของข้า"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1001_DireCreeps_LocNonHeroName"		"ครีปฝั่งไดเออร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1002_Courier_LocFieldNotes"		"<b>แดซ คาร์เดิล</b>กำลังตักมูลที่หนึ่งในฝูงลาตัวเล็ก ๆ บึกบึนหลายร้อยตัวทิ้งเอาไว้ระหว่างที่เล็มหญ้าเขียวชอุ่มบนทุ่งหญ้าที่ได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีของ<b>กิจการขยายพันธุ์สัตว์ส่งของของคาร์เดิล</b> เขามองเห็นข้าเดินมา จึงเอนตัวบนด้ามพลั่วของตน พลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

<br/><br/>\"เจ้ามาหาสัตว์ส่งของหรือ?\" เขาถาม \"ปกติลูกค้าของข้าจะตัวใหญ่กว่าเจ้าเยอะเลย\"

<br/><br/>ข้าบอกเขาว่าข้าแค่อยากถามเกี่ยวกับกิจการของเขา และเขาก็ยินดีที่จะคุยด้วย—ถ้าข้าหยิบพลั่วอีกเล่มมาช่วยเขาทำงานนะ

<br/><br/>\"ใคร ๆ ก็อยากได้สัตว์ส่งของของข้า\" เขาพูด พร้อมยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจแล้วตักจนเต็มพลั่วอีกครั้ง \"โชคดีที่พวกมันออกลูกเร็วเหลือเชื่อ\"

<br/><br/>เขาเล่าว่า ลูกค้าบางคนกลับมาหลายรอบในวันเดียวกัน และคิดว่าความสำเร็จของกิจการมาจากกฎสองข้อที่เขาทำตามอย่างเคร่งครัดเสมอ นั่นก็คือคอยดูแลให้ฝูงสัตว์ของเขาแข็งแรงสุขภาพดี และห้ามถามลูกค้าว่าจะเอาสัตว์เหล่านั้นไปทำอะไร

<br/><br/>เขาลูบหัวสัตว์ส่งของตัวหนึ่ง แล้วหยิบอาหารในกระเป๋ามาป้อนมัน เห็นได้ชัดว่าเขารักสัตว์เหล่านี้ แต่ขอไม่พูดนะว่าหลังจากที่เขาขายไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกมัน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1002_Courier_LocNonHeroName"		"สัตว์ส่งของ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1003_Tormentor_LocFieldNotes"		"\"แปลกดีใช่ไหมล่ะ?\" <b>เกรน</b>พูดพลางหรี่ตาในแสงแดดมองไปยังกล่องยักษ์ กล่องใบนั้นถูกล่ามโซ่ไว้แต่กลับลอยอยู่เหนือสันเขาที่อยู่ใกล้เคียง \"จู่ ๆ เจ้าสิ่งนี้ก็โผล่มา ไม่รู้ว่าใครเอามันมาไว้ตรงนั้น หรือมีไว้เพื่ออะไร\"

<br/><br/>กล่องใบนั้นแปลกมากจริง ๆ มันลอยสูงอยู่กลางอากาศ มีแสงเรืองรองและรัศมีพร่ามัวล้อมรอบ เหล่าชาวนาในหมู่บ้านของ<b>เกรน</b>ต่างก็งุนงงตอนที่มันโผล่มา จากนั้นพวกเขาก็เริ่มหวาดกลัว แล้วความกลัวก็ทำให้คนทำเรื่องโง่ ๆ

<br/><br/>\"ขอให้วิญญาณของ<b>เชฟ</b> สามีของฉันไปสู่สุขคติ เขารวบรวบกำลังพลชาวนาคนอื่น ๆ เพื่อไปจัดการโค่นมันลงมา\" นางกล่าว \"<b>เชฟ</b>ไม่ได้เรื่องมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันก็ได้แต่หวังว่าคนอื่น ๆ จะดูออกบ้าง\"

<br/><br/>แต่พวกเขาก็ดูไม่ออก ไม่ว่าจะเป็นคราดหญ้า ก้อนหิน หรือขวาน ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาขว้างออกไปแล้วจะสร้างความเสียหายแก่มันได้ ที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ การโจมตีของพวกเขากลับสะท้อนย้อนกลับมาทำร้ายพวกเขาเอง ทำให้พวกชาวนาตายกันหมด ตอนนี้<b>เกรน</b>จึงต้องดูแลพืชผลของเธอเพียงลำพัง แล้วกล่องใบนั้นล่ะ?

<br/><br/>\"มันจะไม่ทำร้ายใคร\" เธอกล่าว \"เว้นแต่ไอ้พวกงี่เง่าที่พยายามจะทำร้ายมัน แถมมันยังช่วยกำจัด<b>เชฟ</b>ออกไปจากชีวิตของฉันด้วย มันก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียวหรอกนะ\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1003_Tormentor_LocNonHeroName"		"ทอร์เมนเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1004_Roshan_LocFieldNotes"		"\"<b>โรชาน</b>น่ะเหรอ? โอ้ย ฆ่าได้แน่นอนอยู่แล้วแหละ\" <b>บาร์ริออส</b> นักรบเคราดกคุยโว เขาใช้แขนที่เหลืออยู่ข้างเดียวกลึงไม้เสียบย่างกระต่าย \"แต่จะบอกให้นะว่าการเอามันลงได้นั้นไม่ง่ายเลย\"

<br/><br/><b>บาร์ริออส</b>เคยเป็นหนึ่งใน<b>ห้าโรหิต</b> กองกำลังทหารรับจ้างชื่อกระฉ่อนที่สภาเทศบาลเมือง<b>คริมโวห์ล</b>ว่าจ้างมาให้สังหารอสูรร้ายโบราณตัวนี้ กองกำลังพิฆาตเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว แต่<b>โรชาน</b>ก็สวนกลับได้หนักเสียยิ่งกว่า มีเพียงสองคนเท่านั้นในกลุ่ม<b>ห้าโรหิต</b>ที่หนีเอาชีวิตรอดจากหลุมของสัตว์ร้ายมาได้ คนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสเกินเยียวยา ส่วน<b>โรชาน</b>รอดชีวิต

<br/><br/><b>บาร์ริออส</b>ที่บอบช้ำแต่ช่ำชองยิ่งกว่าเดิมกลับมายังเมือง<b>คริมโวห์ล</b> คราวนี้เขารวบรวมกองกำลังขนาดมหึมายิ่งกว่าเดิมที่ประกอบด้วยนักรบ จอมเวท และเหล่าฮีโร่ คำสัญญาแห่งเกียรติยศ ขุมทรัพย์ของ<b>โรชาน</b>และรางวัลตอบแทนมหาศาลจากคลังของเมือง<b>คริมโวห์ล</b>ช่วยเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้พวกเขา แต่ก็ต้องใช้เวทมนตร์และคมดาบทั้งหมดที่มีเพื่อโค่นล้มอสูรร้ายตัวนั้นลงจนได้ในท้ายที่สุด แขนที่ถือดาบของ<b>บาร์ริออส</b>เป็นความสูญเสียเล็กน้อยที่สุดของพวกเขา

<br/><br/>\"แต่สุดท้ายก็พบว่ามันไม่ได้ถูกเรียกว่า<b>โรชาน</b>ผู้เป็นอมตะลอย ๆ เท่านั้น\" นักรบถอนหายใจ \"เมื่อพวกเรากลับมาถึง<b>คริมโวห์ล</b> มันก็โผล่หน้ามาอีกครั้งราวกับว่าพวกเราไม่เคยสร้างรอยขีดข่วนบนเกล็ดของมันแม้แต่รอยเดียว

<br/><br/>\"ไม่เคยได้รางวัลค่าหัวนั่นเลยสักที\" เขาบ่นอุบอิบพลางเขี่ยกองไฟไปด้วย"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1004_Roshan_LocNonHeroName"		"โรชาน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_100_Tusk_LocFieldNotes"		"\"เจ้าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อสำหรับข้าหรอก\" <b>ทัสก์</b>หัวเราะลั่นเมื่อข้าแตะไหล่เขาเป็นครั้งแรก \"ข้าไม่สู้กับเจ้าหรอก เจ้าเอลฟ์ตัวน้อย ไม่สนุกเลยสักนิด\"

<br/><br/>บางทีอาจจะเป็นเพราะความโง่ของข้าเองที่ไปขัดจังหวะการดื่มของเขา ขณะที่เขานั่งอยู่ในโรงเบียร์ที่อึกทึกครึกโครมในเมือง<b>โคบอลต์</b>อันหนาวเหน็บ ดวงตาของเขาเหลือบมองไปมาพร้อมทั้งกำและคลายกำปั้นที่สวมถุงมือเหล็ก ส่วนมืออีกข้างไม่เคยห่างจากแก้วเบียร์ขนาดมหึมาที่วางอยู่ตรงหน้า

<br/><br/>เมื่อข้าอธิบายว่าข้าไม่ได้มาหาเรื่อง ข้าเพียงแค่หวังว่าจะเขียนเรื่องราวความกล้าหาญของเขา เขาก็หัวเราะเสียงดังลั่น

<br/><br/>\"จะลำบากไปทำไม? ทุกคนต่างก็รู้เรื่องราวความกล้าหาญของ<b>ทัสก์</b>อยู่แล้ว\" เขาพูดพลางทุบโต๊ะเพื่อสั่งเบียร์อีกแก้ว \"นักสู้ที่เก่งกาจที่สุดใน<b>อาณาจักรเยือกแข็ง</b> นักสู้ที่เก่งกาจที่สุดในทุกแห่งหน\"

<br/><br/>คำพูดนั้นไปเข้าหูโทรลที่อยู่ใกล้ ๆ มันส่งเสียงหัวเราะอย่างหยาบคายแล้วลุกขึ้นมาท้าสู้กับ<b>ทัสก์</b> นั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ นักสู้รูปร่างมหึมาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดคิด และสิ่งที่รวดเร็วกว่านั้นก็คือเขาสอยหมัดเข้าที่คู่ต่อสู้อย่างแรงจนข้าได้ยินเสียงกระดูกหักถึงเจ็ดครั้ง ซึ่งข้าไม่คิดว่ากะโหลกของโทรลจะทำเสียงแบบนั้นได้ ฝูงชนที่ส่งเสียงดังถึงกับเงียบกริบ <b>ทัสก์</b>มองหาคู่ต่อสู้คนอื่น ผู้ท้าชิงคนไหนก็ได้ ข้าไม่อาจบอกได้ว่าเขาคาดหวังหรือหมดหวังกันแน่ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีใครก้าวออกมาท้าสู้

<br/><br/>\"ที่นี่ไม่มีการต่อสู้ดี ๆ เลย\" <b>ทัสก์</b>บ่นอุบอย่างผิดหวัง ทันใดนั้นเขาก็ขดตัวเป็นก้อนกลมสีขาวแล้วกลิ้งออกไปสู่ความหนาวเย็น"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_100_Tusk_LocHeroName"		"ทัสก์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_101_SkywrathMage_LocFieldNotes"		"หากให้ข้าเลือกหนึ่งคำเพื่อใช้พรรณนาถึงจอมเวทที่รู้จักกันในนาม<b>ดราโกนัส</b> คงจะเป็นคำว่า \"น่าประทับใจ\" — ถึงแม้ว่าคำว่า \"ไร้อารมณ์ขัน\" จะเป็นตัวเลือกรองที่เหมาะสมก็ตาม

<br/><br/>ในตอนที่ข้าขอเวลาจากเขาเพียงชั่วครู่หนึ่ง เขากำลังเฝ้า<b>เนสต์ออฟธอร์น</b>ใน<b>แกสต์ลีเอียรีย์</b> เขาปฏิเสธที่จะตอบ และมีคนเดินผ่านมาช่วยแนะนำว่าให้ข้ากลับมาอีกครั้งเมื่อมีการเปลี่ยนเวรยามในอีกเจ็ดชั่วโมงข้างหน้า จนในที่สุดเมื่อข้าได้กลับไป เขากำลังผลัดเปลี่ยนเวรกับนกที่บินไม่ได้ตัวใหญ่เทอะทะชื่อแกรกเคิล

<br/><br/>\"<b>พวกไร้บังเหิน</b>ก็มีความสามารถและมีเกียรติน่าเคารพไม่แพ้พวกตระกูลสูง\" เขาพูดขึ้นพร้อมกับสูดจมูกฟุดฟิด ดูเหมือนว่าปากของเขายังไม่คุ้นชินกับการโกหก

<br/><br/><b>ดราโกนัส เดอะสกายแรธเมจ </b>เดินอย่างองอาจขณะพูด ราวกับเขาไม่เคยเห็นตัวเองอยู่นอกหน้าที่ อย่างน้อย ๆ เวลาว่างของเขาก็มีไว้พูดถึงแต่หน้าที่เท่านั้น

<br/><br/>\"การเฝ้าอารักขาองค์ราชินีคือหน้าที่อันสูงส่งที่สุดที่ใครจะใฝ่ฝันถึง\" เขาบอกข้าอย่างนั้น

<br/><br/>\"องค์ราชินีที่แท้จริง\" เขาขยายความให้ชัดเจนยิ่งขึ้น \"ตอนนี้<b>แกสต์ลีเอียรีย์</b>ได้รับการปกครองโดยผู้ปกครองอันชอบธรรมแล้ว\" เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงอันโอ่อ่าของ<b>แกสต์ลีเอียรีย์</b> และครั้งนี้ข้ายอมเชื่อเขา เพราะเป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นประกายในดวงตาของเขาและรอยยิ้มจาง ๆ แห่งความภาคภูมิใจ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_101_SkywrathMage_LocHeroName"		"สกายแรธเมจ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_102_Abaddon_LocFieldNotes"		"ข้าไม่เคยเฉียดใกล้บ่อน้ำแห่ง<b>อเวอร์นัส</b>เลย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้ มันไม่ใช่น้ำพุในลานกว้าง แต่เป็นรอยแยกใต้ป้อมปราการที่พ่นหมอกออกมาหนาทึบที่มีสีดำสนิทราวกับหมึกของปลาหมึก

<br/><br/>สูดเข้าไปแล้วเจ้าจะได้พลังและนิมิตประหลาด พวกเขายังบอกอีกว่า<b>ลอร์ดอาบัดโดน</b>ผู้ลึกลับสูดดมเข้าไปมากเสียจนเขากลายเป็นหมอกมากกว่าเป็นมนุษย์เสียอีก หากอยากไขปริศนาก็ต้องรู้จักหมอกนั่นเสียก่อน ทว่าปัญหาก็คือพวกนักบวชที่เฝ้าต้องยอมให้เจ้าเข้าไปก่อน แน่นอนว่าพวกเขาคงไม่ยอม

<br/><br/>ดังนั้นข้าจึงทำสิ่งที่ดีที่สุดรองลงมา นั่นคือการพูดคุยกับผู้ที่เคยเข้าไปแล้ว

<br/><br/>แม่บ้านคนหนึ่งได้ดมกลิ่นจาง ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอก็ไม่เคยหลับอีกเลย มีแต่ฝันเห็นความตายของตัวเองซ้ำ ๆ อัศวินคนหนึ่งที่ครั้งหนึ่งเคยได้ \"ลิ้มลอง\" ตอนนี้เขาเอาแต่ทุบประตูป้อมปราการจนเลือดออก ขอร้องให้ได้สัมผัสรสนั้นอีก

<br/><br/>มันเป็นอย่างไรน่ะหรือ? จากคำให้การของพวกเขา: เย็นยะเยือกและ... รับรู้ได้ ราวกับคนแปลกหน้าที่กำลังรื้อค้นสมองของเจ้าอยู่ บางครั้งก็ทิ้งของมีค่าบางอย่างไว้เบื้องหลัง

<br/><br/>ส่วน<b>อาบัดโดน</b>น่ะหรือ? สิ่งที่เขาได้รับเป็นเรื่องระหว่างเขากับหมอกเท่านั้น "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_102_Abaddon_LocHeroName"		"อาบัดโดน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_103_ElderTitan_LocFieldNotes"		"บนภูผาที่แดดเผาจนร้อนระอุแห่งดินแดนรกร้าง<b>เคออสเวสต์</b> ข้าเซซัดเข้าไปหลบแดดใต้เพิงหินแห่งหนึ่ง และต้องประหลาดใจที่พบว่ามีภาพเขียนฝาผนังอยู่ก่อนแล้ว สีของภาพนั้นแตกระแหงและเก่าแก่พอ ๆ กับผืนแผ่นดิน

<br/><br/>แวบแรกดูเหมือนคล้ายกับตำนานการสร้างโลก ภาพเขียนที่เก่าแก่ที่สุดเผยให้เห็นร่างใหญ่ยักษ์ที่กำลังปั้นภูเขาและรินน้ำมหาสมุทร ราวกับว่าจักรวาลทั้งมวลเป็นเพียงดินเหนียว

<br/><br/>จากนั้นหนึ่งในบรรดาร่างใหญ่ยักษ์ที่สุดก็ทำลายโลกจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ—ซึ่งก็เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ได้ตั้งใจ ภาพวาดที่ถูกรังสรรค์โดยจิตรกรหลายคนในยุคต่อ ๆ มาได้แสดงให้เห็นว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการนำชิ้นส่วนต่าง ๆ จากที่ไหนก็ไม่รู้มาปะติดปะต่อโลกให้กลับคืนดังเดิม ในขณะเดียวกันก็มีร่างเล็ก ๆ จำนวนมากวิ่งพล่านอยู่ตามขอบ อาจจะเป็นตัวศิลปินเองก็เป็นได้ ข้าใช้นิ้วลากไปตามภาพเขียนภาพหนึ่ง ทันใดนั้นภูผาก็สั่นสะท้าน ข้าคิดว่าคงเป็นเรื่องบังเอิญแหละมั้ง

<br/><br/>และแล้วข้าก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ตำนานการสร้างโลก หากแต่เป็นคำเตือนต่างหาก ไม่ว่าจิตรกรเหล่านี้จะเป็นใครหรือเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา สารที่พวกเขาส่งผ่านมายังคงสมบูรณ์แบบไม่เคยบุบสลายแม้จะผ่านมาเนิ่นนานนับพันปี: <b>อันตราย: เขตก่อสร้าง</b> "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_103_ElderTitan_LocHeroName"		"เอลเดอร์ไททัน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_104_LegionCommander_LocFieldNotes"		"พระราชวังอันงดงามของ<b>สโตนฮอลล์</b>ตั้งตระหง่านสูงเหนือสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ทั้งปวงในเมือง มีการก่อหินขึ้นใหม่ละเอียดลออ ปะรอยแหว่งที่เคยถูก<b>ฝูงปีศาจก้นบึ้งนรก</b>ทำลายไปเมื่อหลายปีก่อน นอกจากนี้ยังมีสิ่งก่อสร้างใหม่: รั้วเหล็กหนักอึ้งที่โอบล้อมตัวอาคาร

<br/><br/><b>จักรพรรดิ​กาลาเนียส​</b>ทรงติดธุระอยู่ (เป็นคำพูดแบบจักรพรรดิที่แปลว่า \"สำคัญเกินกว่าจะสนทนากับอาลักษณ์\") แต่​<b>ลอแรธ</b>พนักงานต้อนรับของวังจอมเจ้ากี้เจ้าการ​ได้ให้เวลาข้าเล็กน้อย

<br/><br/>\"หลายปีผ่านไป เมืองก็ยังอยู่ในขั้นตอนของการฟื้นฟู\" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ \"แต่ถ้าไม่มี<b>เทรสดิน</b> ก็คงไม่มีสิ่งใดให้ฟื้นฟู ไม่มีผู้คนให้ฟื้นฟูหรอก\"

<br/><br/>ในฐานะ<b>ผู้บัญชาการกองทัพทองสัมฤทธิ์</b>อันเลื่องชื่อของเมือง <b>เทรสดิน เดอะลีเจียนคอมมานเดอร์ </b>เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการขับไล่เหล่าปีศาจที่ปิดล้อมเมือง เมื่อกองร้อยกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ นางจึงท้าผู้นำ<b>ฝูงปีศาจก้นบึ้งนรก</b>มาประลองตัวต่อตัว และนางก็เป็นฝ่ายชนะไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

<br/><br/>\"เมื่อผู้นำของพวกมันถูกกำราบ ฝูงปีศาจก็ถูกส่งกลับไปยัง<b>ก้นบึ้งนรก</b>\" <b>ลอแรธ</b>กล่าว

<br/><br/>เขาเสริมอีกว่าเคยเห็นนางต่อสู้กับศัตรูที่ร้ายกาจแบบตัวต่อตัว และขับไล่กองกำลังรุกรานได้ทั้งกองร้อย โดยเขามองเห็นได้จากหอคอยสูง ๆ นั่นแหละ

<br/><br/>\"นางออกเดินทางเพื่อทวงแค้นผู้ที่ทำลายเมืองของเรา แต่เมื่อใดก็ตามที่<b>สโตนฮอลล์</b>ต้องการผู้ปกป้อง <b>เทรสดิน</b>จะกลับมา\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_104_LegionCommander_LocHeroName"		"ลีเจียนคอมมานเดอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_105_Techies_LocFieldNotes"		"เสียงระเบิดอู้อี้จากไกลลิบค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ข้าเดินลุยฝ่า<b>รูแลนด์</b>ไป รอยไหม้และหลุมระเบิดบนพื้นทรายนำทางไปข้างหน้า กลายเป็นว่าการจ้างไกด์นำทางไปหาเหล่า<b>คีน</b>ที่รู้จักกันในชื่อ<b>เทกคีส์</b>เป็นอะไรที่เกินจำเป็น—แต่นั่นก็นับว่าเป็นเรื่องดีแล้ว เพราะไกด์ที่ข้าจ้างมาเพิ่งจะเหยียบทุ่นระเบิดจนตัวแหลกกระจายไปเมื่อไม่กี่กิโลเมตรก่อนหน้านี้เอง

<br/><br/>ในที่สุด ข้าก็มาเจอพวกเขาจนได้ ขณะที่พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการต่อสายไฟเข้ากับลังไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งมีผงบางอย่างรั่วไหลออกมาจากด้านข้าง

<br/><br/>\"เฮ้ย อยากเห็นอะไรระเบิดไหม?\" เจ้าตัวที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มถามด้วยเสียงแหลม

<br/><br/>\"ถ้าไม่อยากดู แกก็หันไปมองทางอื่นซะ\" เจ้าตัวผอมแห้งที่คาบซิการ์บ่น

<br/><br/>ข้าบอกไปว่าข้ายินดีอย่างยิ่งที่จะได้ดูการระเบิด ขอเพียงแค่พวกเขาตอบคำถามข้าสองสามข้อก่อน

<br/><br/>\"สิ่งนี้ตอบทุกคำถามได้เสมอ\" เจ้าตัวผอมแห้งพูดพลางปาลูกบอลเหล็กสนิมข้ามเนินทรายไป การระเบิดทำให้พวกมันหัวเราะกันยกใหญ่

<br/><br/>ข้าไม่ย่อท้อและถามต่อว่าอะไรทำให้พวกมันเข้าร่วมยุทธการศิลาโบราณ

<br/><br/>\"ศิลาโบราณคืออะไรเหรอ?\" เสียงแว่วมาจากในถังที่อยู่บนหลังของเจ้าตัวใหญ่"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_105_Techies_LocHeroName"		"เทกคีส์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_106_EmberSpirit_LocFieldNotes"		"\"เจ้ามุ่งหมายจะก้าวเดินบนหนทางแห่งนักรบอย่างนั้นหรือ\" <b>ซิน</b> นักรบผู้ลุกโชนกล่าว เสียงของเขาลุ่มลึกและสงบเงียบ

<br/><br/>ข้าเอ่ยอย่างลังเลว่าแท้จริงแล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ข้าเร่ร่อนอยู่ใน<b>เทือกเขาคร่ำครวญ</b>มาหลายวันเพื่อตามหา<b>ป้อมปราการแห่งเปลวไฟ</b> จะได้ก้าวเดินบนเส้นทางอันน่าสนใจนั้น และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับ<i>เขา</i> โชคยังดีที่<b>ซิน ดิเอมเบอร์สปิริต</b>หาได้ขุ่นเคือง

<br/><br/>\"หนทางแห่งปัญญาก็สูงส่ง\" เขากล่าวพลางเชื้อเชิญให้ข้านั่งกับเขา \"ทั้งจิตใจและร่างกายต้องได้รับการหล่อเลี้ยง\"

<br/><br/>ข้ารักษาระยะห่างจากเขา เขามิได้มีเจตนาร้าย แต่ก็ยังคงแผ่รังสีความร้อนที่น่าอึดอัดออกมา

<br/><br/><b>ซิน</b>เล่าว่าเมื่อครั้งที่เขายังอยู่ในร่างมนุษย์ เขาได้ศึกษาทั้งในฐานะนักรบและนักกวี ด้วยปัญญาและพละกำลัง เขาได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ที่ลี้ลับซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม<b>พันธะเทพผู้พิทักษ์แห่งอัคคี</b>จนเชี่ยวชาญ จากนั้นเขาก็มุ่งหวังจะสอนวิชานั้นให้ผู้อื่น ไม่นานข่าวก็แพร่ไปถึงหูคนผิด

<br/><br/>\"ข้ามิอาจต่อกรกับเหล่าผู้ที่มาเพื่อปลิดชีพข้าได้\" เขาสาธยาย

<br/><br/>พวกมันสังหาร<b>ซิน</b> แต่ผลงานที่เขาทุ่มเทมาทั้งชีวิตได้เป็นแรงบันดาลใจให้พลังวิญญาณธาตุไฟชุบชีวิตเขาขึ้นมาในฐานะ<b>เอมเบอร์สปิริต</b> <b>ซิน</b>เล่าต่อไปถึงปัญญาแห่งเปลวไฟ ถ้อยคำของเขาเป็นดั่งเปลวไฟที่ลุกโชน: ยากที่จะจับต้องได้ แต่ก็ไม่ควรเพิกเฉย"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_106_EmberSpirit_LocHeroName"		"เอมเบอร์สปิริต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_107_EarthSpirit_LocFieldNotes"		"<b>เกาลิน</b>นั่งไขว่ห้างอยู่บนหน้าผาสูงเขียวขจีมองเห็นทิวทัศน์เหมืองแร่คอรันดัมที่ราบ ในขณะเกาคางของทารก<b>อาร์ชไทเรกซ์ สไตรเดอร์</b> ความอ่อนโยนของเขาดูขัดแย้งกับรูปร่างอันใหญ่โตของเขา แต่บางครั้งมันก็เป็นอย่างที่คุณคาดหวังไว้

<br/><br/>ขณะที่เรากำลังพูดคุยกัน เขาใช้พลังที่มองไม่เห็นให้ก้อนหินเคลื่อนที่เป็นเส้นซิกแซกเพื่อให้<b>ลูกสไตรเดอร์</b>วิ่งไล่ตาม มันช่างน่ารักจริง ๆ เลย

<br/><br/>ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นนายพลผู้ยิ่งใหญ่ที่วีรกรรมอันกล้าหาญของเขาถูกจารึกไว้บนหิน แต่หยกที่ไหลผ่านพื้นดินก็ยังมีจิตวิญญาณแห่งโลกด้วย มันได้ถ่ายทอดวิญญาณนั้นเข้าไปในรูปปั้นของ<b>เกาลิน</b>ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ<b>เอิร์ธสปิริต</b>และเขาตระหนักรู้ถึงร่างหินที่เหนือธรรมชาติของเขา			 

<br/><br/>\"ความรู้ของข้าไหลมาจากพลังดั้งเดิมที่หล่อหลอมดินแดนแห่งนี้ไปสู่กระดูกเชิงกรานแห่งท้องทะเล\" เขากล่าวกับข้า 

<br/><br/>จุดมุ่งหมายใหม่ของเขา: \"ปกป้องสิ่งที่ไม่มีการปกป้อง ทำลายสิ่งที่มีชีวิตเพื่อทำลายเท่านั้น\"

<br/><br/>ขณะที่ข้ายืนยืดตัว แผ่นผาก็พังทลายลงอย่างกะทันหัน ข้าตกลงมา กรีดร้องอยู่ไม่น้อย และอธิษฐานต่อพระเจ้าทุกองค์ที่ข้านึกถึง แต่แล้วการลงสู่เบื้องล่างของข้าค่อย ๆ ย้อนกลับจนกระทั่งข้าเผชิญหน้ากับเกาลินอีกครั้ง

<br/><br/>\"เราทุกคนล้วนมาจากพื้นดิน แต่ในวันนี้เจ้าไม่ควรกลับลงไปสู่พื้นดินนะ\" เขาบอกข้าพร้อมรอยยิ้ม

<br/><br/>ข้าขอบคุณเขามาก และเมื่อเสร็จสิ้นหน้าผาแล้ว ก็ปล่อยให้เขาได้ทำสมาธิต่อไป "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_107_EarthSpirit_LocHeroName"		"เอิร์ธสปิริต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_108_Underlord_LocFieldNotes"		"แม้ผ่านไปหลายปีหลังการบูรณะ แต่หลายเขตใน<b>สโตนฮอลล์</b>ก็ยังคงพังพินาศจาก<b>ฝูงปีศาจก้นบึ้งนรก</b> ข้าไม่แปลกใจเลยที่ได้รู้ว่าเขตเหล่านี้คือย่านคนจน เขตแดนที่ไร้ซึ่งพ่อค้าผู้มั่งคั่งหรือชนชั้นสูงผู้ทะเยอทะยานหวังเป็นที่เชิดชูว่าเป็นผู้กอบกู้ แต่ข้าเชื่อมาโดยตลอดว่าผู้ที่มีความขมขื่นย่อมมีความทรงจำที่ดีที่สุด ข้าจึงมุ่งหน้าไปยังละแวกนั้น

<br/><br/>ชาวบ้านต่างยินดีที่จะพูดคุย รวมถึงเหล่าทหารที่พิการแต่ก็โชคดีพอที่จะรอดชีวิตจากสมรภูมินั้น พวกเขาเล่าด้วยความรังเกียจถึงความหยิ่งยโสของ<b>กองทัพทองสัมฤทธิ์</b> และการตัดสินใจที่น่าขบขันของกองทหารที่บอกให้ชาวเมืองอยู่แต่ในบ้านของตนเอง พวกเขาเพิ่งจะเข้าใจความผิดพลาดเมื่อ<b>โวรกรอส ดิอันเดอร์ลอร์ด</b>ผู้มีร่างใหญ่โตยิ่งกว่าเกวียนหุ้มเกราะใด ๆ นั้นตะกุยฉีกกำแพงเมืองราวกับว่าทำมาจากกระดาษ

<br/><br/>พวกเขาเล่าว่า<b>เจ้าแห่งใต้พิภพก้นบึ้งนรก</b>สามารถทนได้ทั้งดาบ ธนู และปืนหน้าไม้ เมื่อสิ่งเหล่านั้นกระทบตัวมัน มีคนหนึ่งบอกว่า \"มีเสียงเหมือนเหล็กขูดกับหิน\"

<br/><br/>จากนั้น<b>โวรกรอส</b>ก็เปิดประตูมิติ และทหารทุกคนก็ไม่มีใครกล้าเล่าเรื่องราวต่ออีกเลย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_108_Underlord_LocHeroName"		"อันเดอร์ลอร์ด"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_109_Terrorblade_LocFieldNotes"		"เจ้าอสูรจิ๋วสีม่วงลอยเหนือเพนตาแกรมที่รายล้อมด้วยตราเวทและเทียนไขซึ่งพ่อมดหน้าเงินให้ข้าเช่าใช้งานเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง หลังร่ายเวทอัญเชิญเสร็จ พ่อมดก็จากไปเพื่อดีลกับลูกค้ารายอื่นต่อ

<br/><br/><b>ภาษาออซกาวอช</b>ที่ข้าพูดนั้นไม่สมบูรณ์แบบสักเท่าไร แต่คำสบถนั้นโดดเด่นเสมอแหละไม่ว่าจะเป็นภาษาอะไร ในที่สุดเจ้าอสูรจิ๋วก็บอกข้าว่าเหตุใดพงศ์พันธุ์แห่งนรกจึงหวาดกลัว<b>เทเรอร์เบลด</b>กันเหลือเกิน

<br/><br/>แม้แต่บรรดา<b>ราชันย์ปีศาจ</b>ที่<b>เทเรอร์เบลด</b>ช่วงชิงสิ่งต่าง ๆ มาก็ยังไม่กล้าต่อกรกับเขาเพียงลำพัง พวกมันร่วมกันทำสัญญานรกเพื่อรวมกำลังกันเข้าต่อสู้กับเขา พวกมันส่งหน่วย<b>องครักษ์พิโรธ</b>ไป แต่ทว่าไม่มีผู้ใดรอดกลับมาเลย 

<br/><br/>เมื่อได้ดื่มด่ำพลังชีวิตของเหล่าปีศาจ <b>เทเรอร์เบลด</b>ก็กลายเป็นผู้ที่ไม่มีใครพิชิตได้ ทำได้เพียงแค่ส่งเขาผ่านประตูมิติไปยัง<b>ฟาวล์เฟลล์</b> คุกที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนรกแห่งนรกทั้งปวง แต่ที่นั่นก็ไม่อาจกักขังเขาไว้ได้นานเท่าไรนัก

<br/><br/>เจ้าอสูรจิ๋วกำลังจะอวดเศษกระจกมืดที่มันขโมยมาจากซากปรักหักพังของ<b>ฟาวล์เฟลล์</b>หลังจากที่<b>เทเรอร์เบลด</b>ทำลายจนราบคาบ แต่ทันใดนั้นเองข้าดันจามจนเทียนที่จุดไว้ทั้งหมดดับ ทำให้มันหายวับไป (หวังว่านะ—อาจเป็นไปได้ว่าข้าปลดปล่อยมัน) ซึ่งก็ดีแล้ว มันเอาแต่กดดันให้ข้าเซ็นเอกสารหลายอย่างที่ข้าไม่ได้คิดจะอ่านเลย แล้วมันก็เกือบจะได้ลายเซ็นของข้าไปแล้วเชียว "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_109_Terrorblade_LocHeroName"		"เทเรอร์เบลด"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_10_Morphling_LocFieldNotes"		"\"ท่านนายกเทศมนตรีให้เข้าพบได้\" ผู้ช่วยบอกด้วยเสียงแหบ ๆ พลางชี้ไปที่ประตูไม้โอ๊กทางทิศเหนือของห้องที่ข้านั่งรออยู่

<br/><br/>หมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ<b>โรสนีธ</b>เป็นที่สุดท้ายที่มีรายงานว่า มีผู้พบเห็นสัตว์ประหลาดพิศวงที่เป็นที่รู้จักทั่วไปในชื่อเพียงว่า<b>มอร์ฟลิง</b> เมืองนี้แทบไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย—ทุกครั้งที่เจอคน ข้าไม่เคยเห็นเกินคนเดียว

<br/><br/>ข้าเดินเข้าประตูไปในห้องที่หอมกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ ขณะที่นายกเทศมนตรีเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอจากประตูอีกบานหนึ่งทางทิศตะวันออก เราจับมือทักทายกัน มือเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ

<br/><br/>\"อย่าถามคำถามเกี่ยวกับ<b>มอร์ฟลิง</b>มากนักล่ะ\" เธอเตือนด้วยเสียงที่ต่ำกว่าที่คิด

<br/><br/>สัตว์ประหลาดนั่นมาถึงหมู่บ้านนี้หลายวันแล้ว พอมาถึงก็ถูกพวกชาวบ้านที่หวาดกลัวรุมทำร้ายทันที เขาป้องกันตัวเองแต่ก็พยายามไม่ทำให้ใครบาดเจ็บ นายกเทศมนตรีเล่า ในที่สุดพวกชาวบ้านก็รู้ว่าเขาไม่มาทำร้ายใคร และเลิกต่อสู้กัน

<br/><br/>\"แต่เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว\" นายกเทศมนตรีบอก \"ตอนนี้ข้ามีเรื่องอื่นที่ต้องทำ\"

<br/><br/>เธอเดินกลับไปที่ประตูที่เธอเข้ามาในตอนแรก เมื่อเธอเปิดประตู ข้าเห็นศพอยู่ข้างใน ศพเป็นสิบ ๆ ที่ขึ้นอืดเพราะจมน้ำตาย หน้าของนายกเทศมนตรีเริ่มส่องประกาย แล้วข้าก็ต้องตกตะลึง เมื่อใบหน้านั้นกลายเป็นหน้าของข้าเอง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_10_Morphling_LocHeroName"		"มอร์ฟลิง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_110_Phoenix_LocFieldNotes"		"ข้าเดินทางไปยังสามเมืองที่ว่ากันว่า<b>ฟีนิกซ์</b>ไปเยือน แต่จวบจนบัดนี้ก็ยังไม่มีสิ่งใดฟื้นจากกองเถ้าถ่านให้ข้าพูดคุยด้วยเลย แม้ว่าการเดินตามรอยเท้าของมันจะไม่ทำให้ข้าได้เห็น<b>ฟีนิกซ์</b>แต่ข้ากลับได้เจอเถ้าถ่านอย่างมากมาย กองมหึมาขนาดเท่าทั้งเมืองเลยก็ว่าได้ ตั้งแต่เสาคานไม้ไปจนถึงหินแกรนิตที่ผุพัง ส่วนผู้คนหายไปไหนกันหมดน่ะหรือ—ท่ามกลางกองเถ้าถ่านขนาดใหญ่เท่าตึกรามบ้านช่องนั้น มีกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ จำนวนมากอยู่บนถนน ข้าพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนว่าข้าคงจะไม่ได้สัมภาษณ์ใครเลย ข้าคงต้องหันมาพึ่งตำราแทน 

<br/><br/>ดังนั้นข้าจึงลงมาถึงชั้นที่ 19 ของ<b>หอจดหมายเหตุสีม่วง</b>จนได้พบแฟ้มเอกสารที่คณะนักสืบจากศพเคยบอกข้าไว้—กระดาษที่ถูกเย็บรวมกันและมีภาพ<b>ฟีนิกซ์</b>สลักอยู่บนปก แฟ้มนี้ถูกเก็บไว้ในกล่องหนาและหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น ทำจากหินคล้ายเพชรที่มีควันคุกรุ่นและมีรอยไหม้พาดไปตามขอบทุกด้าน

<br/><br/>ในแฟ้มเอกสารเริ่มต้นด้วยสมมติฐานเกี่ยวกับระยะห่างที่ปลอดภัยขั้นต่ำ และแร่ธาตุหายากใดจากอาณาจักรใดที่อาจกำราบวิหคเพลิงตัวนี้ได้ เนื้อหาส่วนใหญ่ในแฟ้มยากเกินกว่าจะเข้าใจได้—มีสัญลักษณ์และตัวเลขขีดเขียนระเกะระกะอยู่ข้างวลีอย่าง \"อัตราการเผาไหม้\" และ \"ค่าสัมประสิทธิ์การลุกเป็นไฟ\" บนหน้ากระดาษที่ถูกเผาไหม้

<br/><br/>กล่องใบนี้ถูกค้นพบในสภาพสมบูรณ์อย่างปาฏิหาริย์ ท่ามกลางหลุมแก้วที่เกิดจากการหลอมละลายของหิน ข้าเดาว่านักวิจัยอาจจะคำนวณระยะปลอดภัยขั้นต่ำผิดพลาดไปหน่อย แต่ก็ต้องชมเชยฝีมือการสร้างกล่องว่าทำได้ดีเลยทีเดียว "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_110_Phoenix_LocHeroName"		"ฟีนิกซ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_111_Oracle_LocFieldNotes"		"เขาว่ากันว่าโชคชะตามักเข้าข้างคนกล้า แต่เหล่า<b>คณะที่ปรึกษาแห่งไซมูร์รี</b>ได้ตระหนักถึงความจริงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหายนะครั้งสุดท้ายว่า แท้จริงแล้วโชคชะตานั้นเข้าข้างผู้ที่มันเลือกต่างหาก

<br/><br/><b>เนริฟ ดิออราเคิล</b>คือผู้สืบทอดตำแหน่งผู้พยากรณ์คนล่าสุดที่รับใช้<b>กษัตริย์แห่งเกรฟเวน</b>รุ่นแล้วรุ่นเล่า ทว่าต่างจากผู้พยากรณ์คนอื่น ๆ ที่ทำได้แค่ทำนายอนาคต <b>เนริฟ</b>กลับดูเหมือนจะมีหนทางในการกำหนดมันด้วยซ้ำ <b>กษัตริย์แห่งเกรฟเวน</b>องค์สุดท้าย ผู้มุ่งมั่นที่จะพิชิตดินแดนใหม่ทรงเชื่อว่า<b>เนริฟ</b>คืออาวุธลับ การที่มีผู้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาซึ่งสามารถบงการชะตากรรมของโลกได้ พระองค์ก็คงจะไม่มีวันพ่ายแพ้ในการรบอีกเลย

<br/><br/>กระทั่งวันหนึ่ง <b>เนริฟ</b>ปฏิเสธที่จะทำนายชัยชนะ

<br/><br/>\"ข้าแค่บอกกับกษัตริย์ว่ามันมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทั้งสองทาง\" เสียงของเขาดังกึกก้องอยู่ในหัวของข้า

<br/><br/>และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ทหารทั้งตายและมีชีวิตอยู่ไปพร้อม ๆ กัน การรบชนะและแพ้ในเวลาเดียวกัน ความเป็นจริงแยกออกเป็นสองทาง เช่นเดียวกับจิตใจของเหล่านักรบ จากนั้นมันก็แยกออกอีกครั้ง และอีกครั้ง

<br/><br/><b>เนริฟ</b>เป็นผู้กำหนดอนาคตนั้นเองหรือเปล่า? สร้างความเป็นจริงที่ขัดแย้งกันอย่างไม่รู้จบเพื่อทำลาย<b>กษัตริย์แห่งเกรฟเวน</b>และปลดปล่อยตนเองให้เป็นอิสระ? ดูเหมือนว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน

<br/><br/>\"ข้าไม่เห็นอดีต เห็นเพียงแต่อนาคต\" เขาเผย

<br/><br/>ส่วนเรื่องที่ว่าอนาคตของข้าจะเป็นอย่างไรในสายตาของเขา... เมื่อได้เห็นชะตากรรมของอดีตเจ้านายของเขาแล้ว ข้าขอไม่รับรู้จะดีกว่า "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_111_Oracle_LocHeroName"		"ออราเคิล"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_112_WinterWyvern_LocFieldNotes"		"\"คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเลือกเพียงแค่บทเดียว\" ข้าโกหก

<br/><br/><b>ออรอธ</b>ถามข้าว่าเคยอ่านผลงานของนางหรือไม่ และเมื่อข้าโกหกไปว่าเคย นางก็ถามต่อว่าชอบบทกวีชิ้นไหนมากที่สุด

<br/><br/>ข้าจำเป็นต้องโกหก ข้าไม่ได้เดินทางฝ่าทุ่งน้ำแข็งรกร้างแห่ง<b>ไอซ์แร็ก</b>เพื่อทำให้<b>วินเทอร์ไวเวิร์น</b>โกรธและถูกนางแช่แข็งจนตาย (ไม่ว่านางจะแช่แข็งข้าหรือไม่ ข้าก็กำลังจะแข็งตายอยู่ดีหากไม่รีบก่อไฟ)

<br/><br/>อีกอย่าง ข้าคงพูดกับนางตรง ๆ ไม่ได้ว่าที่ข้าหลีกเลี่ยงที่จะอ่านบทกวีของนางก็เพราะบทวิจารณ์ที่รุนแรง น่าเศร้าที่ความสามารถของ<b>ออรอธ</b>นั้นอยู่ในสนามรบ ไม่ว่านางจะปรารถนาให้เป็นอย่างอื่นแค่ไหนก็ตาม

<br/><br/>\"เราควรจะร่วมงานกันนะ\" นางส่งเสียงอย่างมีความหวัง \"หาโอกาสได้ยากนะที่จะเจอเพื่อนนักเขียนด้วยกันแถวนี้\"

<br/><br/>แม้ท่าทีของนางจะอบอุ่น แต่ลมหายใจของนางกลับทำให้ข้าหนาวสะท้านถึงกระดูก ข้าพยักหน้าอย่างแรงเพื่อสร้างความแตกต่างกับการสั่นเทาของข้า

<br/><br/>นางยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันครบทุกซี่ ปีกหนังของนางส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะยืดออกจนกว้างเต็มห้องสมุดอันโอ่อ่า นางขยิบตา \"ยอดเยี่ยม\" นางกล่าว ก่อนจะทะยานบินออกไปทางหน้าต่างบานมหึมา \"ถ้าเช่นนั้น ทำไมข้าไม่สร้างเรื่องน่าประทับใจให้พวกเราได้เขียนกันล่ะ?\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_112_WinterWyvern_LocHeroName"		"วินเทอร์ไวเวิร์น"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_113_ArcWarden_LocFieldNotes"		"\"พี่น้องของอัตตาไม่รู้เลยว่าได้ก่อความสิ้นหวังอะไรไว้\" สิ่งมีชีวิตเหนือกาลเวลาซึ่งยืนอยู่เคียงข้างข้าเอ่ยขึ้น

<br/><br/>ข้ากับ<b>เซต ดิอาร์กวอร์เดน</b>ยืนอยู่ริมเสาหินที่พังทลายและถูกเผาไหม้ สระน้ำที่อยู่ระหว่างเสา—ซึ่งล้อมรอบไปด้วยเลือดและเศษซากเครื่องใน—เรืองแสงขึ้นมา ถึงแม้จะเพียงแผ่วเบาก็ตาม

<br/><br/><b>เซต</b>ใช้เวลาครู่หนึ่งสำรวจความเสียหาย ความผิดหวังอย่างสุดซึ้งทิ่มแทงสิ่งที่เคยดูเหมือนจะเป็นความสงบเฉยชาไร้ก้นบึ้ง

<br/><br/>เขาเล่าว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เรียกว่า \"เอกภาพ\" ตอนที่จักรวาลถูกสร้าง ส่วนรวมที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกลับแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ เหลือเพียงสองเสี้ยว—<b>ไดเออร์</b>และ<b>เรเดียนต์</b> \"พี่น้อง\" ของ<b>เซต</b>—ที่ต่างแก่งแย่งช่วงชิงกันครอบครองจักรวาลและบงการสรรพสิ่งทั้งมวลให้เป็นไปตามความต้องการของตน

<br/><br/>\"ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้\" เขากล่าวเตือน \"อัตตาเคยจับกุมพี่น้องของตนมาก่อนแล้ว อัตตาจะทำเช่นนั้นอีก\"

<br/><br/><b>เซต</b>เผยว่ามีเพียงการกักขังฝ่ายที่สู้รบกันเท่านั้นที่จะทำให้ความสามัคคีกลับคืนสู่จักรวาลได้อีกครั้ง แต่ถ้าเขาทำไม่สำเร็จล่ะ?

<br/><br/>\"ความแตกแยกจะมีชัยไม่ได้\" เขากล่าว \"พี่น้องไม่อาจมีชัยเหนือกันได้ ทุกฝ่ายต้องรวมกันเป็นหนึ่งเดียว มิเช่นนั้นก็จะต้องถูกทำลายทั้งหมด\"

<br/><br/>ข้าคงจะสวดภาวนาให้เซตประสบความสำเร็จในการหลอมรวมเอกภาพใหม่อีกครั้ง แต่ว่าข้าเพิ่งจะพูดคุยกับเทพองค์หนึ่งมา และดูเหมือนว่าเขาจะกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่แล้ว"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_113_ArcWarden_LocHeroName"		"อาร์กวอร์เดน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_114_MonkeyKing_LocFieldNotes"		"แม้ว่าเหล่าเทพทั้งหลายจะมีพลังอำนาจที่ไร้ขอบเขต แต่ก็มีความอดทนที่มีขีดจำกัด แต่ก็ใช่ว่า<b>ซุนหงอคง</b>จะสนใจหรอกนะ สำหรับ<b>มังกี้คิง</b>ตนนี้แล้ว การสร้างความปั่นป่วนถือเป็นรางวัลในตัวของมันเอง—รางวัลที่เขาได้ชดใช้หนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

<br/><br/>ข้าหวังว่าจะถามเขาเกี่ยวกับตอนที่เขาถูกคุมขัง ต้องติดหยุดใต้ขุนเขายาวนานถึงห้าร้อยปี หลังจากที่สร้างความปวดหัวให้เหล่าเทพเจ้ามากเกินไปหน่อย แต่<b>ซุนหงอคง</b>ตัวจริงนั้นพลิ้วไหวยิ่งกว่าเรื่องราวที่เล่าขานกันมามากนัก

<br/><br/>แวบแรกข้าเห็นเขานั่งอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้ที่มีใบไม้ปกคลุมของต้นไม้สูงต้นหนึ่ง จากนั้นก็เห็นเขากระโดดโลดเต้นไปบนลานโล่งในป่า ก่อนที่จะหายวับไปในพงไม้เล็ก ๆ ที่ข้าสาบานว่าไม่ได้อยู่ตรงนั้นมาก่อน นี่เป็นภาพลวงตาเหรอ? หรือข้าประสาทหลอนไปเอง?

<br/><br/>แล้วก็ยังมีฝูงลิงจอมป่วนเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่คอยมาแย่งสมุดบันทึกไปจากข้า แถมขโมยดินสอไปหมด ก่อนที่จะหนีหายไป อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ปาอึ ยกเว้นเจ้าตัวนั้น ข้าว่ามันปาเพราะมันรู้ว่าข้าไม่ชอบ

<br/><br/>บอกตรง ๆ ว่าเหนื่อยน่าดูเลย และหลังจากที่ไปลงพื้นที่ได้สองสามวัน ข้าก็ต้องยอมรับว่าข้าหมดไฟแล้ว ถ้าเจ้า<b>มังกี้คิง</b>ทำให้เหล่าเทพเจ้าต้องโมโหจนตัวสั่น ข้าจะไปมีหวังอะไร?"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_114_MonkeyKing_LocHeroName"		"มังกี้คิง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_119_DarkWillow_LocFieldNotes"		"ครึ่งหนึ่งของสนามแข่งใน<b>ไวท์สไปร์</b>นั้นเต็มไปด้วยพวกนอกคอกขี้เมามากหน้าหลายตา พวกมันโห่ร้องและสบถด่าในขณะที่พวกสัตว์ส่งของแข่งซิ่งไปรอบสนาม

<br/><br/>ตรงที่นั่งใกล้แถวหน้า ข้าเห็น<b>มีเรสกาซันบรีซ เดอะดาร์กวิลโลว์</b>กำลังดูการแข่งขันด้วยท่าทีใจเย็น ในมือถือใบเดิมพัน นางเห็นข้ามองนางอยู่จึงรีบบินรี่เข้ามาหา

<br/><br/>\"ที่นี่อันตรายเกินไปสำหรับคนอย่างเจ้า\" นางพูด เสียงของนางนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความคมคาย \"ระวังตัวไว้ให้ดี เดี๋ยวก็โดนแทงซะหรอก\"

<br/><br/>ข้าพูดตะกุกตะกักบอกไปว่าแท้จริงแล้วข้ามาหานางนั่นแหละ ระหว่างที่ข้ากำลังพูด มีภูตแสงตัวจิ๋วลอยมาหานางและยื่นเหรียญให้ ซึ่งนางก็รับมาพร้อมกับขยิบตาให้

<br/><br/>\"อันที่จริงก็ไม่มีอะไรจะเล่าหรอกนะ\" <b>มีเรสกา</b>พูด \"พ่อแม่ของข้าน่ะเป็นพวกน่าเบื่อและชอบห้ามปรามทุกอย่าง—ไม่พูดถึงพวกเขาเลยยังจะดีกว่า—ข้าเลยออกมาใช้ชีวิตด้วยตนเอง\"

<br/><br/>ภูตแสงตัวจิ๋วเอาเหรียญมาให้นางอีกหนึ่งเหรียญ

<br/><br/>\"โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าต้องรู้จักสร้างความสนุกให้ตนเองนะ\" นางขยิบตาอีกครั้ง

<br/><br/>คราวนี้ ภูตแสงตัวจิ๋วเอาถุงใส่เหรียญเต็มถุงมาให้นาง เป็นถุงใส่เหรียญที่คุ้นตาเหลือเกิน ข้าเอื้อมมือไปคลำที่เข็มขัดและพบว่าถุงใส่เหรียญของข้าหายไปแล้ว เมื่อข้าหันกลับไปตรงที่<b>มีเรสกา</b>เคยอยู่เมื่อครู่นี้ นางก็หายไปแล้วเช่นกัน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_119_DarkWillow_LocHeroName"		"ดาร์กวิลโลว์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_11_ShadowFiend_LocFieldNotes"		"เหล่า<b>อัศวินแห่งที่ราบศิลาบะซอลต์</b>เป็นผู้ภาคภูมิและสูงส่ง แต่กลับกลายเป็นว่ากำลังพลของพวกเขานั้นช่างน้อยนิดจนน่าใจหาย พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องการเข้ากวาดล้างเหล่าภูตผีปีศาจและอสูรร้ายใน<b>ทุ่งสังหาร</b>อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ข้าประหลาดใจว่าเหตุใดพวกเขาถึงได้มีจำนวนน้อยเพียงนี้

<br/><br/>\"ยินดีที่ได้พบท่าน\" <b>เอนดาลอร์</b> แม่ทัพภาคสนามของพวกเขาเอ่ยขณะเดินข้ามทุ่งรกร้างเพื่อมาพบข้าที่ชายขอบค่าย \"ข้าหวังว่าการเดินทางของท่านจะราบรื่นดีนะ\"

<br/><br/>หลังจากพิธีการมากมาย ข้าก็เอ่ยถามเขาเกี่ยวกับ<b>เนเวอร์มอร์ เดอะแชโดว์ฟีนด์</b> ท่าทางองอาจของเขาสั่นคลอนไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะกลับมาสงบอีกครั้ง

<br/><br/>\"เป็นการรบที่ข้าหวังว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีก\" เขาเอ่ย \"พวกเราเข้าจู่โจมปีศาจชั่วร้ายตนนั้นจากทุกทิศทาง แต่ร่างดำมืดของมันกลับต้านทานการโจมตีได้ทุกรูปแบบ\"

<br/><br/><b>เอนดาลอร์</b>เล่าต่อว่า เหล่าอัศวินต่างล้มตายไปทีละคน ทีละคน <b>เนเวอร์มอร์</b>ได้ช่วงชิงวิญญาณของพวกเขาไปทีละดวง อัศวินนับร้อยเข้าห้ำหั่นกับมัน แต่อัศวินเพียงหยิบมือที่เหลืออยู่ในค่ายแห่งนี้คือทั้งหมดที่รอดชีวิต

<br/><br/>\"คำปฏิญาณของข้าห้ามมิให้ข้าโกหก\" เขาก้มหน้าลง \"เจ้าปีศาจชั่วร้ายตนนั้นทำให้พวกเราต้องถอยร่น มันยังคงเป็นศัตรูเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเรายังไม่สามารถพิชิตได้

<br/><br/>\"มันยังคงเป็นศัตรูเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเราหวังว่าจะไม่มีวันต้องเผชิญหน้ากันอีก\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_11_ShadowFiend_LocHeroName"		"แชโดว์ฟีนด์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_120_Pangolier_LocFieldNotes"		"ขณะที่เหล่าชาวบ้านในผับอันแสนอบอุ่นที่<b>ไวท์สไปร์</b>กำลังเล่าขานถึงวีรกรรมของ<b>ด็องเต้ แปงแลง</b>ให้ข้าฟังอย่างออกรสออกชาติ จู่ ๆ จอมดาบผู้โด่งดังก็ปรากฏตัวขึ้นเอง

<br/><br/>\"ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังถามหาข้าอยู่\" เขาเอ่ยถามพร้อมกระตุกยิ้มและยกหมวกขึ้น \"พวกเขาไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้านั้นงามหยดย้อยถึงเพียงนี้ <b>ด็องเต้แปงแลง</b>ยินดีรับใช้\"

<br/><br/>เขาโค้งคำนับอย่างสง่างาม จับมือข้าขึ้นจุมพิต ก่อนจะเลื่อนตัวมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะบอกว่าคนอื่น ๆ ที่โต๊ะต่างเคลิบเคลิ้มไปตาม ๆ กัน

<br/><br/>\"เจ้าคงอยากจะฟังเรื่องราวตอนที่ข้าโค่นยักษ์ล่ะสิ?\" <b>แปงแลง</b>พูดอย่างภูมิใจ \"หรือจะเป็นอีกครั้งที่ข้าล้มยักษ์ดีล่ะ? มังกร? ปีศาจ? ทรราช?\"

<br/><br/>เขาทำท่าทางเลียนแบบฉากการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ พลางเล่าเรื่องราวที่วิจิตรบรรจงไม่รู้จบ ทั้งการช่วยเหลือราชา กอบกู้หมู่บ้าน ปราบสัตว์ประหลาด แต่ละเรื่องล้วนอลังการกว่าเรื่องก่อนหน้า ข้าเคยได้ยินเรื่องราวเหล่านี้มาบ้างแล้ว แต่เรื่องเล่าในแบบของ<b>ด็องเต้</b>นั้นอยู่กึ่งกลางระหว่าง \"เกินจริงอย่างสุดโต่ง\" กับ \"โกหกแบบหน้าไม่อาย\"

<br/><br/>เป็นที่แน่ชัดว่ามีผู้คนมากมายที่ชื่นชม<b>แพงโกลิเออร์</b> แต่ไม่มีใครที่ชื่นชม<b>ด็องเต้ แปงแลง</b>มากไปกว่าตัว<b>ด็องเต้ แปงแลง</b>เองอีกแล้ว"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_120_Pangolier_LocHeroName"		"แพงโกลิเออร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_121_Grimstroke_LocFieldNotes"		"ภายในวิหารกลางอันไร้ชีวิตชีวาแห่ง<b>แอชคาวอร์</b> มีแผ่นศิลาจารึกที่มัวหมองไปด้วยหมึกแห้งกรังและบาปเก่าแก่ เป็นวัตถุต้องคำสาปที่ส่งเสียงกรีดร้องอย่างเงียบงันว่า \"มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นที่นี่\"

<br/><br/>อันที่จริงแล้ว ที่นี่เคยประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์: เหล่าผู้เริ่มต้นจะใช้หมึกเวทมนตร์วาดลวดลายลงบนศิลาเพื่อเชื่อมโยงจิตวิญญาณของพวกเขาเข้ากับผู้คน แล้วจึงกลายเป็น<b>ผู้บรรลุสูงส่ง</b>

</b><br/><br/>จนกระทั่ง<b>กริมสโตรก</b>มองเห็นโอกาสในที่ที่คนอื่นมองเห็นเพียงแค่ประเพณี เขาพัฒนาหมึกเพื่อเพิ่มพลังของหมึก และเพื่อให้พลังของเขาเองเพิ่มขึ้นด้วย ใครก็ตามที่ถูกดึงเข้าไปในกระบวนการนี้ก็เป็นเพราะหาเรื่องใส่ตัว

<br/><br/>นั่นคือวิธีที่เขาเขียนประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่ ปอกเปลือกความจองหองที่ยกย่องตัวเองออกไป

<br/><br/>ด้วยความกระหายที่จะก้าวสู่จุดที่สูงขึ้นไปอีก เขาจึงผสมหมึกของเขาด้วยของเหลวต้องห้าม เป็นความคิดที่เลวร้ายมาก—มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ของเหลวนี้เป็นสิ่งต้องห้าม เขาเอาตัวรอดด้วยการเปลี่ยน<b>แอชคาวอร์</b>ทั้งเมืองให้กลายเป็นเงาอสูรกาย ลบล้างอารยธรรมทั้งหมดของเขาด้วยการตวัดเพียงครั้งเดียว

<br/><br/>ทั้งหมดที่กล่าวมาเป็นเพียงข้อเท็จจริงพื้นฐาน ข้ามั่นใจว่าเขาคงจะชอบให้ข้าพูดถึงแผนการอันยิ่งใหญ่ของเขาที่จะวาดโลกขึ้นมาใหม่ในแบบฉบับของเขาเอง แต่ข้าไม่ทำหรอก หมึกมากมายได้ถูกใช้ไปเพื่อเขียนเรื่องราวของ<b>กริมสโตรก</b>มากพอแล้ว "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_121_Grimstroke_LocHeroName"		"กริมสโตรก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_123_Hoodwink_LocFieldNotes"		"ผู้นำทางใกล้<b>ป่าโทโมคาน</b>ต่างเตือนข้าเป็นเสียงเดียวกัน: อย่าลองดีตามหา<b>ฮูดวิงก์</b> ดังนั้นข้าจึงไม่ทำเช่นนั้น แต่ข้าปล่อยให้<b>ฮูดวิงก์</b>เป็นฝ่ายตามหาข้าเอง เมื่อตั้งค่ายพักแรม ข้าก็วางกับดักที่ได้มาจาก<b>แรตเทิลแทรป</b>เอาไว้เพื่อหยุดยั้งนักล่าที่ไหวพริบไม่ดีนัก และตามทฤษฎีแล้วก็เพื่อหลอกล่อให้<b>ฮูดวิงก์</b>คิดว่านางกำลังรับมือกับไอ้ทึ่มคนหนึ่ง ยังไม่ทันที่ข้าจะแสร้งทำเป็นหลับเลยด้วยซ้ำ มีลูกโอ๊กเหินฟ้าลูกหนึ่งฉีกเปลือกไม้หลุดออกจากต้นโอ๊กที่อยู่เหนือศีรษะข้าไป

<br/><br/>นางตัวเล็กกว่าที่ข้าคาดไว้ หน้าไม้ของนางแทบจะใหญ่เท่าตัวนางเอง ทว่านางกลับถือมันด้วยความน่าเกรงขามยิ่งกว่าสมาชิกที่ได้รับการฝึกฝนทุกคนใน<b>กองทัพทองสัมฤทธิ์</b>เสียอีก

<br/><br/>\"ไม่มีใครหน้าไหนบังอาจมาวางกับดักในป่าของข้าได้\" นางเยาะเย้ย

<br/><br/>ข้าสารภาพแผนการของข้าอย่างใจเย็นและขอสัมภาษณ์ ดีที่นางยินดีจะพูดคุยด้วย นางพูดถึงอาหารที่นางหยิบไปจากกระเป๋าของข้า นางพูดถึงทองคำที่นางขโมยไปจากถุงผ้าของข้า แล้วนางก็พูดถึงเส้นทางเดินออกจาก<b>ป่าโทโมคาน</b>ก่อนที่นางจะเปลี่ยนใจ นางยื่นกับดักของข้ากลับมาให้ในสภาพที่ถูกสับเป็นชิ้น ๆ เป็นอะไรที่มากเกินกว่าที่ข้าคาดหวังไว้จริง ๆ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_123_Hoodwink_LocHeroName"		"ฮูดวิงก์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_126_VoidSpirit_LocFieldNotes"		"\"ระนาบมิติของเจ้านั้นไม่จีรัง\" นั่นคือสิ่งที่<b>อินาอิ เดอะวอยด์สปิริต</b>เอ่ยออกมา เขาอุตส่าห์ให้เกียรติเดินทางมาถึงบ้านของข้าเพื่อให้สัมภาษณ์ เป็นท่าทีที่น่ายินดี แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับเขา

<br/><br/>\"นี่เป็นเพียงหนึ่งในระนาบมิติอันไร้สิ้นสุด พับทบและคลี่ออกไป ทั้งแยกจากกันและเชื่อมโยงถึงกัน\"

<br/><br/>นั่นเป็นประโยคที่ฟังดูเข้าท่าที่สุดเท่าที่เขาพูดมาตลอดหลายชั่วโมงที่เราคุยกัน อย่างน้อยก็สำหรับหูของข้า หากข้าขอให้เขาอธิบายซ้ำหรือทำให้ชัดเจนขึ้น เขาก็จะแค่มองมาที่ข้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

<br/><br/>สิ่งที่ข้าพอจะปะติดปะต่อได้ก็คือ<b>อินาอิ</b>เดินทางผ่านหลายระนาบมิติโดยมีเป้าหมายเพื่อให้แน่ใจว่าทุกระนาบมิติจะไม่เบี่ยงเบนไปจากอดีตที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่เขาไม่สนใจที่จะพูดถึงตัวเองเลย เขาสนใจการดำรงอยู่ในภาพรวมมากกว่า คำพูดของเขาคงจะทำให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดต้องงุนงงอย่างไม่ต้องสงสัย (และข้าไม่ใช่หนึ่งในนั้น) \"อืม อืม\" ข้าตอบ พลางวาดรูปเล่นในสมุดบันทึก

<br/><br/>หลังจากที่เขาพร่ำพูดคนเดียวอยู่นานมาก เขาก็ถามขึ้นว่า \"เจ้าเข้าใจทั้งหมดที่ข้าพูดหรือไม่?\"

<br/><br/>ข้าโกหกและตอบว่าเข้าใจ ใบหน้าสงบเสงี่ยมของเขากลับดูเคลือบแคลง \"ไหนลองทวนให้ข้าฟังหน่อย\" 

<br/><br/>ข้าพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทวนจากความทรงจำ \"เอ่อ... ท่านบอกว่า การดำรงอยู่มันก็แค่... การวนซ้ำของกรอบความคิดเกี่ยวกับภาวะวิทยา ข้าว่านะ... มันกำลังจะพังทลายลงภายใต้... มันคือญาณวิทยาใช่ไหม? ญาณวิทยาลวงตา? จิตหลงผิด?\"

<br/><br/>เขาถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะเปิดประตูมิติใต้ร่างของเขาเองแล้วหายวับเข้าไป ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไปที่ใด

<br/><br/><i>ความย้อนแย้ง</i>ทางญาณวิทยา นั่นแหละคือคำที่ข้าพยายามนึก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_126_VoidSpirit_LocHeroName"		"วอยด์สปิริต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_128_Snapfire_LocFieldNotes"		"\"การสร้างของที่ระเบิดใส่ศัตรูได้น่ะ ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย นั่งลง <b>มอร์ติเมอร์</b>\" <b>เบียทริกซ์ สแนปไฟร์</b> กล่าว

<br/><br/>พวกเรานั่งอยู่ในเพิงโทรม ๆ ของนางกลางทะเลทราย<b>นานารัค</b>อันร้อนระอุ รายล้อมไปด้วยเครื่องจักรที่สร้างไม่เสร็จซึ่งประกอบขึ้นจากเครื่องมือที่เกือบจะพัง ข้าชี้ให้นางเห็นว่า เพิงของเพื่อนบ้านที่ระเบิดไปแล้วนั้นน่าจะบ่งบอกว่าการสร้างระเบิดไม่ได้ง่ายอย่างที่นางกล่าวอ้าง

<br/><br/>\"เป็นเรื่องง่ายสำหรับใครก็ตามที่มีสติปัญญาสักหน่อย\" นางพูดแก้ต่าง \"หมอบ <b>มอร์ติเมอร์</b> รับชาเพิ่มอีกสักหน่อยไหมจ๊ะ?\"

<br/><br/>ในที่สุดสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่ยักษ์ของนางก็หยุดเลียหน้าข้าเป็นเวลานานมากพอที่ข้าจะปฏิเสธข้อเสนอของนาง ชานั้นมีรสพริกไทยมากไปนิดสำหรับข้า แต่ก็ยังดีกว่าคุกกี้ซึ่งมีรสพริกไทยมากเกินไปสำหรับข้า

<br/><br/>\"ชาวบ้านแถวนี้มีสติปัญญาไม่มากนัก\" <b>เบียทริกซ์</b>ส่ายหัว \"นับว่าโชคดีที่พวกเขามีข้ากับเจ้า<b>มอร์ติเมอร์</b> <b>มอร์ติเมอร์</b> หมอบ!\"

<br/><br/>พูดจบ นางก็เริ่มเชื่อมท่อโลหะยาวเข้ากับเศษเหล็กขึ้นสนิมชิ้นหนึ่ง ซึ่งดูเก่าแก่ยิ่งกว่าตัวนางเสียอีก

<br/><br/>\"สิ่งที่พวกเขาลืมกันหมดก็คือว่าดินปืนน่ะต้องใส่ทีหลังสุด\" นางบ่นพร้อมกับมีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ไม่ไกลนัก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_128_Snapfire_LocHeroName"		"สแนปไฟร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_129_Mars_LocFieldNotes"		"\"ข้าเคยยโสโอหัง\"<b> มาร์ส เทพเจ้าสงครามโบราณ</b>แผดเสียงก้องมาจากบัลลังก์ทองตระหง่านของเขา \"แต่ก่อนข้าเคยอวดดี ข้าทำสงครามก็เพื่อจะได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของมนุษย์ตอนที่ข้าใช้หอกแทงทะลุร่างพวกเขา\"

<br/><br/>หากโถงบัลลังก์อันโอ่อ่าของเขาในวันนี้เป็นสัญญาณที่แสดงให้เห็นว่า<b>มาร์ส</b>ผู้นี้อ่อนน้อมลงแล้วล่ะก็ เมื่อก่อนเขาคงจะเย่อหยิ่งจนน่ารังเกียจเป็นแน่ ผนังทุกด้านมีพรมผนังทอผืนมหึมาแขวนอยู่ แต่ละผืนเฉลิมฉลองให้เขาในฐานะผู้ชนะศึกยิ่งใหญ่ ดูแล้วราวกับจะบดบังชัยชนะในสงครามยิ่งใหญ่บนพรมผนังทอผืนอื่น ๆ รูปปั้นมากมายหลายสิบองค์ต่างแย่งชิงพื้นที่ โดยแต่ละรูปแสดงท่วงท่าของเทพเจ้าแห่งสงครามที่กำลังต่อสู้เยี่ยงวีรบุรุษในจังหวะเงื้อฟาด ซึ่งทำให้ดูราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับตัวเองในร่างอื่นไม่สิ้นสุดในมุมที่แออัดบางแห่ง

<br/><br/><b>มาร์ส</b>กล่าวว่าเขาจะไม่ยอมให้สัญชาตญาณดิบนำพาเขาเข้าสู่สนามรบอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้ปรารถนาความกลัวและความเคารพจากมนุษย์อีกแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดเขาจากการแพร่กระจายสงคราม

<br/><br/>\"สงครามเป็นสิ่งจำเป็น\" เสียงของเขาสะท้อนก้องทั่วห้องโถงขนาดมหึมา \"สงครามแสดงให้เห็นว่าใครคือผู้ที่คู่ควร\"

<br/><br/>เขากล่าวว่าเหล่าเทพเจ้าโบราณต่างประมาทและอ่อนแอลง ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนและความรับผิดชอบที่เขาเพิ่งค้นพบนี้ เขาจึงตัดสินใจว่าเขาจะต้องทนรับภาระในการปกครองทุกสิ่งที่เขาเห็นด้วยกำปั้นเหล็ก

<br/><br/>\"แต่ก่อน ข้าเคยคิดว่าข้าควรได้เป็น<b>ราชาเหนือเทพเจ้าทั้งปวง</b>เพียงเพราะความทะนงตัวและโง่เขลา\" เขาเอ่ยปากยอมรับ \"แต่ตอนนี้ ข้าเห็นแจ้งแล้วว่าข้า<i>ต้อง</i>เป็น... เพราะข้านั้นเฉลียวฉลาด\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_129_Mars_LocHeroName"		"มาร์ส"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_12_PhantomLancer_LocFieldNotes"		"<b>แอซเรธ</b>มองดูสายน้ำที่ไหลเอื่อย มือของเขากำหอกแน่นราวกับอยู่ในสนามรบ ทว่าเขาไม่สนใจจะเอ่ยถึงฝีมือการใช้หอกที่เขาได้ใช้ในการรบกับ<b>วอร์น หมอผีผู้น่ากลัว</b>เลยแม้แต่น้อย

<br/><br/>เมื่อพิจารณาว่าเขาเป็นเพียงผู้เดียวในหมู่เผ่าพันธุ์ที่รอดชีวิตจากการโจมตีอันเหี้ยมโหด ข้าก็ไม่อาจจะตำหนิเขาได้ เขาปัดคำถามของข้าด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า \"พวกเราไม่เคยสนใจสงครามของผู้อื่น จนกระทั่งพวกเขาพาสงครามมาหาพวกเรา\"

<br/><br/>ว่าแล้ว เขาก็หันไปสนใจผืนน้ำและปลามากมายที่แหวกว่ายอยู่ในนั้นอีกครั้ง เขาบอกข้าว่าตัวไหนกินได้ ตัวไหนมีพิษ ตัวไหนจับง่าย และตัวไหนจะต่อสู้ ข้าไม่ได้มาเพื่อเรียนวิชาว่าด้วยเรื่องปลา แต่การเปลี่ยนเรื่องก็พิสูจน์แล้วว่าไร้ประโยชน์

<br/><br/>แล้วข้าก็เลือกที่จะดื่มด่ำกับความสงบของวัน ข้าเกือบจะสัปหงกอยู่รอมร่อเมื่อเห็น<b>แอซเรธ</b>ใช้หอกแหย่น้ำอย่างเงอะงะ ทำให้ปลาทั้งหมดกลัวจนแตกฝูงไปอีกฝั่ง ข้าเริ่มคิดว่าเขาอาจไม่เหมาะกับชีวิตเรียบง่ายของชาวประมงเสียแล้ว... จนกระทั่งร่างเงาของเขาปรากฏขึ้นบนฝั่งตรงข้าม แทงปลาสามตัวที่เขาเลือกไว้ว่าเป็นตัวที่กินได้มากที่สุดด้วยการจ้วงแทงเพียงครั้งเดียว และปรากฏว่าปลาเหล่านั้น<i>อร่อย</i>อย่างน่าเหลือเชื่อ แล้วเราก็ฉลองด้วยการกินเลี้ยงรอบกองไฟในคืนนั้น "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_12_PhantomLancer_LocHeroName"		"แฟนท่อมแลนเซอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_131_Ringmaster_LocFieldNotes"		"การเรียกช่างตีเหล็กคนนี้ว่าเป็นเพียงแผ่นหินก้อนหนึ่งก็คงเป็นการดูแคลนแผ่นหินเกินไป เขามีขนาดตัวใหญ่ยักษ์แต่กลับนั่งสะอื้นจนอกสั่น ข้ากับเขานั่งอยู่ในโรงงานที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กซึ่งเขาใช้สร้างชิ้นส่วนอะไหล่ให้กับ<b>ริงมาสเตอร์</b><br/><br/>\"ทีแรกข้าบอกปัดไปก่อนเลยคำเดียวว่าไม่ แต่แล้วเขาก็ลากล้อบ้าบอนั่นออกมา รู้ตัวอีกทีข้าก็ยื่นฟันเฟืองเวรนั่นให้มันเสียแล้ว ตัวข้ากับลูกชายก็ต้องไปอัดกันอยู่ในเต็นท์ที่คนแน่นขนัดเพื่อรับชม 'การแสดง' ของเขา\"

<br/><br/>เขาตัวสั่นเทา พลางแกะผ้าพันแผลที่เท้าซ้ายออก เท้าของเขาเละเป็นโจ๊กจากการแสดงที่มีคนดูเข้าร่วมที่เรียกว่า \"คมดาบหรือท่อนทุบ\" แต่สิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาลยิ่งกว่าสิ่งใดคือเรื่องลูกชายของเขา ที่เจ้า<b>คอลิยอสโตร เคตเทิล</b>อาสาจับไปแสดงมายากลหายตัว มันบอกว่าจะปล่อยตัวลูกชายของเขาออกจาก \"กล่องปริศนา\" หากฟันเฟืองที่ช่างตีเหล็กสร้างขึ้นนั้นใช้งานได้ 

<br/><br/>ข้าคิดว่ามันใช้งานได้นะ มีเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงเล็ก ๆ ร้องเรียก \"ป๊ะป๋า?\" ช่างตีเหล็กกะเผลกอย่างว่องไวไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเหมือนหุ่นยนต์กลไกมากกว่าเด็กชาย เฟืองเปลือยหมุนหวือ สปริงดีดเด้ง ลูกสูบจิ๋วโยกขึ้นลง นี่คืองานฝีมือของช่างตีเหล็กเอง ซึ่งถูกนำมาใช้ทรมานเขาให้หนักยิ่งขึ้น

<br/><br/>\"<b>คอลิยอสโตร</b>สั่งให้ข้ามาคอยดูแลท่าน\" เจ้าตัวน่าชังส่งเสียงเจื้อยแจ้ว หัวของมันกระดกเอียงไปด้านข้างด้วยกลไก

<br/><br/>ช่างตีเหล็กร้องไห้ และใช่ ข้าก็ร้องไห้เช่นกัน "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_131_Ringmaster_LocHeroName"		"ริงมาสเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_135_Dawnbreaker_LocFieldNotes"		"ปกติแล้ว ถ้ามีคนบอกให้ \"เดินเข้าหาแสงสว่าง\" คงทำให้ข้ามองบนและขอคุยกับคนที่เพ้อพกกลอนกวีน้อยกว่านี้และมีข้อมูลจริง ๆ มากกว่านี้หน่อย แต่สำหรับในกรณีของ<b>วาโลรา เดอะดอว์นเบรกเกอร์</b>นั่นเป็นข้อมูลใกล้เคียงที่สุดที่ชาวบ้านใกล้เคียง<b>พงไพรไนต์ซิลเวอร์</b>จะทราบได้

<br/><br/>เธอเพิ่งเข้าไปในป่ามืดนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน และพยานที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์อ้างว่าเห็นทรงกลมสว่างจ้าปรากฏขึ้นเหนือป่าไม้

<br/><br/>โชคดีสำหรับสืบสวนครั้งนี้ ข้อมูลดังกล่าวไม่ใช่แค่คำพูดเกินจริงทั่วไปจากชาวบ้านตาแป๋วที่หวังว่าจะได้เห็นชื่อตนเองอยู่ในหนังสือ ความมืดมิดของ<b>พงไพรไนต์ซิลเวอร์</b>ทำให้การติดตามแสงสว่างวาบนั้นง่ายขึ้น อีกทั้งยังมีเสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากค้อนของ<b>วาโลรา</b>ที่ทุบทำลายทั้งไม้ หิน และศัตรู 

<br/><br/>ก่อนที่ข้าจะตาบอด — ซึ่งก็โชคดีที่ตาบอดไปเพียงสัปดาห์เดียว — ข้ามองเห็นเธอเพียงชั่วครู่: เธอคือดวงดาวที่มีชีวิต ทำลายความมืดที่คืบคลานเข้ามาด้วยพลังแห่งเจตจำนงอันแรงกล้า

<br/><br/>ความมืดมิดมากเกินไปก็ไม่ดี ข้าคิดว่าเราทุกคนคงเห็นพ้องต้องกันที่จะกำจัดความมืดออกไปบ้าง แต่ถ้าจะให้กำจัดความมืดทั้งหมดเลยงั้นหรือ? ให้มีเพียงแสงสว่างจ้าตลอดเวลา? ข้าพอสัมผัสได้ถึงโลกในอุดมคติของเธอเพียงเสี้ยววินาที และจอประสาทตาของข้าคงไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_135_Dawnbreaker_LocHeroName"		"ดอว์นเบรกเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_136_Marci_LocFieldNotes"		"ข้าได้รับแจ้งว่า<b>มาร์ซี</b>เป็นคนเงียบ ไม่ได้พูดอะไร ซึ่งทำให้ข้าอยากพบเจอเธอมากขึ้นไปอีก เชื่อเถอะ เรื่องแบบนี้หาได้ยากมาก ใครกันจะที่มีชื่อเสียงโด่งดังเท่า<b>มาร์ซี</b> แต่กลับไม่คุยโวโอ้อวดแม้แต่น้อย

<br/><br/>โชคดีที่คนรู้จักของเธอยินดีที่จะได้เล่าเรื่องราวแทนเธอเพื่อแลกกับเงินเล็กน้อย เราพบกันที่<b>พงไพรไนต์ซิลเวอร์</b> พวกเขาเล่าเรื่องราวความทรงจำต่าง ๆ ให้ฟังขณะที่<b>มาร์ซี</b>เดินไปมาอยู่ใกล้ ๆ และคอยเฝ้าดูต้นไม้อย่างขยันขันแข็งเพื่อรอการกลับมาของ<b>เจ้าหญิงมิรานา</b>ซึ่งอยู่ในความดูแลของเธอ แต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเอง พวกเขาอ้างว่าได้เห็นด้วยตาของตนเองทั้งหมด ยิ่งเล่าก็ยิ่งฟังดูน่าเหลือเชื่อ ด้วยหมัดมือเปล่าของเธอตามที่พวกเขากล่าวอ้าง <b>มาร์ซี</b>ได้ฆ่ากองโจร กองทัพ และแม้แต่เทพเจ้าเป็นครั้งคราว

<br/><br/>ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูใสซื่อของ<b>มาร์ซี</b> ข้าได้แต่คิดว่าเรื่องราวที่เล่ามานั้นเหลวไหลทั้งสิ้น จนกระทั่ง<b>มาร์ซี</b>ผิวปาก เมื่อข้าหันศีรษะไป เธอก็พุ่งตัวเข้าไปในพงไพรด้วยจุดหมายบางอย่าง คนรู้จักของเธอกล่าวว่าเราไม่จำเป็นต้องติดตามไป ดังนั้นเราจึงรอคอย และในไม่ช้า<b>มาร์ซี</b>ก็กลับมาในสภาพที่อาบด้วยเลือด เดินเคียงคู่กับ<b>เจ้าหญิงมิรานา</b>ผู้เปล่งปลั่งไร้ร่องรอย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_136_Marci_LocHeroName"		"มาร์ซี"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_137_PrimalBeast_LocFieldNotes"		"บางคนเชื่อว่าเจ้า<b>ไพรมอลบีสต์</b>นั้นเป็นเพียงแค่ลูกน้อยของสัตว์ร้ายเท่านั้น เมื่อข้าสำรวจซากปรักหักพังรอบหมู่บ้านชาวประมง<b>อันดูจาร์</b>ที่บัดนี้ไม่เหลือเค้าเดิม ก็มีร่องรอยของการอาละวาดราวกับเด็กยักษ์กำลังอารมณ์เสีย ทว่าความพินาศนั้นได้ทิ้งร่องรอยเจตนาร้ายที่เด็กน้อยไม่อาจเข้าใจได้

<br/><br/>สิ่งก่อสร้างทั้งหลายถูกทุบทำลายกลายเป็นเศษหิน ดาดฟ้าเรือแตกเป็นเสี่ยง ๆ เรือทั้งลำถูกกระแทกจนแหลกละเอียดอยู่บนฝั่ง เป็นการอาละวาดที่ไม่มีเหตุผลแน่ชัด แล้วชาวบ้านล่ะ? หายหมด ข้าได้แต่หวังว่าพวกเขาจะหนีไปได้ ไม่ใช่ถูกเขมือบ

<br/><br/>ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเพิ่มชื่อ<b>อันดูจาร์</b>เข้าไปในรายชื่ออาณานิคมที่เจ้า<b>ไพรมอลบีสต์</b>กวาดล้างจนไม่เหลือบนแผนที่ มีช่วงที่มันหยุดอาละวาดได้ไม่นานเมื่อถูกล่อเข้ากับดักและผูกมัดด้วย<b>เกลปเนียร์</b> โซ่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อหน่วงเหนี่ยวสิ่งมีชีวิตระดับเทพเจ้า แต่เจ้าไม่อาจหน่วงเหนี่ยวสัตว์ร้ายที่ทรงพลังและดุร้ายเช่นนี้ได้นานนัก บัดนี้มันเที่ยวเหยียบย่ำไปทั่วทุกดินแดนอย่างอิสระ

<br/><br/>ขณะที่ข้ากำลังสำรวจความเสียหาย ข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า: หากเจ้า<b>ไพรมอลบีสต์</b>เป็นเพียงแค่ลูกน้อยของสัตว์ร้ายจริง ๆ ขอให้พระเจ้าทั้งหลายโปรดช่วยเราด้วยหากว่าพ่อแม่ของมันโผล่มา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_137_PrimalBeast_LocHeroName"		"ไพรมอลบีสต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_138_Muerta_LocFieldNotes"		"เจ้าของโรงเตี๊ยมผุพังที่สีซีดจางเพราะแดดปาดเหงื่อบนหน้าผาก แม้จะอยู่ใต้ร่มเงาของอาคารแสนว่างเปล่าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางทุ่งราบรกร้างฝุ่นตลบ แต่อากาศก็ยังคงร้อนระอุ

<br/><br/>\"นางมาจากเมืองเก่าชื่อ<b>สเกิร์ม</b> เคยตั้งอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นัก\" เขากล่าว \"ตอนนั้นนางยังเป็นแค่สาววัยรุ่น\"

<br/><br/>\"พวกโจรเคยแวะเวียนมาแถวนี้บ่อย ๆ พวกใจทรามชั่วช้า ปล้นทุกเมืองในรัศมีหลายไมล์ พวกมันยิงนางทิ้งอย่างเลือดเย็น แถมยังฆ่าญาติพี่น้องของนางด้วย\"

<br/><br/>เขารินเหล้าควันโขมงให้เราอีกคนละเป๊ก มันแผดเผาคอของข้าแทบไหม้ แต่ก็ทำให้เขาปากสว่างขึ้น ตราบใดที่เขายังคงพูดต่อ ข้าก็จะยอมทนกระดกเข้าปากต่อไป

<br/><br/>\"จากนั้น...ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น\" เขาด้อม ๆ มอง ๆ ไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดต่อ \"ข้าได้ยินมาว่านางเอาชนะเทพเจ้าแห่งความตายเสียเอง ได้ยินมาว่านางกำลังหาทางแก้แค้นพวกที่ทำเลวกับนางไว้\"

<br/><br/>เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความร้อน สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับผี

<br/><br/>\"พวกโจรนั่นโหดเหี้ยมและชั่วร้ายมาก\" เขากระซิบด้วยเสียงแหบแห้ง \"พระเจ้า ข้าสงสารพวกมันเสียจริง\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_138_Muerta_LocHeroName"		"มูเอร์ตา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_13_Puck_LocFieldNotes"		"หมู่ผีเสื้อหลากสีสันขนาดมหึมากระพือปีกบินอยู่ท่ามกลางหมู่ใบไม้ระยิบระยับแห่ง<b>ป่าเฟเฉด</b>ทางตอนใต้ของ<b>เรฟเทล</b> ขณะที่ข้ากำลังตื่นตะลึงอยู่กับการบินว่อนเริงระบำของพวกมัน <b>มังกรเทวดา</b>ที่เป็นที่รู้จักกันในนามว่า<b>พั๊ก</b>ก็โผล่จากที่ไหนไม่รู้มาอยู่ข้าง ๆ ไหล่ขวาของข้า

<br/><br/>\"เจ้าตัวประหลาด\" มันเอ่ยด้วยเสียงที่ตะกุกตะกักและลังเล ราวกับว่าจะเลียนแบบคำที่ตัวมันเองไม่ค่อยจะเข้าใจนัก \"เจ้าเป็นตัวอะไรเนี่ย?\"

<br/><br/>ก่อนที่จะข้าจะได้ตอบ <b>พั๊ก</b>ก็โผบินเวียนเป็นวงกลมรอบ ๆ ผีเสื้อราตรีสีแดงชาดตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ พลางหัวเราะคิกคัก ข้าดูมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมันก็บินหายวับไปจากสายตา แล้วก็โผล่กลับมาใหม่ตรงไหล่ซ้ายของข้า

<br/><br/>\"ข้าถามว่า เจ้าเป็นตัวอะไร\" <b>พั๊ก</b>ถามซ้ำอีก น้ำเสียงเริ่มจะไม่พอใจ ว่ากันว่าพวก<b>มังกรเทวดา</b>มีชีวิตยืนยาวกว่าโลกทั้งหลายทั้งปวง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำให้พวกมันมีความอดทนมากเท่าไหร่

<br/><br/>\"ข้าเป็นเอลฟ์ป่า\" ข้าตอบอย่างอึกอัก มันยื่นมือหนึ่งในสี่มือที่มีนิ้วสามนิ้วของมันออกมาแตะหน้าข้า นิ้วของมันนุ่มนวลราวกับอากาศ และมีกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมธาตุกำมะถัน

<br/><br/>\"เจ้าไม่เห็นเหมือนทำจากป่าไม้เลย\" มันตอบ รอยยิ้มของมันไม่บ่งบอกใด ๆ ว่ากำลังพูดติดตลกหรือกล่าวหาว่าข้าโกหกกันแน่

<br/><br/><b>พั๊ก</b>โฉบบินจากไปอีกครั้ง ฝูงผีเสื้อบินกระจัดกระจายไปเช่นกัน และตอนนี้ผืนป่าก็เงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_13_Puck_LocHeroName"		"พั๊ก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_145_Kez_LocFieldNotes"		"<b>ครุกเก็ดบีก</b>เป็นโรงเตี๊ยมหรูที่ตั้งอยู่บนหมู่เมฆสูงใน<b>แกสต์ลีเอียรีย์</b>มีลูกค้าแน่นขนัด ปกติแล้วในวันขึ้นครองราชย์ก็จะแน่นแบบนี้ แต่ปีนี้ดูจะต่างไปจากเดิม

<br/><br/>ตรงที่ที่ปกติจะเต็มไปด้วยพวกผู้สูงศักดิ์ยืนเบียดกัน ตอนนี้มีพวกมนุษย์นกตัวเตี้ย ๆ ยืนปะปนอยู่ด้วย มนุษย์นกตนหนึ่งเลื่อนเครื่องดื่มไปไว้ตรงหน้าร่างเพรียวบางสีฟ้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับข้า แล้วตบหลังเขาเบา ๆ

<br/><br/>\"ข้าไม่ได้ทำไปเพื่อชื่อเสียงเกียรติยศหรอกนะ แต่ต้องยอมรับว่าถ้าได้ก็ดี\" เขาบอก

<br/><br/><b>เคซ </b>ซึ่งเป็นชื่อที่รู้จักกันทั่วไป ใช้เหล็กและเล่ห์เหลี่ยมช่วยในการโค่นล้ม<b>อิมพีเรีย ราชินีผู้แย่งชิงบัลลังก์</b> งานนั้นไม่ใช่งานง่าย ๆ แต่ก็ทำให้เขา—และเหล่าพี่น้องไร้บังเหินของเขา—ได้รับการให้เกียรติที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ก่อนหน้านั้นพวกเขาถูกพวก<b>สกายแรธ</b>ที่เย่อหยิ่งมองว่าเป็นชนชั้นที่ต่ำกว่า

<br/><br/>\"เรามีคนช่วย\" เขายอมรับ \"ที่จริงเราต้องการความช่วยเหลือ เพราะ<b>อิมพีเรีย</b>ไม่ยอมคืนมงกุฎของนางง่าย ๆ ต้องเสียเลือดเนื้อกันไปเยอะทีเดียว\"

<br/><br/>ทุกวันนี้ <b>เคซ</b>เดินทางท่องไปเพื่อค้นหาสิ่งผิดที่เขาจะช่วยทำให้ถูก และมักจะกลับมายัง<b>แกสต์ลีเอียรีย์</b>เมื่อมีการเฉลิมฉลองที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเท่านั้น พวกไร้บังเหินตนหนึ่งเลื่อนเบียร์มาให้เขาอีกเหยือก

<br/><br/>\"ได้เบียร์ฟรีนี่ก็ไม่แย่เหมือนกัน\" เขายิ้ม"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_145_Kez_LocHeroName"		"เคซ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocFieldNotes"		"<b>กู๊ดไคนด์</b>ทำทีเป็นว่าการมอบหมายให้ข้าไปเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ<b>พัดจ์</b>เป็นการให้ของขวัญ แต่ข้ามองเห็นเจตนาของนางอย่างทะลุปรุโปร่ง ใครสนกันเล่าว่าผู้อ่านจะชื่นชอบเรื่องเล่าความกระหายในการสังหารของ<b>พัดจ์</b>? พวกเขาไม่ใช่คนที่ต้องเข้าใกล้ตะขอเกี่ยวของ<b>พัดจ์</b> และที่แย่กว่านั้นคือกลิ่นของ<b>พัดจ์</b> พวกเขาไม่ใช่คนที่ต้องย่ำไปในโคลน เครื่องใน และสสารอื่น ๆ ที่ข้าไม่อยากจะนึกถึงด้วยซ้ำ

<br/><br/>แต่เมื่อข้ามองดูเขาจากระยะปลอดภัยด้านนอก<b>ควอดจ์</b> ข้าก็สรุปได้ว่า<b>พัดจ์</b>นั้นมีความซับซ้อนมากกว่าที่ข้าเคยคาดคิด อย่าเข้าใจผิด เขายังคงน่าขยะแขยงอยู่เหมือนเดิม แต่เมื่อเจ้ามองข้ามความสกปรกโสมมไป เจ้าจะสังเกตเห็นแนวทางในการชำแหละของ<b>พัดจ์</b>

</b><br/><br/>เขากินได้ทุกสิ่ง แต่เขาชอบเหยื่อที่ยังคงกรีดร้องอยู่ โดยจะทำให้เหยื่อมีชีวิตอยู่ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจะค่อย ๆ เลาะส่วนต่าง ๆ ของร่างกายออกทีละชิ้น แล้วเอาชิ้นเนื้อใบหน้าส่วนที่หลุดรุ่ยเสียบไว้บนตะขอ

<br/><br/>ไม่ว่าส่วนนั้นจะเป็นอาหารที่เก็บไว้กินภายหลังหรือเป็นของประดับตกแต่ง ข้าก็ไม่คิดจะเข้าไปใกล้เพื่อค้นหาคำตอบ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocHeroName"		"พัดจ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_14_Pudge_LocPersonaFieldNotes"		"เจ้าหน้าที่จัดงานศพในเมือง<b>วีปปิงโรส</b> ยังคงเย็บศพอยู่เมื่อข้ามาถึง สมาชิกคนสุดท้ายของตระกูลที่มีชื่อเสียงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถม้า ตอนแรกข้าก็รู้สึกหงุดหงิดที่ต้องฟังทหารเมาพูด อุบัติเหตุประเภทนี้ถือเป็นโศกนาฏกรรมแน่นอน แต่เป็นเรื่องไม่ปกติรึเปล่า? 

<br/><br/>เมื่อเห็นว่าคำถามนั้นปรากฏบนใบหน้าของข้า เจ้าหน้าที่จัดงานศพก็ชี้ไปทางศพที่วางอยู่บนโต๊ะเรียงกันเหมือนเตียงหินอ่อน แล้วข้าก็เห็นสิ่งที่ผิดปกติ นอกจากกระดูกหักและบาดแผลฉกรรจ์ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นแล้ว ร่างกายยังถูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ และเป็นรูอีกด้วย บางชิ้นยังมีเศษด้ายโผล่ออกมาจากเนื้ออีกด้วย ข้าเห็นนิ้วถูกดึงออก ดวงตาที่ดูเหมือนถูกกระชากออกจากเบ้า ผิวหนังและเนื้อเล็ก ๆ ถูกลอกออก 

<br/><br/>ก่อนที่พวกเขาจะส่งเขาไปสถานบำบัด คนขับรถที่รอดชีวิตบ่นเรื่องตุ๊กตายัดไส้ที่พบอยู่ข้างถนนระหว่างจุดพักรถ มันหน้าตาน่าเกลียด แต่เด็ก ๆ ชอบมันมาก ขอให้พวกเขาไปสู่สุคติ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_155_Largo_LocFieldNotes"		"ข้านัดพบเคอร์ริก มอสเกรฟ และควิบบินส์ที่เควลส์เฮด—ร้านแอ่งน้ำริมทะเลซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่เหล่านักเขียน เพราะที่นั่นเงียบสงบและ (ส่วนใหญ่) ไม่มีเรื่องชกต่อย—เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แต่เมื่อข้าไปถึงก็พบว่าพวกเขานั่งอยู่กับคนแปลกหน้าตัวเขียวร่างใหญ่ที่แบกเครื่องสายไว้บนหลัง

<br/><br/>\"เขาเพิ่งจะมานั่งกับพวกเราน่ะ\" เคอร์ริกพูดอ้อมแอ้มราวกับจะแก้ตัว \"เขาคือ—\"

<br/><br/>\"ข้าชื่อลาร์โก\" คนแปลกหน้าพูดขัด ขณะที่ข้ากำลังหาที่นั่ง \"เด็กหนุ่มพวกนี้เพิ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับควิลล์คินให้ข้าฟังทั้งหมดเลย\"

<br/><br/>มันไม่ปกติเลยที่ใครสักคนจะอยากสัมภาษณ์พวกเรา ซึ่งเป็นพวกผู้บันทึกเรื่องราว การสนใจผู้อื่นคืองานของพวกเรา ข้าถามลาร์โกว่าเขามาจากไหน คำถามที่เขาปัดป้องด้วยการโบกมือไปยังทะเลและพูดอย่างคลุมเครือว่า \"โอ้ ไกลโพ้นเลยน่ะ\"

<br/><br/>เขายิงคำถามใส่เราอย่างต่อเนื่องด้วยท่าทีที่เป็นมิตรโดยปราศจากความหวาดระแวง พวกเราเองก็ลดกำแพงลงและเปิดใจเล่าเรื่องเกี่ยวกับควิลล์คิน แม้แต่มอสเกรฟจอมบูดบึ้งยังคุยจ้อกับผู้มาใหม่อย่างผิดวิสัย

<br/><br/>ในที่สุดลาร์โกก็ยืนขึ้นและกล่าวอย่างร่าเริงว่า \"เชียร์ พรรคพวก\" ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเคาน์เตอร์บาร์ แล้วเขาก็ระเบิดเสียงเพลง—เป็นเพลงบัลลาดที่ไพเราะและมีทำนองนุ่มนวลซึ่งมีพวกเราทั้งสี่เป็นตัวเอก ท่อนประสานเสียงคือเพลงสวดที่ชวนให้ร้องตามอย่างเร้าใจ: \"ไม่เช่นนั้นแล้ว ใครเล่าจะเชื่อพวกเรา?\" 

<br/><br/>เป็นครั้งแรกที่เควลส์เฮดส่งเสียงอึกทึกครึกครื้น ในไม่ช้าทั้งบาร์ก็เข้าร่วมวง ร้องเพลงเกี่ยวกับควิลล์คิน และถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นชนเผ่าที่ขึ้นชื่อเรื่องการเก็บความลับเป็นอย่างยิ่ง แต่ข้าไม่เห็นว่าจะมีใครที่โต๊ะถือสาเลย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_155_Largo_LocHeroName"		"ลาร์โก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_15_Razor_LocFieldNotes"		"ว่ากันว่า เมื่อเราตายไป วิญญาณของเราจะเดินทางไปยัง<b>แนโรว์เมซ</b> ที่ซึ่งโชคชะตาของเราจะถูกตัดสินไปชั่วนิรันดร์ แม้ว่านี่จะดูเหมือนเป็นนิยายที่ต้องการให้เราดำเนินชีวิตไปในแนวทางที่ถูกต้อง แต่ชายผู้สวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นที่เดินอยู่ข้างข้าในตลาด<b>เฮลิโออิมพีเรียม</b>ที่พลุกพล่านผู้นี้สาบานว่ามันเป็นเรื่องจริง

<br/><br/>\"<b>เรเซอร์</b>เป็นคนที่คอยเร่งให้พวกวิญญาณไปเร็ว ๆ\" เขาบอกด้วยท่าทางหวาดกลัว \"เขาจะเอาแส้ไฟฟ้าเฆี่ยนจนกว่าเจ้าจะวิ่งไปอย่างเร็วจนเทาแทบไม่ติดพื้นเลยล่ะ\"

<br/><br/>ชายผู้นั้น—ซึ่งไม่ยอมบอกข้าว่าเขาชื่ออะไร—ลอบเร้นจากสายตาที่คอยจับจ้องของ<b>เรเซอร์</b> และหลบหนีออกมาจาก<b>แนโรว์เมซ</b>ได้ เขาเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้ข้าฟัง ฟังแล้วเริ่มจะไม่ค่อยเป็นการพูดคุยกันธรรมดา แต่ดูเหมือนจะเขาจะพยายามโน้มน้าวใจข้ามากกว่า ในที่สุดเขาก็วนกลับมาพูดเรื่อง<b>เรเซอร์</b>

</b><br/><br/>\"เขามีหนังสือเล่มหนึ่งที่มีชื่อคนที่ตายไปแล้วทุกคนอยู่ในนั้น\" ชายผู้นั้นบอก \"ข้าไม่รู้ว่าชื่อข้ายังอยู่ในนั้นรึเปล่าหลังจากที่ข้าหนีออกมา แต่ยังไงข้าก็หนีอยู่ดีแหละ แค่ไม่อยากให้เขารู้ว่าข้าหายตัวไป แล้วออกตามล่าข้า\"

<br/><br/>ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบสงัดลงทันที แม้ว่าท้องฟ้าจะมีสีฟ้าสดใส แต่ก็มีสายฟ้าฟาดลงมา และตอนนั้นเองที่ชายคนนั้นได้หายวับไป"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_15_Razor_LocHeroName"		"เรเซอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_16_SandKing_LocFieldNotes"		"ตลาดแห่ง<b>คัลดิน</b>ที่ถูกแดดเผาจนร้อนระอุนั้นคึกคักไปด้วยชีวิตชีวา พวกพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกับเสียงอึกทึกของกองคาราวานที่เพิ่งมาถึง กลิ่นเครื่องเทศหอมคละคลุ้งไปทั่วอากาศ พวก<b>เดอร์วิช</b>หมุนตัวร่ายรำทำพิธีกรรมอันลึกลับ ข้ากัดกินเนื้อแกะย่างเสียบไม้แล้วบอก<b>วาซิม</b> ผู้นำทางของข้าว่าอาณาจักรนี้ดูมีชีวิตชีวามากเพียงใดท่ามกลางทะเลทรายที่ไร้ชีวิตชีวา 

<br/><br/><b>วาซิม</b>หัวเราะ \"ทะเลทรายน่ะมีชีวิตชีวามากเลยล่ะ! แดนทรายระยิบระยับมีความคิด เคลื่อนไหวได้ และเมื่อใดที่มันต้องการใช้ร่างมันก็จะส่ง<b>แซนด์คิง</b>มา\" เขาอธิบายต่อว่าร่างอวตารนี้ปรากฏกายเป็นสัตว์คล้ายแมงป่องขนาดมหึมาที่เรียกว่า<b>คริกแซลิส</b>หรือ <b>\"วิญญาณแห่งทราย\"</b> เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ \"แล้วใครกันที่สร้างชุดเกราะที่ทำให้มันมีรูปร่างขึ้นมาได้? ก็<b>ญินแห่งคัลดิน</b>น่ะสิ!\" ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความอภิรมย์—หรือไม่ก็ความภาคภูมิใจ

<br/><br/>ข้าสงสัยว่าเหตุใด<b>ญิน</b>จึงทำเช่นนี้? <b>วาซิม</b>ยักไหล่ \"บ้างก็ว่าเพื่อให้ทะเลทรายมีรูปร่างที่สามารถเจรจาต่อรองได้ เพื่อที่มันจะไม่กลืนกิน<b>คัลดิน</b> บ้างก็ว่าเพื่อสร้างสัตว์ประหลาดมาทรมานมนุษย์ บ้างก็ว่าก็แค่มันน่าสนุกดีเท่านั้นเอง\"

<br/><br/>ข้าถาม<b>วาซิม</b>ว่าเหตุใดเขาจึงคิดว่า<b>ญิน</b>ร่ายมนตร์สร้างแมงป่องทรายวิเศษขึ้นมา

<br/><br/><b>วาซิม</b>ขำกลิ้ง \"ใครมันจะไปรู้ล่ะว่า<b>ญิน</b>ทำอะไรไปทำไม?\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_16_SandKing_LocHeroName"		"แซนด์คิง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_17_StormSpirit_LocFieldNotes"		"สำหรับผู้เป็นครึ่งเทพครึ่งคนที่ดูเหมือนจะทำจากไฟฟ้าบริสุทธิ์<b>ไรจินธันเดอร์เคก</b>นั้นมีความติดดินเกินคาดถึง

<br/><br/>เขาเป็นที่รู้จักในถิ่นนี้ด้วยนาม<b>สตอร์มสปิริต</b> แต่เขายืนกรานให้ข้าเรียกเขาว่า <b>\"ไรจิน\"</b>

</b><br/><br/>\"ชื่อนี้แหละที่เพื่อน ๆ ใช้เรียกข้า และทุกคนที่ข้าพบก็คือเพื่อนทั้งนั้น\" เขาหัวเราะคิกคัก

<br/><br/>ข้าคิดว่ามันคงไม่จริงเสมอไป และขณะนั้นก็เขาเล่าเรื่องราวการต่อสู้ที่เขาได้รับชัยชนะให้ข้าฟังระหว่างเราท่องไปในแดนมรสุม สายฟ้าดูน่ากังวล แต่ดูเหมือนว่าเขาจะบังคับให้สายฟ้าผ่าใส่เขาเพียงผู้เดียว เขาบอกว่ามันทำให้รู้สึกจั๊กจี้ ซึ่งข้าว่าคงไม่จริงเสมอไปเช่นกัน

<br/><br/>จากนั้น <b>ไรจิน</b>ก็เล่าเรื่องราวการได้มาซึ่งพลังของเขา เขาพยายามเรียกฝนลงมาเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่อดอยากด้วยเวทมนตร์ ซึ่งทำให้เทพแห่งพายุฝนพิโรธและพยายามฆ่าเขา เมื่อเขาร่ายเวทอีกคาถาโดยหวังว่าจะสละชีพตนเองเพื่อช่วยหมู่บ้าน กลับกลายเป็นหลอมรวมนักเวทและเทพนั้นให้เป็นหนึ่งเดียวกันแทน

<br/><br/>อารมณ์ของเขาหม่นหมองราวกับเมฆพายุที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ แต่เขาก็กลับมาสดใสอีกครั้งอย่างรวดเร็ว  

<br/><br/>\"ตอนนี้ข้าพยายามใช้พลังแห่งพายุให้เป็นเรื่องที่ดี\" เขายิ้มร่าและตบหลังข้าอย่างแรง ซึ่งน้ำหนักมือก็รุนแรงอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้ข้ากระเด็นออกไปทันทีคือพลังไฟฟ้าสถิตจากมือของเขา "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_17_StormSpirit_LocHeroName"		"สตอร์มสปิริต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_18_Sven_LocFieldNotes"		"เปลือกหอยและกระดองปูที่ถูกทิ้งส่งเสียงกรอบแกรบใต้เท้าที่สวมเกราะของ<b>สเวน</b> ขณะที่เขาเดินทัพไปตามชายหาดทรายสีเลือดของ<b>แนร์โรว์แชนเนล</b> ข้าติดตามเขามาด้วยระยะห่างยี่สิบก้าวเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เคยโบกมือให้ทีนึง แต่ไม่มีการตอบกลับ

<br/><br/>นี่คือสิ่งที่ข้ารู้: เขาวิ่งราวกับว่ากำลังลงโทษพื้นดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เขาคุ้นเคยกับน้ำเหมือนกับบนบก ดังนั้นบางทีเรื่องเล่าที่ว่าแม่ของเขาเป็นสิ่งมีชีวิตในทะเลอาจเป็นเรื่องจริง และเขาก็เก่งกาจในการล่าสัตว์ด้วย<b>เอาต์แคสต์เบลด</b>พอ ๆ กับที่ใช้ในการต่อสู้

<br/><br/>นั่นไม่ใช่เล่น ๆ เลย ข้าเห็นเขาขว้างมันไปเป็นร้อยหลาใส่กวางกุงกาที่กำลังวิ่งเผ่นแทงเข้าที่กระดูกสันหลังอย่างจังบนต้นไม้เนื้อแข็ง—แถมยังฝังเข้าไปในต้นไม้เนื้อแข็งอีกหกนิ้ว เขายังทิ้งซี่โครงที่ปรุงสุกอย่างดีของกวางกุงกาไว้ข้างกองไฟในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วย จารีตอัศวินส่วนตัวของเขางั้นหรือ? เครื่องบรรณาการแห่งสันติ? หรือบางทีเขาอาจจะแค่อิ่มแล้ว

<br/><br/>ในที่สุดข้าก็ได้รับความสนใจจากเขา ข้าพยายามเริ่มการสัมภาษณ์ของเรา และถามเขาว่าเป็นเรื่องจริงใช่ไหมที่เขาเป็นลูกครึ่ง<b>เมแรนธ์</b> เขาชำเลืองมองข้า แล้วเดินออกไปยังหนึ่งในท่าเรือจำนวนมากของช่องแคบ กระโดดลงจากตรงนั้นทั้งชุดเกราะ แล้วดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดของ<b>แนร์โรว์แชนเนล</b>โดยไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น

<br/><br/>\"ใช่\" ข้าเขียนลงไป ข้าเพิ่งเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์ที่ยาวนานที่สุดเท่าที่เคยมีใครทำได้กับ<b>สเวน</b> ไม่เลวเลย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_18_Sven_LocHeroName"		"สเวน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_19_Tiny_LocFieldNotes"		"อากาศกำมะถันในหุบเขาที่อยู่ระหว่างสองภูเขาเล็ก ๆ ของ<b>วูเครก</b>ทำให้ข้าไออย่างหนัก ข้ากำลังดิ้นรนเพื่อที่จะตามให้ทันก้าวเดินมหึมาของ<b>ยักษ์หิน</b>ที่รู้จักกันในชื่อว่า<b>ไทนี</b> ซึ่งดูจะไม่ตรงกับตัวเอาซะเลย ในขณะที่พวกเราเดินไป ดูเหมือนเขาจะตัวใหญ่ขึ้นอีกเรื่อย ๆ เดี๋ยวนะ ก้าวของเขาจะยาวขึ้นอีกเหรอ? นี่เขาดูดซับหินรอบตัวเขาเข้าสู่ร่างกายของเขาหรือเปล่า? 

<br/><br/>\"ใช่แล้ว ข้าอาจจะเริ่มจากการเป็นลาวา\" เขากล่าว ตอบคำถามที่ข้าไม่รู้ว่าถามออกไปเสียงดังโดยไม่รู้ตัว \"หนึ่งในภูเขาไฟเหล่านี้สักลูกอาจจะสามารถสร้างข้าขึ้นมาก็ได้ ขอบคุณนะ เจ้าตัวเล็ก\" เขาส่งเสียงดังกึกก้อง 

<br/><br/>ข้าได้เจอเขาฝึกขว้างต้นไม้อยู่ที่ขอบป่าในหุบเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้ เมื่อข้าแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเส้นโค้งมนที่อยู่เหนือศีรษะของเขา แนะนำว่ามันอาจจะเป็นเบาะแสถึงต้นกำเนิดของเขาก็เป็นได้ เขาดูสับสน เขาอ้างว่าเขาไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อนเลย หลังจากที่ข้าเหลือบมองเขาด้วยแผ่นสะท้อนแสงจากกระเป๋าของฉัน ข้ามั่นใจได้ว่าเขายิ้มออกมา

<br/><br/>\"ครั้งหนึ่งข้าเคยปีนขึ้นไปบนยอดเขาที่สูงที่สุดของ<b>เทือกเขาวูเครก</b> จากตรงนั้นไปทุกช่วง เทือกเขาต่างมีรูปร่างเหมือนวงกลมเหล่านั้นกันทั้งหมด\" <b>ไทนี</b>เคยพูดไว้

<br/><br/>ขณะที่ข้าเขียนอยู่นี้ เขาก็กลิ้งไปไกลแล้ว เขาเร่งความเร็วไวขึ้น ข้าไอจนตัวสั่น \"โชคดีนะเจ้าเพื่อนตัวโต\" ข้าพูดด้วยเสียงหายใจหวีดหวือ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_19_Tiny_LocHeroName"		"ไทนี"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocFieldNotes"		"การเสาะหา<b>แอนติเมจ</b>ของข้า ในที่สุด ก็พาข้ากลับมาที่<b>วิทยาลัยอัลติมีร์</b> — สถานที่ซึ่งเขายินดีจะเผาทิ้งพร้อมทุกคนที่อยู่ข้างในอย่างที่สุด

<br/><br/>หลังจากที่ข้ายืนยันตัวตนกับประตูเวทมนตร์แล้ว ข้าก็ตรงไปโรงอาหาร ข้าพบพ่อมดคนหนึ่งซึ่งเป็นสายลับที่ข้าไว้ใจได้พอตัวตรงที่ข้าเคยทิ้งเขาไว้ครั้งล่าสุดเป๊ะ: นั่งอยู่บนเก้าอี้สูง จ้องมองแก้วเหล้าน้ำผึ้งที่เติมตัวเองไม่รู้จักจบด้วยสายตาพร่ามัว

<br/><br/>เขาผู้นี้คือคนที่พร้อมจะพูดถึงเกือบทุกเรื่องใต้หล้า ตั้งแต่เรื่องเทพเจ้าพิโรธผู้ผูกใจแค้น ยันสงครามพ่อมดครั้งใหญ่ จนถึงเกร็ดน่ารู้เกี่ยวกับดวงจันทร์ สิ่งเดียวที่เขาไม่ยอมเอ่ยถึง ดูเหมือนจะเป็นคนที่ข้าเอาแต่ถามถึงนั่นเอง คมดาบที่ดูดเวทมนตร์ของ<b>แอนติเมจ</b>น่ะหรือ? \"ท่านเคยได้ยินเรื่องแมงมุมยักษ์แห่ง<b>ป่าเดรดวูด</b>ไหมล่ะ?\" ผลงานของ<b>แอนติเมจ</b>ที่จับสหายของเขาคุมขังไว้ที่<b>คฤหาสน์ไทเลอร์</b>น่ะรึ? \"ให้ข้าบอกแหล่งซื้อเสื้อคลุมคุณภาพดีราคาสมเหตุสมผลจะดีกว่า\" แล้วท่านพบเห็นเขาเมื่อไม่นานมานี้บ้างไหม? 

<br/><br/>เขาตัวสั่นสะท้าน หมดหนทางที่จะเปลี่ยนเรื่องแล้ว ด้วยสติที่กลับมาอย่างฉับพลันแต่ไม่ปรกติสุข เขาสบตาข้าอย่างอ่อนล้าแล้วกล่าวว่า \"อย่าทำให้ข้าต้องพูดถึงเขาเลย\" จากนั้นเขาก็หันหลังให้ข้า พร้อมกับความสนใจที่หวนกลับไปสู่เหล้าน้ำผึ้งที่วนเป็นเกลียวอยู่ในแก้วของเขาอีกครั้ง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocHeroName"		"แอนติเมจ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_1_Antimage_LocPersonaFieldNotes"		"<b>เว่ย</b>เดินไปมาขณะที่ข้าทรุดตัวนั่งลงในห้องพักอันว่างเปล่าของอาจารย์เธอใน<b>คฤหาสน์ไทเลอร์</b> สถานบำบัดสำหรับพ่อมดแม่มดอาชญากร ตอนแรกเราต่างก็ผิดหวังไม่ต่างกัน ข้าหวังว่าจะได้สัมภาษณ์<b>แอนติเมจ</b>เสียที ส่วนเธอหวังว่าเสียงเคาะประตูจะหมายถึงโอกาส \"สนุก\" อีกครั้งในการสังหารนักโทษแหกคุก แต่เมื่อข้าเอ่ยว่า<b>กู๊ดไคนด์</b>เป็นคนส่งข้ามา <b>เว่ย</b>ก็ยิ้มและบอกข้าด้วยความกระตือรือร้นอย่างมากว่าเธอแอบหวังมาตลอดว่าจะได้เห็นชื่อตัวเองตีพิมพ์ \"แต่อย่าเขียนส่วนนั้นลงไปนะ\" เธอกล่าวเสริม ข้าจึงแสร้งทำเป็นลบประโยคที่ทุกท่านเพิ่งอ่านไป

<br/><br/>การเสวนาของเราเป็นดั่งการพยายามควบคุมสายน้ำ เรื่องราวเกี่ยวกับการสังหารหมู่ครอบครัวของนางด้วยน้ำมือของแม่มดผู้รุกรานหยุดลงอย่างกะทันหันและกลายเป็นคำบ่นเกี่ยวกับอาหารที่<b>แอนติเมจ</b>ควบคุมอย่างเข้มงวด ซึ่งได้เปลี่ยนไปเป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับหัวแรกที่นางตัดจากพ่อมด และจากนั้นก็วกไปวนมาจนกลายเป็นว่านางแนะนำหนังสือเล่มเดียวบนชั้นของครูฝึกของนางที่ไม่ได้ \"โคตรน่าเบื่อ\" 

<br/><br/>ในที่สุดข้าก็เอ่ยถามไปว่า<b>แอนติเมจ</b>มาหาพบนางได้อย่างไร \"แน่นอน นั่นเป็นเรื่องที่เหมาะสำหรับสมุดบันทึกของเจ้าเลย\" หลังจากได้รวบรวมความคิดแล้ว นางก็กล่าวเสริมอีกว่า \"ขอโทษนะ เราคุยถึงไหนกันแล้วนะ?\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_20_VengefulSpirit_LocFieldNotes"		"\"เรียกข้าว่า<b>เชนเดลแซร์</b>ก็ได้\" <b>ราชินีแห่งแกสต์ลีเอียรีย์</b>กล่าวอย่างมีเมตตา

<br/><br/>ชื่อเล่นของนางที่รู้จักกันในอาณาจักรจะแสดงให้เห็นถึงความคลั่งไคล้ใน... การล้างแค้นมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างไรนางก็ปกครองราชอาณาจักรแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี และดูเหมือนว่าจะเป็นที่รักของทุกคน การที่<b>อิมพีเรีย</b>ผู้เป็นน้องสาวของนางและครอบครองบัลลังก์นี้มาก่อน เป็นผู้ครองอำนาจที่ร้ายกาจและเหี้ยมโหด ก็ยิ่งช่วยให้ผู้คนรักนาง ถ้าเจ้าอยากเป็นผู้ครองอาณาจักรที่เป็นที่ชื่นชอบ ก็ควรจะทำตามอย่างนาง

<br/><br/>โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อ<b>อิมพีเรีย</b>เป็นคนขโมยเอาบังลังก์ไปจาก<b>เชนเดลแซร์</b>ก่อน โดยตัดปีกของนางออกตอนที่ก่อกบฏในพระราชวัง และโยนนางลงมาจากหอคอยที่สูงที่สุดให้นอนรอความตายอยู่ตรงนั้น นางรอดชีวิตมาได้ก็เพราะบังเอิญได้เจอกับเทพีแห่งความซุกซนเท่านั้น 

<br/><br/>เป็นแบบนั้นเสียส่วนใหญ่ล่ะนะ เพราะที่จริงนางต้องติดอยู่ระหว่างความเป็นและความตายอยู่นานหลายปี ข้าเดาว่าเหตุนี้เองที่ชื่อเล่นของนางมีคำว่า <b>\"วิญญาณ\"</b> ข้าเดาอีกด้วยว่า การที่น้องสาวร้ายกาจของนางแย่งชิงบังลังก์ไปและเกือบทำให้นางต้องตายคงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้มีคำว่า <b>\"การล้างแค้น\"</b> 

</b><br/><br/>ดูเหมือนว่า<b>เชนเดลแซร์</b>จะมีจิตใจที่สุขสงบแล้วในตอนนี้ การล้างแค้นใด ๆ ที่เคยผลักดันชีวิตนางดูเหมือนว่าจะทำให้นางพึงพอใจแล้ว (ขอบอกอีกอย่างด้วยว่า หมู่นี้นางดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ) กบฏหนึ่งครั้งและลอบปลงพระชนม์หนึ่งครั้ง แล้วความสงบสุขก็กลับคืนสู่<b>สกายแรธ</b>

</b><br/><br/>เป็นแบบนั้นเสียส่วนใหญ่ล่ะนะ ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการคือพวกไร้บังเหิน ซึ่งเป็นชนชั้นนกที่ทุ่มกายใจเข้าช่วย<b>เชนเดลแซร์</b>ช่วงชิงบัลลังก์กลับมาจากน้องสาวของนาง เพื่อแลกเปลี่ยนกับการได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมในราชอาณาจักร ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรอดูว่านางจะทำตามที่สัญญาไว้หรือไม่ และหมู่นี้ดูเหมือนจะยังมีอะไรขลุกขลักอยู่บ้างหลังการเปลี่ยนบังลังก์

<br/><br/>ถึงอย่างไรนางก็มั่นใจว่านางจะสามารถนำสันติภาพมาสู่อาณาจักรได้ หากนางครองราชย์ด้วยความเที่ยงธรรมและยุติธรรม พูดอีกอย่างก็คืออย่าเป็นเหมือนน้องสาวของนางนั่นแหละ ช่วงหลัง ๆ นี้นางดูจะไม่ค่อยสนใจกับการล้างแค้นเท่าไหร่ \"การล้างแค้นอาจจะทำให้ข้าได้ราชอาณาจักรกลับคืนมา\" นางบอก \"แต่ไม่ใช่ว่ามันจะทำให้ข้าชนะใจพสกนิกรของราชอาณาจักรนั้นได้\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_20_VengefulSpirit_LocHeroName"		"เวนจ์ฟูลสปิริต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_21_Windranger_LocFieldNotes"		"หมู่ไม้ด้านนอก<b>ซารุคินา</b>ดูราวกับเคลื่อนไหวไปพร้อมกับมือของ<b>ไลราเล</b> เคราะห์ร้ายที่สายลมเดียวกันกับที่พัดผลักและดึงกิ่งก้านเหล่านั้นกำลังทำให้ข้าหนาวสั่นไปทั้งตัว ไม่มีครั้งไหนราบรื่นเลยสินะ

<br/><br/>\"อ๊ะ ขอโทษนะ\" นางกล่าวพร้อมยักไหล่อย่างร่าเริง

<br/><br/>นางถอดผ้าคลุมออกแล้วยื่นให้ข้า แม้ว่าข้าจะมีเหตุให้ลังเลที่จะรับของกำนัลจาก \"เพื่อน\" ใหม่ แต่ข้าก็รีบรับมาห่มกายอย่างละโมบ 

<br/><br/>\"เจ้าถามข้าว่าทำไมข้าถึงรักสายลมได้ทั้งที่พายุฆ่าพ่อแม่ของข้า\" นางกล่าวด้วยความเบิกบานใจที่แปลกประหลาดเช่นเดิม \"แต่สิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจคือสายลมต่างหากคือพ่อแม่ของข้า ไม่ใช่คนพวกนั้น สายลมเป็นแม่ให้กับข้ามากกว่าใครก็ไม่รู้ที่ให้กำเนิดข้าเสียอีก สายลมขับกล่อมข้าให้นอนหลับ สายลมสางเส้นผมของข้า\"

<br/><br/>นางโบกมืออีกครั้งโดยไม่ทันฉุกคิด ทำให้ประกายไฟจากกองเพลิงปลิวมาทางข้า ข้าผงะถอยกรูด และนางก็กล่าวขอโทษอีกครั้งพร้อมหัวเราะคิกคัก

<br/><br/>\"วันนี้แม่ของข้าดูคึกคักเป็นพิเศษนะ ว่าไหม?\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_21_Windranger_LocHeroName"		"วินด์เรนเจอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_22_Zeus_LocFieldNotes"		"สายฟ้าผ่าแลบทะลุท้องฟ้าด้านนอก<b>โรงเตี๊ยมไนท์เฉด</b> สว่างจ้าเสียจนข้ามองเห็นแสงของมันลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่าที่ช่วยกันฝนอยู่ด้านนอก พายุที่เลวร้ายขนาดนี้มีเพียงความหมายเดียวเท่านั้น: 

<br/><br/><b>ซูส</b>กำลังพิโรธ

<br/><br/>เป็นจริงดังคาด ประตูโรงเตี๊ยมถูกถีบเปิดออก และ<b>บิดาแห่งทวยเทพ</b>นั่นเองเหยียบเท้าเข้ามา

<br/><br/>\"โต๊ะของนายท่านพร้อมแล้วขอรับ!\" บาร์เทนเดอร์ร่างท้วมโพล่งออกมาอย่างประจบประแจง เขาวิ่งไปยังโต๊ะกลางห้อง แล้วโบกไม้โบกมือไล่แขกที่นั่งอยู่ตรงนั้น เพียงแค่เหลือบเห็นสายฟ้าที่พุ่งออกมาจากดวงตาและปลายนิ้วของ<b>ซูส</b>ก็บอกเหล่าลูกค้าว่าควรหลีกทางให้ไว

<br/><br/><b>ซูส</b>พุ่งเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรงบนเก้าอี้ซึ่งส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดภายใต้ร่างของเขา เหยือกเบียร์เอลถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าเขาก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากขอเสียอีก

<br/><br/>\"ข้าต้องพิสูจน์ตนเองท่ามกลางมรรตัยชนพวกนี้นานอีกแค่ไหนกันกว่าจะได้กลับสู่<b>โอลิมปัส</b>?\" <b>ซูส</b>ตวาดเสียงดังลั่น บาร์เทนเดอร์ตอบเสียงอ่อย \"...แน่นอนว่าอีกไม่นานหรอกขอรับ\" ก่อนจะนึกได้ว่าเขาควรเงียบปากไว้น่าจะดีกว่า

<br/><br/>สายตาของ<b>ซูส</b>จับจ้องไปยังสาวเสิร์ฟหุ่นสะบึม ก่อนจะส่ายหัวและกระดกเบียร์เข้าปาก เขาเคยนอกลู่นอกทางมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งนั่นเป็นเหตุให้ชายาของเขาสั่งเนรเทศเขาออกมา

<br/><br/>\"ยังมีศึกอีกมากรอข้าอยู่\" เขาถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะย่ำเท้ากลับออกไปท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_22_Zeus_LocHeroName"		"ซูส"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_23_Kunkka_LocFieldNotes"		"คลื่นสูงมหึมาซัดเข้าหาหน้าผาที่ด้านตะวันตกสุดของ<b>เกาะเทรมบลิง</b> ข้ายืนอยู่ห่าง ๆ จากขอบเพื่อความปลอดภัย เมื่อข้ากับคนเลี้ยงแกะชาว<b>แคลด</b>ชื่อ<b>ทาร์น</b>เดินอยู่บนทุ่งโล่งใกล้ ๆ กันนั้น

<br/><br/>\"มันเกิดขึ้นตรงโน้น\" <b>ทาร์น</b>บอก พลางชี้ไปออกไปไกลในทะเล \"พวกปีศาจมากันเป็นหมู่ ทหารเรือของเราพยายามต้านพวกมันกลับไปอย่างยากลำบาก\"

<br/><br/>ถ้าเป็นกองเรืออื่นคงจะพ่ายแพ้ไปในทันที เขาบอก กองเรืออื่นที่ไม่มี<b>กังค์ก้า</b>นะ พลเรือผู้เข้มแข็งนำทัพเข้าต่อสู้ข้าศึกที่ดูเหมือนจะไม่อาจเอาชนะได้ และไม่ยอมล่าถอยหรือยอมแพ้ไม้ว่าเรือรบจะค่อย ๆ ล่มไปทีละลำก็ตาม

<br/><br/>\"พวกเมจคงบอกว่าพวกเขาช่วยเรา ซึ่งก็อาจจะช่วยจริง ๆ ก็ได้ แต่ถ้าเจ้าให้เรือข้ามาสักลำ แล้วให้<b>กังค์ก้า</b>เป็นคุมเรือ ข้าว่ามีโอกาสชนะได้แน่\" <b>ทาร์น</b>บอก

<br/><br/>แน่ละว่าทั้งปีศาจทั้งกองเรือของ<b>แคลด</b>ไม่มีทางสู้<b>เมลรอว์น</b> อสูรกายร่างมหึมาแห่งท้องทะเลที่โผล่ขึ้นมาจากห้วงน้ำลึกและทำลายล้างทุกคนได้ บางคนบอกว่าสัตว์ประหลาดตนนั้นที่ทำให้เรือของ<b>กังค์ก้า</b>ล่มลง แต่<b>ทาร์น</b>ไม่เชื่อหรอก

<br/><br/>\"ในคืนที่ฟ้าไร้เมฆหมอก เจ้าจะยังเห็นเรือของเขาแล่นตระเวนอยู่ในน่านน้ำนี้\" เขาพูดอย่างมั่นใจ \"และตราบใดที่ยังมีเขาอยู่ พวกเราก็ปลอดภัย\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_23_Kunkka_LocHeroName"		"กังค์ก้า"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_25_Lina_LocFieldNotes"		"ดวงอาทิตย์สาดแสงจ้าเหนือทะเลทรายแห่ง<b>มิสรูล</b>ท่ามกลางท้องฟ้าไร้เมฆ

<br/><br/>สายฟ้าร้อนฉ่าของ<b>ลีนา</b>เผาแมงป่องขนาดหนึ่งฟุตจนกรอบโดยข้าไม่ทันสังเกตจนเกือบสายเกินไป กลิ่นเหมือนไก่ฟ้า แต่ก็อาจเป็นไก่ฟ้าที่ไม่น่ากินที่สุด \"ทางนี้\" <b>ลีนา</b>กล่าวพลางเตะศพแปดขาลงเนินทรายและเดินอวดโฉมเข้าไปในปากถ้ำ

<br/><br/>\"ข้าเจอ<b>เวิร์มทะเลทราย</b>ตอนข้าอายุเก้าขวบ เขามองตัวเองว่าเป็นเหมือนพ่อคน แม้ที่จริงจะเป็นสัตว์เลื้อยคลานก็เถอะ ดังนั้นอย่าขยับตัวแรง ไม่งั้น –\" นางเสกลูกไฟขึ้นมา 

<br/><br/>\"เข้าใจแล้ว\" 

<br/><br/>เราเลี้ยวหัวมุมไปพบเขากำลังคลายตัว รูม่านตาข้างหนึ่งจ้องเขม็งมาที่ข้า จากนั้นเขาก็ขยิบตา สั่นร่างเหมือนสุนัข และคำรามด้วยเสียงหัวเราะ 

<br/><br/>\"หายใจได้แล้ว\" <b>ลีนา</b>สะกิดข้า

<br/><br/>ทั้งสองใช้เปลวไฟจำลองฉากการต่อสู้อันดุเดือดที่สุดของ<b>ลีนา</b>ขึ้นมาให้เห็น เรื่องราวนั้นน่าประทับใจไม่แพ้การแสดงเปลวไฟอันน่าตื่นตะลึง

<br/><br/>จากนั้นการแสดงก็กลายเป็น<b>ลีนา</b>เผาภาพวาดของน้องสาวที่ไม่น่าดูนักบนผนังถ้ำ ยิ่งเผาก็ยิ่งทำให้นางหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าจึงขอตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ และรู้สึกดีใจจังที่เกิดมาเป็นลูกคนเดียว "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_25_Lina_LocHeroName"		"ลีนา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_26_Lion_LocFieldNotes"		"\"ข้ารวบรวมวิญญาณมาได้หลายต่อหลายพันดวง\" ปีศาจ<b>อซาการ์</b>เอ่ยออกมาจากวงกลมเรียกปีศาจที่กักขังเขาอยู่ \"ปีศาจทุกตนต้องรวบรวมวิญญาณมาให้ได้หมื่นดวงถึงจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปเป็นอัครปีศาจ เหลืออีกสองข้าก็จะได้ครบแล้ว\"

<br/><br/><b>อซาการ์</b>เคยเป็นหนึ่งในดาวเด่นแห่งขุมนรก เขาได้รวบรวมวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุด หลอกลวงพวกผู้นำทางศาสนา ผู้ที่ต่อสู้เพื่อผู้อื่น หรือแม้แต่นักบุญจริง ๆ และ<b>ไลออน จอมเวทปีศาจ</b>ถือเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรางวัลหนึ่งของเขา

<br/><br/>\"เขาต่อสู้เพื่อคนที่ไร้ทางสู้เสมอ\" เจ้าปีศาจกล่าว \"แต่ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เขาคลั่งไคล้มากกว่าการทำความดี คือคำยกย่องสรรเสริญที่ได้มาพร้อมกัน\"

<br/><br/><b>อซาการ์</b>สัญญากับ<b>ไลออน</b>ว่า เขาจะได้มีชื่อเสียงเกียรติยศที่ไร้ขีดจำกัดถ้าเขาทำตามคำสั่ง เจ้าปีศาจทำให้ความรู้ถูกรู้ผิดของ<b>ไลออน</b>บิดเบือนไป และหันเหความพยายามของเขาไปยังคนที่ชอบธรรม เมื่อจิตวิญญาณของ<b>ไลออน</b>ได้เสื่อมโทรมอย่างแท้จริง <b>อซาการ์</b>ก็ละทิ้งเขา โดยนำวิญญาณของเขากลับไปสู่ขุมนรก และปล่อยให้<b>ไลออน</b>เผชิญหน้ากับสิ่งที่เขากระทำ

<br/><br/>\"ข้ากำลังวางแผนทำลายนักบวชผู้อุทิศตน เพื่อให้ได้วิญญาณดวงที่หนึ่งหมื่นของข้า ตอนที่<b>ไลออน</b>โผล่มาที่ขุมนรกเพื่อเรียกร้องให้ได้วิญญาณของเขาคืน\" <b>อซาการ์</b>เล่า

<br/><br/>แต่ในขุมนรกไม่มีการได้กลับคืน <b>ไลออน</b>ไม่สามารถกู้คืนจิตวิญญาณของเขาได้ ด้วยความโกรธ เขาจึงฟันมือของเจ้าปีศาจหลุดกระเด็น และตอนที่เดินทางกลับออกจากนรก จิตใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเดือดดาลและเกลียดชัง

<br/><br/>\"นี่ เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าหยุดพักจากการรวบรวมวิญญาณเดือนหนึ่ง ตัวเลขวิญญาณของเจ้าจะกลับไปเป็นศูนย์\" <b>อซาการ์</b>ถามอย่างขุ่นเคือง \"ข้าไม่รู้มาก่อนเลย\"

<br/><br/>\"ข้าเลยต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น ดูเหมือนหมึกเจ้าใกล้จะหมดแล้วนะ ให้ข้าหามาเติมให้แบบไม่มีวันหมดไหม แต่ไม่ได้ให้เปล่า ๆ นะ\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_26_Lion_LocHeroName"		"ไลออน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_27_ShadowShaman_LocFieldNotes"		"<b>รัสตา เดอะแชโดว์ชาแมน</b> ยื่นมือของเขาออกมา ด้วยความรำคาญเล็กน้อยและความกังขาอยู่ไม่น้อย—เพราะว่าข้าก็ไม่ใช่คนโง่—ข้าก็จับมือนั้นไว้ โทรลตัวนี้นั้นมีทั้งชื่อเสียงและชื่อเสีย และข้ารู้ก็ดีว่าพวกที่เรียกตัวเองว่า \"หมอผี\" พวกนี้มีความสามารถในการอ่านใจคนที่กำลังหลอกมากกว่าการผูกมิตรกับคนตาย <b>รัสตา</b>หลับตาสีขาวอันหยาบกระด้างของเขาและฮัมเพลง

<br/><br/><i>นี่ไง ถึงคิวพี่มิจท่องตามบทละ</i> ข้าคิด ต้องมาเสียเวลาและเสียเงินอีกแล้ว แต่ในขณะที่ทำนองเพลงยังคงดำเนินต่อไป มันก็กระตุ้นอะไรบางอย่างในหัวของข้า เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยมาก ราวกับเป็นกลิ่นที่ดึงดูดจิตวิญญาณเพื่อค้นหาความทรงจำ <b>รัสตา</b>เดาะลิ้นและถามคำถามส่วนตัวอย่างมากกับข้าซึ่งข้าจะไม่แบ่งปันเรื่องเหล่านั้น ณ ตรงนี้

<br/><br/>ข้าพยายามซ่อนปฏิกิริยาของตัวเองเมื่อ<b>รัสตา</b>เริ่มพูดด้วยสำเนียงที่แปลกใหม่ เหมือนเป็นคนที่ข้ารู้จักเมื่อนานมาแล้วที่พูดผ่านลำคอของเขา หลังจากที่เขาหรือที่ควรเรียกว่าเธอพูดจบ <b>รัสตา</b>ก็ลืมตาขึ้น

<br/><br/>เขาหยิบหมวกปีกกว้างขึ้นมาและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

<br/><br/>\"คราวนี้มาถึงช่วงลำดับถัดไปซี่งเป็นส่วนที่ดีที่สุด: ถึงเวลาการบริจาคของเจ้า\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_27_ShadowShaman_LocHeroName"		"แชโดว์ชาแมน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_28_Slardar_LocFieldNotes"		"เรือพายเล็กเวอร์ดาวูดที่ยืมมาจากเพื่อนของศัตรูของศัตรูกระเด้งไปมาน่าหัวหมุนบนคลื่นของ<b>เฉดชอร์</b>ที่ซัดสาด ในขณะที่ข้าพายเรือทวนลม มันมักจะทวนลมเสมอ ขอบใจมาก<b>กู๊ดไคนด์ 

</b><br/><br/>แสงสีเขียวกะพริบขึ้นแล้วตกลงมาเป็นคำต้อนรับ คนที่ข้าติดต่อด้วย ในการหมุนแบบเต้นบัลเลต์ท่าหนึ่ง <b>นากา</b> ผู้ซึ่งเป็นอดีตผู้พิทักษ์<b>ขุมทรัพย์ใต้น้ำ</b> ก็หมุนมาอยู่ข้าง ๆ เรือพายของข้า และเรียกร้องให้จ่ายเงินล่วงหน้า นางยังพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตอนนี้นาง \"ไม่มีคู่\" 

<br/><br/>เมื่อจ่ายเงินให้นางแล้ว (เป็นเหรียญและเหรียญเท่านั้น) นางเล่าว่านางและ<b>สลาร์ดาร์</b>เคยไล่ตาม<b>เมอแรนธ์</b> ผู้ขโมยไม้เท้าไฟอะไรศักอย่างและหนีไปไกล <b>สลิทเธอรีน</b>ผู้นั้นไม่สนใจเพราะอุปกรณ์นั้นแทบจะไม่มีประโยชน์เลยเมื่ออยู่ใต้น้ำ ซึ่งไฟของมันถูกดับไปก่อนที่มันจะติดได้ แต่หลักการเป็นสิ่งสำคัญ

<br/><br/>ดังนั้นเมื่อ<b>สลาร์ดาร์</b>ผู้ไร้ความปราณีจับตัวได้ เขาก็ลากเจ้าหัวขโมยขึ้นฝั่ง ผูกปลายไม้เท้าไว้ที่ท้องของมัน และปรุงมันอย่างช้า ๆ เป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม 

<br/><br/>\"กลิ่นเหม็นจนทนไม่ไหว\" <b>นากา</b>พูดอย่างชื่นชม \"แต่<b>สลาร์ดาร์</b>ได้มอบบทเรียนสุดท้ายให้เขาจดจำไปจนวันตาย\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_28_Slardar_LocHeroName"		"สลาร์ดาร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_29_Tidehunter_LocFieldNotes"		"ชายหาดทางตอนใต้ของ<b>สโมกฮาเบอร์</b>มีทรายขาวบริสุทธิ์ แทรกแซมด้วยสายหมอกที่ลอยอ้อยอิ่งลงมาจากท่าเรือ ถ้าหมอกหนามาก ๆ เข้า ก็อาจจะบดบังป้าย <b>\"ห้ามว่ายน้ำ\"</b> ที่ตั้งอยู่ใกล้ชายคลื่นจนมองไม่เห็น ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย สภาเทศบาล<b>สโมกฮาเบอร์</b>จึงได้ติดตั้งป้ายไว้ทุกสองสามฟุต พวกเขาไม่อยากให้คุณพลาดคำเตือนสำคัญนี้

<br/><br/>บริเวณนี้เคยเป็นที่ที่นักท่องเที่ยวที่ร่ำรวยชอบมาพักผ่อน <b>เพลเลน</b>ซึ่งเป็นเจ้าของที่พักตากอากาศโทรม ๆ ที่ตั้งอยู่ห่างจากชายหาดขึ้นไปเล่าให้ข้าฟัง

<br/><br/>\"พวกพ่อค้าชอบมาที่นี่\" น้ำเสียงของเขาขมขื่น \"พวกเขาพาครอบครัมาพักผ่อนเป็นสัปดาห์ หรือไม่ก็มาตกลงการค้ากับพ่อค้าคนอื่น\"

<br/><br/>แต่แล้ววันหนึ่ง<b>ไทด์ฮันเตอร์</b>ก็ปรากฏตัวขึ้น 

<br/><br/>ตอนแรกน้ำเริ่มกระเพื่อม จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้อง ตามด้วยเสียงกรีดร้องมากขึ้น และมากขึ้นเรื่อย ๆ ใครที่อยู่ในน้ำก็ตกเป็นเหยื่อง่าย ๆ ส่วนพวกที่อยู่บนบกยังมีโอกาสหนี แต่ก็แค่เพราะว่ามีคนอยู่บนบกจำนวนมาก เจ้าฆาตกรทำงานของมันอย่างสนุกสนานและเป็นระบบ เขาจัดการเหยื่อเหล่านั้นทีละคน ๆ

<br/><br/>\"เห็นน้ำสีฟ้าตรงนั้นไหม? ตอนนั้นมันแดงเถือกไปหมดเลย ส่วนชายหาดสีขาวน่ะหรือ? ใช้เวลาตั้งหลายเดือนกว่าจะล้างเลือดออกหมด\" <b>เพลเลน</b>บอก \"มันก็ผ่านมาปีหนึ่งแล้ว แต่คนยังไม่เริ่มกลับมา บางทีอาจจะไม่กลับมาอีกเลยก็ได้\"

<br/><br/>เขาจัดป้าย ๆ หนึ่งให้ตรง \"ชายหาดที่ลงเล่นน้ำไม่ได้ ข้าไม่โทษพวกเขาหรอกนะ\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_29_Tidehunter_LocHeroName"		"ไทด์ฮันเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_2_Axe_LocFieldNotes"		"ในบรรดาฮีโร่ทั้งหมดที่เคยย่างกรายบน<b>ระนาบมิติโลก</b> <span class=\"strikethrough\">มีฮีโร่น้อยมาก</span>   <span class=\"strikethrough\">แทบจะไม่มีใครเลย</span>   ไม่มีผู้ใดที่จะเทียบเคียงความยิ่งใหญ่ของ<b>โมกุลข่าน</b>หรือ<b><span class=\"strikethrough\">แอกซ์  แอกซ์ผู้ยิ่งใหญ่</span> แอกซ์ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรและทรงพลังที่คนทั้งโลกต่างรู้จัก</b> ข้าได้เห็น <span class=\"strikethrough\">ความป่าเถื่อน</span> ความชำนาญของเขามาแล้วอย่างใกล้ชิด และข้ากล้าพูดได้อย่างเต็มปากโดยไม่ลังเลเลยว่าเขาคือ <span class=\"strikethrough\">หนึ่งในนักสู้ที่กล้าหาญที่สุด</span> ยอดนักสู้ที่กล้าหาญที่สุดที่โลกนี้เคยเห็นอย่างไม่ต้องสงสัย 

<br/><br/><b>แม่ทัพเรดมิสต์ </b>ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งเผ่า<b>โอกลอดี</b>นั้น <span class=\"strikethrough\">ไม่หวั่นต่อความตาย</span>  <span class=\"strikethrough\">ไม่หวั่นต่อความตาย ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สะทกสะท้านต่อความตาย</span>  หล่อวัวตายความล้ม

<br/><br/>เขายังมีความใส่ใจถึงตำนานชื่อเสียงของเขาเองอย่างน่าทึ่ง แท้จริงแล้ว คงไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่าข้าได้รับการส่งเสริมให้บันทึกคุณงามความดีนานัปการของเขา

<br/><br/><b>โมกุล</b>บอกข้าว่าเขาชอบประโยคสุดท้ายเกี่ยวกับคุณงามความดีนานัปการของเขา เขายังต้องการให้ข้าชี้แจงว่า เขาไม่ได้กำลังบังคับให้ข้าจดบันทึกทุกสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่เกรียงไกรของเขา

<br/><br/>แต่เขาก็ยิ่งใหญ่เกรียงไกรมากจริง ๆ ข้าเพิ่งเขียนเอง โดยตัวข้าเอง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_2_Axe_LocHeroName"		"แอกซ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_30_WitchDoctor_LocFieldNotes"		"\"เจ้ามารักษาตัวหรือ? หรืออยากได้คำสาปดี ๆ สำหรับอดีตคนรัก?”

<br/><br/><b>ซาร์วักโก เดอะวิตช์ดอกเตอร์</b> เดินอุ้ยอ้ายไปรอบ ๆ กระท่อมของเขา ซึ่งใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านของเขาบนผืนป่าแห่ง<b>เกาะพรีเฟกทูรา</b> ชั้นวางของที่จะพังมิพังแหล่เต็มไปด้วยของถักกระจุกกระจิก ซากกิ้งก่า และหัวกะโหลกนานาชนิด กะโหลกมากมายเต็มไปหมด

<br/><br/>\"ไม่ว่าจะอยากได้อะไรก็เถอะ เจ้ามาหาหมอถูกคนแล้ว\" เขากล่าวอย่างร่าเริงซึ่งข้าไม่ได้คาดไว้

<br/><br/>แต่พอข้าอธิบายว่าข้าไม่ได้มารักษาหรือขอคำสาป เขาก็ดูสลดลง แต่แล้วก็เบิกบานขึ้นอีกครั้งเมื่อข้าบอกว่าข้าจะจ่ายเงินให้ แต่จ่ายค่าเรื่องราวของเขานะ ไม่ใช่ค่ายา

<br/><br/>\"เจ้าอยากรู้เรื่องของข้าหรือ? เจ้าจะมีเวลาพอหรือ?\" เขาขำ \"เรื่องราวของข้าสนุกสุด ๆ\"

<br/><br/>\"ตอนที่ข้ายังหนุ่ม ๆ ข้าต้อยต่ำและน่าเกลียดน่ากลัว แต่พวกเทพเจ้า พวกเขาเมตตาข้า พวกเขามอบพลังให้ข้า ทำให้ข้าเปลี่ยนตัวเองได้\"

<br/><br/>เขายืดตัวขึ้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งก็ยังหลังค่อมและเอียง ๆ อยู่ดี เขากางแขนออกพลางสูดหายใจลึก ๆ ด้วยความภาคภูมิใจ และปัดโดนกองกระดูกกองหนึ่ง

<br/><br/>\"และตอนนี้ ...หล่อไม่ใช่เล่นเลยใช่ไหม?\"

<br/><br/>ขณะที่หัวกะโหลกหัวหนึ่งกลิ้งหลุน ๆ มาที่เท้าของข้า ข้าก็ทั้งไม่กล้าทั้งไม่อยากที่จะบอกเขาเป็นอย่างอื่น"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_30_WitchDoctor_LocHeroName"		"วิตช์ดอกเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_31_Lich_LocFieldNotes"		"ข้ามองไม่เห็นหนทางที่หลุมลึกไร้ก้นบึ้งจะมีอยู่จริงได้ นอกจากห้าทางดังนี้

<br/><br/>ทางแรก: มันเป็นอุโมงค์ที่ทะลุผ่านโลก ทางที่สอง: เป็นประตูสู่ความว่างเปล่าอันไร้สิ้นสุด ทางที่สาม: เป็นประตูสู่นรก ทางที่สี่: เป็นการขยายขนาดของเวลาที่ทำให้เมื่อตกลงไปแล้วจะคืบคลานช้า ๆ ลงเรื่อย ๆ จนไม่มีที่สิ้นสุด ทางที่ห้า: มันเป็นอย่างอื่นไปเลย

<br/><br/>เติมน้ำลงในหลุม หลุมก็กลายเป็นบ่อน้ำ พอทำให้มันไร้ก้นบึ้ง ก็กลายเป็น<b>บ่อน้ำมืดลึก</b> ไม่มีใครศึกษาบ่อนี้อย่างจริงจังไปมากกว่า<b>ลิช</b> แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม เขาคือจอมเวทน้ำแข็ง นามเดิมว่า<b>เอเธรียอิน</b> ผู้เป็นทรราช ถูกโค่นล้ม และก็ถูกเขวี้ยงร่วงลงไป เขาใช้เวลาหนึ่งปีในการร่วงหล่น และอีกหลายปีนับไม่ถ้วนเกาะอยู่กับหน้าผาเอาไว้ ทำให้มีเวลาพินิจพิเคราะห์เหลือเฟือ

<br/><br/>ข้าถามเขาว่าบ่อน้ำนั้นไร้ก้นบึ้งจริงหรือ เขายิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาเป็นกะโหลกไร้ริมฝีปาก เขาจึงทำหน้าแบบอื่นไม่ได้มากนัก ถึงกระนั้น ก็ดูน่ากลัวเสียทีเดียว 

<br/><br/>\"มีคนถามข้าแบบนั้นครั้งหนึ่ง เขาชื่อว่า<b>อันฮิล</b>มั้ง? ช่างเป็นคนอยากรู้อยากเห็น เกินเบอร์ไปหน่อย\" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เปล่งน้ำเสียงเริงร่า \"ข้าชอบรสชาติของนักธรณีวิทยาที่โง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง\"

<br/><br/>ลืมเรื่อง<b>บ่อน้ำมืดลึก</b>ไปได้เลย แค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าความป่วยจิตของ<b>ลิช</b>นั้นไร้ก้นบึ้ง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_31_Lich_LocHeroName"		"ลิช"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_32_Riki_LocFieldNotes"		"ถนนในเมือง<b>สลอม</b>มีหมอกหนา แสงจากโคมไฟถนนสลัว ๆ ทำให้พื้นถนนเต็มไปด้วยเงาที่มืดมิด แต่ไม่ใช่ว่าข้าจะสังเกตเห็นเขาเข้ามาใกล้ได้แม้ในแสงแดดตอนเที่ยงวันหรอกนะ การแนะนำตัวของเขามาในรูปแบบของคมมีดที่คอของข้า

<br/><br/>\"ทำไมเจ้าถึงถามหาเกี่ยวกับข้า?\" <b>ริกิ</b>ขู่ \"พูดให้ไวหน่อย ข้าไม่มีเวลาทั้งวันที่จะตัดสินว่าเจ้าควรจะอยู่หรือตาย\"

<br/><br/>ข้าได้ยินมาว่ากองทัพที่สังหารราชวงศ์ของเขาได้ตั้งรกรากอยู่ที่<b>สลอม</b> เมื่อข้ามาถึงเพื่อพูดคุยกับพวกเขา พวกที่ไม่ได้ถูกซุ่มโจมตีและสังหารก็ได้หนีไปแล้ว ข้าพูดอย่างช้า ๆ – เหล็กที่จี้คอทำให้ข้าต้องระมัดระวังเป็นอย่างมากที่จะไม่ให้เส้นเสียงขยับเยอะเกินไป – ข้าถามผู้จับกุมข้าว่าการสังหารครั้งนี้จะช่วยดับความกระหายในการแก้แค้นของเขาหรือไม่

<br/><br/>\"แก้แค้นเหรอ?\" เขาดูประหลาดใจ \"แก้แค้นอะไร? ข้าไม่ได้รักครอบครัวของข้าขนาดนั้น และข้าก็ไม่ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ด้วย

<br/><br/>\"ข้าไม่ได้ฆ่าฆาตกรของพวกเขาเพื่อแก้แค้น ข้าฆ่าพวกมันเพราะข้าทำได้\"

<br/><br/>และเมื่อพูดจบ เขาก็หายไป แต่เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงของข้าแล้ว ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาอยู่ที่นั่นเลยแม้แต่น้อย"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_32_Riki_LocHeroName"		"ริกิ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_33_Enigma_LocFieldNotes"		"มีเรื่องราวมากมายแตกต่างกันไปเกี่ยวกับ<b>อีนิกมา</b>ว่าคือใครหรือเป็นอะไร: นักเล่นแร่แปรธาตุต้องคำสาป หลุมดำที่มีความรู้สึกนึกคิด หรือเหวนรกมาจุติ ข้าไม่ได้กระตือรือร้นที่จะพบเจอสิ่งเหล่านั้นเลย

<br/><br/>เงื่อนงำที่ดีที่สุดของข้าคือ บันทึกของ<b>โจวัต คาซราน</b>ซึ่งได้รับมาจากลูกชายของนักเล่นแร่แปรธาตุที่เสียสติไปแล้ว

<br/><br/>\"ดีใจที่ได้กำจัดมันทิ้งไปสักที\" เขากล่าวอย่างเกือบจะขอโทษ \"ข้าแนะนำว่าเจ้าไม่ควรอ่านมัน\"

<br/><br/>ถึงแม้เขาจะเตือนแล้ว ข้าก็พยายามแล้ว ข้ายอมรับว่าหนังสือเล่มนี้เกินความเข้าใจของข้าไปมาก ส่วนใหญ่เป็นการครุ่นคิดเรื่องเวทมนตร์ดำที่ไม่ค่อยมีใครรู้ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยที่หน้าสุดท้ายหายไป ข้าไปหาผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านเพื่อมาอธิบายเรื่องนี้ ซึ่งทำให้ข้าได้พบกับนักเล่นแร่แปรธาตุอีกคนหนึ่งที่ชื่อ<b>เซดริก

</b><br/><br/>ข้าพบห้องทดลองของเขาในห้องใต้หลังคาที่เปิดโล่งมองเห็นดวงดาว หนังสือและขวดวางกระจัดกระจายไปทั่ว วงกลมเวทมนตร์ถูกเขียนด้วยชอล์กสีแดงบนพื้นหิน โดยมีซากตอเทียนล้อมรอบ แต่<b>เซดริก</b>จากไปนานแล้ว

<br/><br/>ถึงทางตัน งานจบแล้ว แบบนั้นน่าจะลดภาระลงได้ แต่ข้ากลับรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก หนังสือที่สัญญาว่าจะเป็นอมตะแต่หน้าสุดท้ายดันหายไป ข้าสงสัยว่าข้าคงไม่ใช่คนสุดท้ายที่จะพยายามไล่ตามมัน "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_33_Enigma_LocHeroName"		"อีนิกมา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_34_Tinker_LocFieldNotes"		"แม้ว่าจะไม่ได้ถูกใช้งานและถูกละทิ้งมาหลายปี — ผนังถ้ำมีของเหลวหยดลงมา ซึ่งเมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดพบว่าอาจไม่ใช่น้ำ — แต่<b>หอจดหมายเหตุสีม่วง</b>ก็ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่ากระท่อมทั่ว ๆ ไปของชาว<b>คีน</b> ข้าคาดคิดไว้อยู่แล้ว จึงทำให้สามารถหลีกเลี่ยงกับดักความตายที่<b>พวกคีน</b>ชอบวางทิ้งไว้สำหรับผู้มาเยือนที่อยากรู้อยากเห็นคลังความรู้ของพวกเขา ข้าใช้เวลาตามหาอยู่สักพัก แต่หลังจากหลบกระสุนปืนใหญ่และกับดักหอกในทางเดินที่นำไปสู่ห้องด้านข้าง (และหลุมหนาม) ในที่สุดข้าก็พบบันทึกของ<b>บูช</b>เกี่ยวกับสิ่งที่นำไปสู่<b>เหตุการณ์ที่ราบสูงสีม่วง

</b><br/><br/>ข้าไม่ใช่วิศวกร แต่ข้ามีความรู้เพียงพอที่จะติดตามงานเขียนของ<b>บูช</b>ได้บ้าง งานของเขานั้นก้าวไปไกลเกินกว่าชาว<b>คีน</b>คนอื่น ๆ ที่ข้าเคยรู้สึกหงุดหงิดเมื่อรู้จัก <b>บูช</b>เชี่ยวชาญเรื่องแสงด้วยการใช้ท่อและทรงกลมโลหะที่ซับซ้อนเพื่อบิดเบือนแสงตามความต้องการของเขา

<br/><br/>น้ำเสียงของบันทึกนั้นเปลี่ยนจากความดีใจเป็นความตื่นตระหนกเมื่อ<b>บูช</b>สูญเสียการควบคุมของเล่นชิ้นใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อสร้างโล่ป้องกันระหว่างมิติอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แสงสว่างพับเข้าหาตัวเอง แล้วพับซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่ง — เหมือนสปริงที่ใกล้ถึงจุดสูงสุดของความตึงเครียด — มันดีดกลับเข้าที่อย่างรุนแรงและฉีกช่องว่างระหว่างโลกของเรากับโลกอีกใบที่มืดมิดกว่าจนเกิดเป็นรู 

<br/><br/>นั่นคือบทสรุปของบันทึกฉบับสุดท้ายในจดหมายเหตุ ข้าเปิดฉบับสุดท้ายและพบเพียงรายการเดียว: <b>\"โล่ป้องกันระหว่างมิติ: ความพยายามครั้งที่สอง...\"</b>"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_34_Tinker_LocHeroName"		"ทิงเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_35_Sniper_LocFieldNotes"		"<b>คาร์เดล</b>ไม่ยอมให้ข้าสัมภาษณ์ จนกว่าข้าจะยอมเล่นเกมงี่เง่าเสี่ยงตายร่วมกับเขา ข้าเดินห่างออกจากเขาหนึ่งร้อยก้าว ยกเศษกระดาษที่ฉีกจากสมุดบันทึกที่มีใบหน้าที่วาดไว้แบบหยาบ ๆ ขึ้นมา ก่อนที่ข้าจะกะพริบตา เสียงกระสุนดังเฉียดผ่านเหนือศีรษะ เป้ากระดาษพรุนเป็นรูอยู่ตรงกลางอย่างแม่นยำ

<br/><br/>\"ถอยไปอีกหนึ่งร้อยก้าวสิ\" เขาตะโกน ข้าฉีกกระดาษออกมาอีกหน้าแล้วเดินออกไปอีก กระสุนก็ทะลุผ่านกระดาษเช่นเดิม

<br/><br/>\"เดินต่อไปอีก\" ข้าเดินตามที่บอก \"ไม่ใช่แค่นั้น ไกลออกไปอีก\" ข้าแทบไม่เห็นเขาอีกต่อไป เสียงก็แทบไม่ได้ยินแล้ว แต่กระสุนก็ทะลุผ่านตรงกลางเป้าดังเดิม

<br/><br/>ระหว่างที่เราคุยกันในภายหลังขณะดื่มเอล <b>คาร์เดล</b>สารภาพว่าเขาก็รู้สึกลำบากกับการเป็น<b>คีน</b>ที่แม้แต่ชาว<b>คีน</b>คนอื่น ๆ ก็ไม่ไว้ใจ ด้วยเหตุคำทำนายไร้สาระ คนส่วนใหญ่มักยอมรับเขาเฉพาะเมื่อมีเงินหนาและต้องการให้ฆ่าใครสักคน ไม่น่าเชื่อว่า<b>คาร์เดล</b>พบช่วงเวลาพักผ่อนสั้น ๆ จากช่วงชีวิตแห่งความเงียบเหงาเมื่ออยู่กับข้า "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_35_Sniper_LocHeroName"		"สไนเปอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_36_Necrophos_LocFieldNotes"		"กลิ่นเน่าเหม็นปกคลุมหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ<b>บริลส์วูด</b>ราวกับผ้าหนา ๆ ห่อหุ้มศพ ข้าหายใจผ่านผ้าที่ปิดจมูกขณะเดินไปตามตรอกอันเงียบเชียบ พลางมองหาใครสักคนที่พอจะเล่าเกี่ยวกับพระศีลเสื่อมที่ชื่อ<b>โรทุนด์เจียร์</b>ได้

<br/><br/>เห็นได้ชัดจากศพขึ้นอืดที่ระเกะระกะอยู่ตามถนนว่าเขาเพิ่งผ่านมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ ศพเหล่านั้นเต็มไปด้วยตุ่มหนองสีดำที่ส่วนใหญ่แตกแล้ว ทำให้พื้นชุ่มโชกไปด้วยน้ำเน่าเหม็นที่ไม่ยอมแห้งสนิท

<br/><br/>บางคนกระอักออกมาเป็นสิ่งที่ข้าเดาว่าเป็นเลือด ส่วนคนอื่นโชคดีที่ตายไปก่อนที่โรคจะลามไปถึงปอด

<br/><br/>ข้าหวังว่าเวลาจะผ่านไปนานพอนับตั้งแต่ที่<b>โรทุนด์เจียร์</b>มาเยือน<b>บริลส์วูด</b>จนละอองโรคระบาดนั้นจางหายไปแล้ว แต่ข้าก็ไม่ได้แตะต้องอะไรเลยจนกระทั่งออกมาจากที่นั่น

<br/><br/>ข้าออกมาได้เป็นเวลา 24 ชั่วโมงแล้ว แต่ทุกครั้งที่ข้ารู้สึกคันคอ ข้าก็รู้สึกหวาดกลัวจนเหงื่อแตก ข้าได้แต่ภาวนาว่า ถ้าโรคของ<b>เนโครโฟส</b>ผู้นั้นจะคร่าชีวิตข้าไปจริง ๆ ตอนนี้ข้าก็น่าจะตายไปแล้ว"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_36_Necrophos_LocHeroName"		"เนโครโฟส"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_37_Warlock_LocFieldNotes"		"\"ที่นี่ไม่ต้อนรับเขาอีกแล้ว\" <b>อัมโบลต์ ทาร์นาธ คณบดีแห่งวิทยาลัยอัลติเมียร์</b> พึมพำอย่างไม่พอใจ

<br/><br/>ในห้องทำงานอันสูงส่งของเขา ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งห้องสมุดอันหรูหรา (และเป็นห้องปฏิบัติการเพดานโค้งด้วย) คณบดีเดินวนไปมาพลางบ่นถึง<b>เดมน็อกแลนนิก เดอะวอร์ล็อก</b>

<br/><br/><b>แลนนิก</b>สร้างชื่อให้ตัวเองในฐานะ<b>หัวหน้าภัณฑารักษ์และหัวหน้าฝ่ายจัดหาของวิทยาลัยอัลติเมียร์</b> ชื่อเสียงของเขายิ่งเพิ่มพูนเมื่อเขาแสดงความสามารถที่หาตัวจับยากในด้านศิลปะเวทมนตร์

<br/><br/>น่าเสียดายที่เขายังแสดงความหลงใหลในคำเยินยอและหมกมุ่นในการฝึกฝนพลังลี้ลับ เขาไม่พึงพอใจเพียงแค่วิชาพ่อมดธรรมดา เขาเสาะหาวิธีการทำพิธีกรรมที่ลึกลับและอันตราย ความคลั่งไคล้เข้าครอบงำเขา ผลักเขาให้ดำดิ่งลงสู่เส้นทางที่มืดมิดยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

<br/><br/>\"ท้ายที่สุด เขาก็แกะสลักไม้เท้าจากไม้<b>เดรดวูด</b> และใช้ไม้เท้านั้นอัญเชิญปีศาจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องห้าม<i>เป็นอย่างยิ่ง</i>ในเขตวิทยาลัย\" <b>ทาร์นาธ</b>กล่าว

<br/><br/>ตอนนี้มีเสียงร่ำลือกันว่า<b>แลนนิก</b>กำลังเขียน<b>คัมภีร์มนต์ดำ</b>ของเขาเอง ซึ่ง<b>ทาร์นาธ</b>เชื่อว่าบรรจุคาถาต้องห้ามและมนตร์มืดอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้

<br/><br/>\"นั่นมันเกินขอบเขตสำหรับ<b>อัลติเมียร์</b>ไปแล้ว\" คณบดีถอนหายใจ \"ที่นี่ไม่ต้อนรับเขาอีกแล้ว และสักวันจะต้องมีใครสักคนที่กล้าพอจะไปบอกเขา\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_37_Warlock_LocHeroName"		"วอร์ล็อก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_38_Beastmaster_LocFieldNotes"		"ในเมืองสูง<b>สลอม</b>ที่พังทลาย มีคนดูแลม้าสาบานว่าครั้งหนึ่ง<b>คาร์โรช</b>เคยทำให้หมูป่าตกใจ ไม่ใช้ด้วยค้อน แต่ด้วยการโต้ตอบที่สมบูรณ์แบบ 

<br/><br/>\"มันส่งเสียงร้องใส่เขา เขาส่งเสียงครางตอบ ทำให้มันพูดไม่ออก\"

<br/><br/>ตอนนี้เขามีชื่อว่า<b>บีสต์มาสเตอร์</b> ซึ่ง<b>คาร์โรช</b>ผงะเมื่อได้ยิน ข้าถามว่าเขาชอบชื่อไหนมากกว่า เขากล่าวอย่างฮึดฮัด: <b>\"บีสต์เฟรนด์\"

</b><br/><br/><b>คาร์โรช</b>เติบโตมาท่ามกลางเหล่าสัตว์ร้ายในสวนสัตว์ของราชวงศ์: ทั้งสิงโต ลิง และสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ มากมาย (\"ข้าเคยโกยดินออกจากที่นั้น\" คนดูแลคอกม้าอาสา \"เคยเห็นมูลกริฟฟินไหม? ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก\")

<br/><br/>สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งพูดออกมา—ไม่ได้พูดออกมาเสียงดัง แต่พูดจากจิตถึงจิต—และร้องขออิสรภาพ กษัตริย์หัวเราะแล้วตีมันจนเลือดไหล <b>คาร์โรช</b>พยายามรักษามันโดยผูกพันกับมันด้วยความสิ้นหวังเพื่อช่วยชีวิตมัน

<br/><br/>ในคืนที่มันตายในที่สุด สิ่งมีชีวิตนั้นก็ร้องเพลงแห่งความตายที่ดังก้องไปตามผนังของสวนสัตว์ ตามมาด้วยเสียงร้องของวิญญาณดวงเดียวที่แผ่วเบา และแล้วก็มีเสียงกรงนับร้อยถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ทีละกรงอย่างเป็นระบบ 

<br/><br/>เช้าวันรุ่งขึ้น มีผู้พบกษัตริย์ถูกทำร้ายร่างกายจากทั้งกีบและปาก ฟันและกรงเล็บ ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินคืออะไร แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เขาไม่แฮปปี้เท่าไหร่ที่ได้ยินเสียงนี้ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_38_Beastmaster_LocHeroName"		"บีสต์มาสเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_39_QueenofPain_LocFieldNotes"		"<b>อุลดาไมน์</b> ผู้เรียกตนเองว่านักประวัติศาสตร์แห่งนคร<b>เอลเซ</b>ที่ล่มสลาย หนังสือของนางนั้นได้รับความนิยมอย่างน่าประหลาด นางเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษยุ่งเหยิงที่จดจ่ออยู่ นางมอบรอยยิ้มอันเย็นชาให้ข้า

<br/><br/>ในห้องสมุดรก ๆ ของนางนั้นมีตำรามากมายนับไม่ถ้วน บางเล่มในนั้นเป็นผลงานการประพันธ์ของนางเอง ปกของบางเล่มก็บอกเป็นนัยว่าไม่ได้เป็นแค่บันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเดียว

<br/><br/>\"เจ้าอยากรู้เรื่องอาคาชาใช่ไหม\" นางพูดใส่ข้า \"เลื่อนเก้าอี้เข้ามาสิ\"

<br/><br/>ข้านั่งลงขณะที่นางเล่าเรื่องราวของ <b>อาคาชา เดอะควีนออฟเพน</b> กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่ง<b>เอลเซ</b>ได้มีรับสั่งให้นักอสูรศาสตร์ของเขาเรียกอสูรตนหนึ่งซึ่งอุทิศตนให้กับการสร้างความทรมาน

<br/><br/>ชาวเมือง<b>เอลเซ</b>นั้นเป็นผู้เคร่งศาสนา ความคิดที่จะมีสัตว์ประหลาดถูกเรียกมาเพื่อทรมานนักโทษนั้นเป็นที่ฉาวโฉ่ในหมู่ชาวเมือง แต่เมื่อพวกเขาได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว<b>อาคาชา</b>ถูกเรียกมาเพื่อทรมานกษัตริย์ในห้องบรรทมของเขา พวกเขาถึงกับอยากมุดแผ่นดินหนี

<br/><br/>\"เสียงครวญครางของเขาดังไปทั่วแคว้น<b>เอลเซ</b>เลยล่ะ\" นางเอ่ย พลางแก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย \"ข้าได้เขียนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งของข้า ... ให้ข้าหาดูก่อนนะ\"

<br/><br/>ขณะที่นางค้นหา นางก็พูดถึงเรื่องที่ชาวเมือง<b>เอลเซ</b>ได้โค่นล้มกษัตริย์ลงเพราะความ... อยากของเขา นั่นจึงปลดปล่อย<b>อาคาชา</b>ให้เป็นอิสระจากอำนาจของเขา และตอนนี้ นางก็กระจายความทรมานไปทุกหนแห่ง

<br/><br/>\"ข้ากำลังเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ตอนนี้เลย\" นางเผย \"รับรองขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_39_QueenofPain_LocHeroName"		"ควีนออฟเพน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_3_Bane_LocFieldNotes"		"สำหรับอารามที่แกะสลักลึกเข้าไปในพื้นผิวของ<b>เกาะเทรมบลิง</b>นานแสนนานมาแล้ว และซ่อนไว้จากสายตาที่ไม่พึงประสงค์ด้วยเวทมนตร์ลี้ลับ <b>วิหารนิกทาชา</b>ดูสว่างอย่างไม่น่าเชื่อ

<br/><br/>ไฟคบเพลิงบนผนังส่องนำทางเป็นระยะ ๆ ทุกสองสามฟุต และผนังทาสีขาวเพื่อสะท้อนความสว่างนั้น

<br/><br/>\"ผนังพวกนี้เคยเป็นสีดำและสีแดงเข้ม\" <b>นักบวชหญิงแห่งนิกทาชา</b>กระซิบ \"ตอนที่เรายังเชื่อว่าความกลัวเป็นแค่อารมณ์อย่างหนึ่งเท่านั้น ความรู้สึกอย่างหนึ่งของจิตใจ\"

<br/><br/>คำพูดที่มาจากปากศิษย์ของเทพีแห่งความกลัวนั้นน่าแปลกใจไม่น้อย แต่แม้ว่า<b>นิกทาชา</b>จะสร้างความหวาดกลัว แต่นางก็ไม่ได้เพลิดเพลินกับมันนัก

<br/><br/>\"นางแค่แผ่ความกลัวของนางเองเข้าไปในโลกแห่งสิ่งมีชีวิต\" <b>นักบวชหญิง</b>กล่าวอย่างเคร่งขรึม \"แต่ก็ยังสามารถควบคุมได้ ความกลัวนั้นมีวัตถุประสงค์ของมัน ไม่ใช่เพราะความโหดเหี้ยม\"

<br/><br/>คือไม่โหดเหี้ยมจนกระทั่งฝันร้ายของเทพีเองที่ทำให้<b>เบน</b> — ร่างตัวตนแห่งความกลัวอย่างใหญ่หลวงถือกำเนิดขึ้นมา จน<b>นิกทาชา</b>เองตัดสินใจตัดให้ขาดออกจากจิตใจของนางเพื่อไม่ให้ตนเองต้องเสียสติ และนางยังหลับไม่ลงตั้งแต่นั้นมา

<br/><br/>\"ตอนนั้นเองที่ความกลัวกลายเป็นสิ่งอื่นที่มากกว่านั้น\" <b>นักบวชหญิง</b>ตัวสั่น \"ตอนนั้นเองที่ความกลัวกลายเป็นความรู้สึกพื้นฐานในใจเรา\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_3_Bane_LocHeroName"		"เบน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_40_Venomancer_LocFieldNotes"		"ท่ามกลางไอหมอกหนาทึบสีเขียวขจีของ<b>ป่าแห่งกรดบนเกาะจิดี</b> ข้านั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า<b>โอคอตหัวหน้าเผ่าโยโมโค</b> ขณะที่หนุ่มน้อยคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมขนนกพยายามเรียบเรียงคำพูดของนายพรานชราคนนั้นให้เป็นภาษาของข้า

<br/><br/>\"ในกาลก่อน\" หนุ่มน้อยกล่าว \"คนของ<b>อักท็อก</b>บุกถล่มที่นี่ ลักพาลูกชายและลูกสาวของชาวบ้านมาบูชายัญ เพื่อปลุกเทพอสรพิษ\"

<br/><br/>หัวหน้าเผ่าถ่มน้ำลายลงในมอส \"เทพโฉดชั่ว สวาปามโลกทั้งใบ\"

<br/><br/>\"แต่บัดนี้\" หนุ่มน้อยเล่าต่อพลางทำท่าทางประกอบ \"หลายเพลาผ่านไป ไม่มีการบุกโจมตี เราออกมองหา เฝ้าดูจากบนต้นไม้\" เขาเหลือบมองหัวหน้าเผ่าซึ่งพยักหน้ารับ \"หายหน้ากันไปหมด ทั้งหมู่บ้านเลย กระดูกเกลื่อนกลาด กระท่อมพังทลาย\"

<br/><br/>ข้าถามว่าแล้วไม่น่าโล่งใจหรอกหรือ หนุ่มน้อยถ่ายทอดคำพูดของข้า แล้วชายชราก็หัวเราะอย่างขมขื่น

<br/><br/>\"เจ้าไม่เข้าใจหรอก\" หนุ่มน้อยแปลคำตอบ พร้อมลดเสียงให้ต่ำลง \"พวกนั้นไม่ได้ล้มเหลวนะ เพราะปลุก<b>อักท็อก</b>ขึ้นมาได้ เราเห็นเขาคลานขึ้นมาจากดิน ผิวสีเขียว มีดอกไม้บนหลัง ฟันใหญ่แหลมคม น้ำลายพิษหยดติ๋ง ๆ\"

<br/><br/>หัวหน้าเผ่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฟันดำคล้ำด้วยหมาก ส่งเสียงร้องเป็นภาษาของตัวเอง ล่ามหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ก่อนพูดต่อว่า

<br/><br/>\"เขาเลื้อยหนีไป เราหวังว่าเขาจะไม่กลับมาอีก แต่ตอนนี้<b>อักท็อก</b>ยังคงอยู่\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_40_Venomancer_LocHeroName"		"เวนอมแมนเซอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_41_FacelessVoid_LocFieldNotes"		"ด้วยความรู้ที่เรามีเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตจากอาณาจักรอันไกลโพ้นอย่าง<b>คลาสซูรีม</b> ข้าจึงตัดสินใจศึกษา<b>เฟซเลสวอยด์</b>จากระยะที่ปลอดภัย แน่นอนว่าเมื่อเป้าหมายดังกล่าวเป็นที่รู้จักในนาม<b>เฟซเลสวอยด์</b>หรือ<b>ดาร์กเทเรอร์</b>ก็ยากที่จะบอกได้อย่างแน่ชัดว่าระยะปลอดภัยนั้นอยู่ที่เท่าใด หรือมีระยะนั้นอยู่จริงหรือไม่

<br/><br/>โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่ทราบได้ ข้าไม่ได้รับทางเลือกมากนักในเรื่องนี้ ข้าติดตามเขาไปใต้ร่มเงาหนาทึบของ<b>ป่าเฟลสแตรธ</b>เป็นเวลา...หนึ่งวัน? ห้าวัน? บอกไม่ได้เหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่ข้าได้เห็นร่างอันน่าสะพรึงกลัวของเขา ขาของข้าก็แข็งทื่อ ฝีเท้าข้าชะลอลง ขณะที่เขายังคงเดินต่อไปอย่างไร้ข้อจำกัด

<br/><br/>บางครั้ง ข้าก็เข้าไปใกล้พอที่จะยลโฉมเขาได้อย่างชัดเจน แต่แล้วเขาก็ปรากฏตัวไกลออกไปเป็นสองเท่าจากเมื่อวินาทีก่อนในทันที 

<br/><br/>ในที่สุด ข้าก็พบว่าตัวเองถูกแช่แข็งสนิท และเขาก็รีบเข้ามาดมกลิ่น ดูเหมือนเขาจะไม่เห็นข้าเป็นภัยคุกคาม ซึ่งต้องขอบคุณพระเจ้าด้วย เขาแค่เอียงศีรษะ มองข้าหัวจรดเท้าด้วยใบหน้าที่ไร้แววตา แล้วก็เดินจากไป ข้าได้แต่ยืนจ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน

<br/><br/>หลังจากนั้น ข้าก็ตัดสินใจว่าไม่ควรไล่ตามเขาไปต่อ <b>ดาร์กเทเรอร์</b>ถือเป็นหนึ่งในปริศนาที่คงไม่ควรไปไขให้รู้มากนัก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_41_FacelessVoid_LocHeroName"		"เฟซเลสวอยด์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_42_WraithKing_LocFieldNotes"		"หลังจากพลิกดูหนังสือเล่มหนาขนาดมหึมาในห้องสมุดหลังคาโค้งแห่ง<b>คาลดิน</b> ในที่สุด <b>อัลดริก แบรมเบิลธอร์น</b>ก็พบสิ่งที่เขากำลังมองหา

<br/><br/>\"นี่ไงล่ะ\" เขากล่าวพร้อมชี้ด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก \"น่าสยดสยองใช่มั้ยล่ะ?\" 

<br/><br/><b>เพรนทิส</b> นักประวัติศาสตร์ที่เชี่ยวชาญในเรื่องราวของ<b>กษัตริย์ออสตาเรียน</b>ในตำนาน ได้พบหน้ากระดาษที่มีภาพวาดปราสาทที่สร้างด้วยกระดูก กะโหลกวางตัวเป็นวงกลมอยู่บนเสาที่ทำจากกระดูกหน้าแข้ง ขนาดของปราสาทบ่งชี้ว่ามีผู้คนนับหมื่นช่วยกันจัดหาวัสดุอุปกรณ์ในการก่อสร้าง และข้าจินตนาการไม่ออกเลยว่าวัสดุเหล่านั้นจะได้มาด้วยความเต็มใจ

<br/><br/>\"<b>ออสตาเรียน</b>ต้องการปกครองอาณาจักรทั้งหมด แต่ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการปกครองอาณาจักรทั้งหมดชั่วนิรันดร์\" <b>แบรมเบิลธอร์น</b> ผู้เปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานกล่าว \"ปราสาทของเขาเป็นทั้งป้อมปราการและคำเตือน\"

<br/><br/>เพื่อจุดประสงค์ดังกล่าว กษัตริย์จึงทรงเข้ารับพิธีกรรมต้องห้าม เขาใช้ทั้งดวงวิญญาณของศัตรูและผู้คนของเขาผูกมัดตัวเองไว้กับอาณาจักรไปตลอดกาล ไม่ใช่ในฐานะมนุษย์ แต่ในฐานะวิญญาณร้าย

<br/><br/>\"เขาไม่ได้มีชีวิตอยู่จริง ๆ แต่เขามีชีวิตเพียงพอ...สำหรับจุดประสงค์ของเขา ถีงอย่างนั้นก็เถอะนะ\" <b>แบรมเบิลธอร์น</b>กล่าว \"อาณาจักรของเขาล่มสลายแล้ว แต่เขายังคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง เรียกร้องความจงรักภักดีหรือความตาย หรือบ่อยครั้งก็ทั้งสองอย่าง\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_42_WraithKing_LocHeroName"		"เรธคิง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_43_DeathProphet_LocFieldNotes"		"\"ท่านพ่อเป็นหนึ่งในคนท้าย ๆ ที่ได้รับการทำนายจาก<b>โครเบลัส</b>\" ดัชเชสกล่าวเสียงต่ำ ๆ ในห้องกระจกที่ตกแต่งอย่างสวยหรูของเธอ สาวรับใช้รินชาให้ขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้

<br/><br/><b>โครเบลัส</b>เป็นหมอดูสำหรับพวกมหาเศรษฐี และสามารถมองเห็นผ่านม่านบาง ๆ ที่แยกระหว่างความเป็นและความตาย สิ่งที่นางมองเห็นทำให้นางล่วงรู้ถึงอนาคต 

<br/><br/>\"นางบอกท่านพ่อของข้าถึงความมืดที่จะเข้ามาครอบคลุมท่านในอีกสองปีข้างหน้า\" <b>ดัชเชส</b>เล่า \"แต่ตอนนั้นท่านพ่อแข็งแรงดี และทะนงตัว\" ท่านถามหมอดูว่า หากนางมีความสามารถในการทำนายอนาคตของผู้อื่นมากนัก ทำไมนางถึงไม่เคยทำนายอนาคตตัวเอง

<br/><br/>ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคำถามที่ผิด เพราะมันกลายเป็นคำถามที่<b>โครเบลัส</b>ไม่สามารถตอบได้ นางล้อเลียนความตายมานานหลายปี ด้วยการขายความลับของม่านบาง ๆ นั้นให้กับผู้ที่จ่ายราคาสูงที่สุด แต่เมื่อนางต้องหันกลับมามองตัวเอง ความตายก็ล้อเลียนเธอกลับ โชคชะตาของนางถูกซ่อนจากตัวนางเอง

<br/><br/>ดังนั้นเธอจึงข้ามผ่านม่านนั้นไปแทน เสียสละตัวเองเข้าไปคว้าความลับเหล่านั้น แต่ความตายไม่ยอม และส่งนางกลับออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละครั้งที่กลับออกมาใหม่นางผ่ายผอมลงและเปลี่ยนแปลงไป โดยที่ไม่เคยได้หยุดพัก ไม่เคยได้คำตอบที่แท้จริง

<br/><br/>\"สุดท้าย โชคชะตาของท่านพ่อก็กลายเป็นความจริง\" <b>ดัชเชส</b>หายใจติดขัด \"เพราะ<b>โครเบลัส</b>ไม่ได้ทำนายความตายอีกต่อไปแล้ว นางนำความตายมาด้วยตัวเอง\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_43_DeathProphet_LocHeroName"		"เดธพรอเฟต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocFieldNotes"		"ข้าลองสัมผัสไปตามผนังหินที่เย็นยะเยือกด้านนอกโบสถ์น้อย ไม่มีรอยต่อใด ๆ เป็นที่น่าสนใจยิ่งนัก ผู้คุ้มกันของข้านักพรตหญิงอาวุโสที่แต่งกายเรียบร้อยในชุดพิธีกรรมหนักอึ้งกล่าวว่าการพูดคุยกับ <b>มอร์เทรด</b>—กับ<b>ภคินีแห่งผ้าคลุม</b>คนใดก็ตาม—นั้นเป็นเรื่องต้องห้าม นางเปรยว่าการไล่ข้าไปนั้นเป็นความเมตตา หากข้ายังอยู่ นางบอกไม่ได้ว่า<b>มอร์เทรด</b>จะทำอะไรกับข้าบ้าง

<br/><br/>เยี่ยมเลย สองเดือนแห่งการติดตามร่องรอยเบาะแส สืบข่าวลือ พูดคุยกับผู้นำที่เหี้ยมโหดของสมาคมนักฆ่า (แต่ไม่ยอมปริปาก) ข้ามีทางเลือกคือการยอมแพ้หรือไม่ก็โดนฆ่า ข้าบอกนักพรตหญิงอาวุโสไปว่า ข้ายินดีที่จะเสี่ยง

<br/><br/>พลันทันใดนั้นนักพรตหญิงอาวุโสในชุดพิธีกรรมก็พร่าเลือนไป <b>ภคินีแห่งผ้าคลุม</b>หน้าที่ข้าตามหาก้าวออกมาจากเงาสั่นไหวนั้น 

<br/><br/>ถึงกระนั้นข้าก็สะดุ้งสุดตัว

<br/><br/>\"ลางมรณะมิได้อยู่ที่เจ้า\" นางรับรองกับข้า 

<br/><br/>\"ดีใจที่ได้รู้\" ข้าพยายามฝืนยิ้ม 

<br/><br/>\"บัดนี้...เจ้าถามได้หนึ่งคำถาม\"

<br/><br/>ข้าจึงถามเกี่ยวกับวัยเยาว์ของนาง 

<br/><br/>นางถูกรับตัวไปตามคำสั่งจากบ้านของพ่อค้าชาว<b>ทาเรส</b>ที่นางแทบจะจำไม่ได้ วัยเยาว์ของนางเป็นวงจรไม่จบสิ้นของการฝึกฝนเพลงดาบ การทำสมาธิ และการซ่อมแซม นางเลี่ยงที่จะกล่าวถึงพิธีกรรมแรกรับ แต่นางยอมรับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ว่าเป็นคนอายุน้อยที่สุดที่เคยสวมผ้าคลุม เมื่อตอนอายุ 12 

<br/><br/>การสังหารครั้งแรกของนางน่ะหรือ? เป็นความลับระหว่างนางกับศพเท่านั้นที่รู้ การสังหารครั้งที่สองของนางล่ะ? <b>กษัตริย์หนุ่มแห่งไวท์แคป</b> ไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลยใช่ไหมล่ะ? ก็แหงล่ะ

<br/><br/>ก่อนที่ข้าจะได้ลองถามเพิ่มเติม \"ชุดพิธีกรรม\" เก่า ๆ นั่นก็กลับมาอีกแล้ว เฮ้อ

<br/><br/>น่าจะเห็นเค้าลางมาก่อนแล้วเชียว "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocHeroName"		"แฟนท่อมแอสซาสซิน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_44_PhantomAssassin_LocPersonaFieldNotes"		"ตรอกแห่งนี้มีกลิ่นน้ำมันตะเกียงไหม้และหญ้าฝรั่น กลิ่นฉุนที่ยังคงอบอวลอยู่ในโพรงจมูก เลือดยังคงกระเซ็นไปทั่วถนนที่ปูด้วยหินกรวด แต่ร่างของพ่อค้าถูกยามของเรฟเทลหามไปแล้ว ลบทิ้งอย่างไร้ร่องรอยราวกับรายการในสมุดบัญชี

<br/><br/>คมดาบเย็นเฉียบกดนาบลงบนลำคอของข้า \"ฝีมือใคร?\" เสียงหนึ่งถามหาคำตอบ เป็นเสียงทุ้มต่ำ เร่งเร้า ไม่ต้องการคุยเล่น

<br/><br/>ข้ากะพริบตา \"ข้า...บอกได้เท่าที่รู้มาเท่านั้นนะ\" ข้าชี้ไปที่คราบเลือด ตรงช่องว่างใต้ส่วนโค้งของอาคารที่ออกแบบมาอย่างประณีต \"ดาบสองคม มีพยานเห็นคนที่มีผ้าคลุมหน้า และ—ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในหนึ่งชั่วโมง\"

<br/><br/>คอของข้าเป็นอิสระจากคมดาบ ขณะที่ร่างผอมบางคมก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาของเขาเคลื่อนมาจับที่ใบหน้าของข้า พยักหน้าเล็กน้อย \"ถ้างั้น นางคงไปได้ไม่ไกล\"

<br/><br/>ข้าปล่อยลมหายใจออก—แต่ก่อนที่จะหายใจออกเสร็จ ร่างของเขาก็หายวับไปแล้ว ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงกรอบแกรบใด ๆ เพียงแค่น้ำหนักแห่งความว่างเปล่า และความรู้สึกว่าแคลคูลัสระดับไหนก็ตามที่พาเขามาที่นี่จะเกิดซ้ำรอยต่อไปในภายหน้า และทำให้เลือดนองตามเขาไปทุกที่ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_45_Pugna_LocFieldNotes"		"อารามแห่งนี้ทรุดโทรมจนเป็นซากปรักหักพัง คานโครงสร้างสีดำชี้ขึ้นฟ้าราวกรงเล็บทมิฬ ข้าเดินเตร่ไปบนกองเถ้าพลางจดบันทึกข้อสังเกตลงในสมุดบันทึก

<br/><br/>เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น ทำให้มือของข้าหยุดชะงักกลางประโยค ข้าเงยหน้าขึ้นมอง เห็นโครงกระดูกอสูรห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีเขียวและเสื้อคลุมบางเบาแต่สง่างาม แววตาสุกใสเปล่งประกายอำมหิตแฝงความเจ้าเล่ห์

<br/><br/>ความตื่นตระหนกจู่โจมใจข้าทันที \"ข้า—เจ้าต้อง—\"

<br/><br/>ร่างอสูรนั้นคว้าสมุดบันทึกของข้าไปพลิกดูภาพร่างลายเส้นและข้อความบันทึกตามขอบกระดาษด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวเด็กน้อยที่เด็ดปีกแมลงปอทิ้งด้วยความสนเท่ห์ หน้ากระดาษพลิกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาพบบันทึกเกี่ยวกับหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงและตำนานท้องถิ่นที่นำพาข้ามาถึงที่แห่งนี้เพื่อตามหา<b>พักน่า</b> ตอนนี้ข้าพบเขาแล้ว และรู้สึกเสียใจที่ออกตามหาเขาแต่แรก

<br/><br/>รอยยิ้มของ<b>พักน่า</b>ดูเหมือนจะกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาตวัดนิ้วอย่างฉับพลัน แล้วหน้ากระดาษที่บันทึกเกี่ยวกับตำแหน่งที่อยู่ของเขาก็ลุกเป็นไฟโชติช่วงสีเขียวสว่างไสว เขาโยนสมุดบันทึกทิ้งอย่างไม่แยแส ก่อนจะดึงปากกาขนนกออกจากมือของข้า เขาหัวเราะคิกคัก \"ของข้า!\" แล้วก็หายวับไปกับตา

<br/><br/>ข้าหยิบสมุดบันทึกที่หลงเหลืออยู่ขึ้นมา แล้วทรุดตัวลงพิงกำแพงที่ไหม้เกรียม ข้าเจอเศษถ่านชิ้นหนึ่ง และเริ่มจดบันทึกอีกครั้ง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_45_Pugna_LocHeroName"		"พักน่า"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_46_TemplarAssassin_LocFieldNotes"		"หมอกังวลใจโบกมือเรียกข้าอย่างรีบร้อนเข้าไปในห้องผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ตกแต่งอย่างหรูหรา 

<br/><br/>\"สุขภาพของเขากำลังแย่ลงเรื่อย ๆ\" เขาถอนหายใจ \"ไม่มีเวลาให้ชักช้า\"

<br/><br/>ชื่อเสียงเรื่องความชักช้าของข้าหวนกลับมาหาข้าอีกครั้ง

<br/><br/> นอนอยู่บนหมอนอิงนุ่ม ๆ บนเตียงสี่เสาพร้อมดวงตาที่เฉียบคม อดีต<b>ดยุกแห่งอูฮาตู</b>ขอร้องให้เล่าเรื่องราวของเขา 

<br/><br/>ความกระหายใคร่รู้ในเวทมนตร์ลี้ลับทำให้เขาได้พบกับจารึกอันทรงคุณค่าที่กล่าวกันว่าสามารถเปิดประตูที่ซ่อนอยู่สู่ความรู้ทั้งปวง น่าเสียดายที่ข่าวการใคร่หาความรู้ของเขาได้รับการสนใจในทางที่ผิด ขณะที่เขากำลังร่ายมนตร์เพื่อไขความลับที่ซ่อนในจักรวาลอยู่นั้น คมมีดพลังงานของ<b>ลานายา</b>ก็ฟาดลงเข้าที่ขมับของเขา เจ้านายของเธอสั่งให้เธอลอบสังหารเขา แต่เพื่อแลกกับความรู้ที่เขาจะได้รับ เธอตอบตกลงข้อเสนอ 

<br/><br/>จิตใจของเขาต้องถูกลบออกไปมากพอจนถือว่าเขานั้นได้ตายไปแล้ว แต่เขาควรได้รับการยกเป็นตัวอย่าง โดยตื่นขึ้นมาวันละครั้งเพื่อแบ่งปันเรื่องราวของเขา ดาบของเธอเลื่อนฝังเข้าไปในจิตใจของเขา ความรู้ในชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ นอกเหนือจากเรื่องราวโศกนาฏกรรมของเขาฝังเข้าไปในจิตใจของ<b>ลานายา

</b><br/><br/>ดวงตาของ<b>ดยุก</b>สูญเสียการโฟกัส เขาล้มตัวไปด้านหลัง หายใจอยู่แต่ตัวยังคงนิ่งเฉย 

<br/><br/>อย่างน้อยเขาก็มีเตียงนอนที่นอนสบาย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_46_TemplarAssassin_LocHeroName"		"เทมพลาร์แอสซาสซิน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_47_Viper_LocFieldNotes"		"ฝนที่ตกปรอย ๆ อย่างอ่อนล้าพยายามอย่างที่สุดที่จะเยียวยาพื้นที่โล่งเตียนที่ส่งควันคลุ้งตลอดแนวป่า <i>ป็อป-ฉ่า-ฉ่า-</i> ทุกครั้งที่ฝนหยดลงบนตอไม้สีเขียวเรืองแสงของต้นเอล์มที่มีตาไม้ตะปุ่มตะป่ำบอกอายุนับพันปี  

<br/><br/><b>อาร์โรล</b>มัคคุเทศก์พิทักษ์ป่าของข้าหยิบเหรียญทองแดงออกมาโยนลงไปในของเหลวที่หลอมละลายอยู่ มันหายไปทันทีพร้อมกับควันพิษ

<br/><br/>\"บอกเจ้าแล้วไงว่ามันเป็นอะไรที่น่ารังเกียจ\" เขาหัวเราะเบา ๆ ข้าผิวปากด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง ข้ากำลังมองดูผลงานการโจมตีด้วยกรดครั้งล่าสุดจาก<b>เนเธอร์เดรก</b>ที่น่าสมเพศตนหนึ่งนามว่า<b>ไวเปอร์</b><br/><br/>ผู้ที่อาศัยอยู่ในป่า ตั้งแต่ผู้ที่อาศัยอยู่ใกล้แนวป่าไปจนถึงผู้ที่ซุกซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในพื้นที่อันมืดมิดที่สุดที่ยังไม่มีใครสำรวจ ได้รวมพลังกันและจ้างเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าให้ฆ่าเจ้า<b>เนเธอร์เดรก</b>นั่น ทั้งนี้เพราะ<b>ไวเปอร์</b>เรียกร้องไม่หยุดหย่อนและค่อนข้างก้าวร้าวให้ผู้ที่อาศัยอยู่ในป่าเคารพบูชามัน จนถึงยามนี้ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าช่วยปัดป้องให้พ้นจากการโจมตีได้น้อยมาก ลูกศรและคมดาบไม่มีประสิทธิผลมากนักเมื่อนำมาใช้กับสัตว์ร้ายที่ปล่อยพิษออกมาละลายคันธนูและดาบได้ 

<br/><br/>ข้าถามพวกเขาว่าเคยลองบูชามันหรือยัง คำถามนี้ทำให้<b>อาร์โรล</b>จ้องเขม็งมาที่ข้า ตอนแรกข้าเข้าใจผิดคิดว่าเขาฟังไม่ได้ยิน จึงถามซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาตอบด้วยสายตาที่บอกว่าได้ยินที่ข้าถามตั้งแต่แรกแล้ว โชคดีที่ฝนปรอย ๆ กลายเป็นฝนห่าใหญ่ และเรารีบวิ่งไปหาที่หลบภัยที่ยังเหลือในป่าที่คุกรุ่นอยู่ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_47_Viper_LocHeroName"		"ไวเปอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_48_Luna_LocFieldNotes"		"\"เจ้าได้พบกับ<b>โนวา</b>แล้วสินะ\" นักรบสวมหมวกกล่าวขณะย่างก้าวออกจาก<b>พงไพรไนต์ซิลเวอร์</b> เธอถือกงจักรที่ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงจันทร์เจือสีโลหิต

<br/><br/>แน่นอนว่าข้าได้พบแล้ว แมวร่างใหญ่กดข้าแนบกับต้นไม้จนขยับไม่ได้ พนันได้เลยว่ามันสามารถกลืนข้าได้ภายในสองคำ หรืออาจสามคำถ้าอยากค่อย ๆ กินให้อร่อย

<br/><br/>\"กล่าวธุระของเจ้ามา และจงพูดแต่ความจริงเท่านั้น\" <b>ลูนา</b>เตือน \"<b>เทพธิดา</b>จะทรงเผยให้เราทราบหากเจ้าพยายามหลอกลวง\"

<br/><br/>ข้าพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่อุ้งเท้าแมวขนาดเท่าทั่งวางอยู่บนหน้าอก ข้าอ้าปากเอ่ยอธิบายว่ามาตามหาเรื่องราวของนาง แสงของจันทราเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเงิน และโชคดีที่แมวหมดความสนใจกับข้าและเดินหนีไป แต่ก็ไม่ไกล<i>นัก</i>

<br/><br/><b>ลูนา</b>เล่าว่าครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งกองทัพได้ถูกทำลายล้าง เธอเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย เตร็ดเตร่เจียนตาย และถูกความหิวโหยผลักดันให้คลุ้มคลั่ง เมื่อ<b>เทพธิดาแห่งดวงจันทร์เซเลเมเน</b>ส่ง<b>โนวา</b>มาทดสอบเธอ ก็เห็นได้ว่าเธอผ่านการทดสอบ

<br/><br/>\"ณ บัดนี้ เมื่อข้าออกรบ ก็อยู่ในความอารักขาของพระองค์\" เธอกล่าวด้วยความเคารพ \"เมื่อข้าหลั่งเลือด ก็คือเพื่อพระองค์\"

<br/><br/>เมื่อกล่าวเสร็จ เธอจึงกระโดดขึ้นหลัง<b>โนวา</b> และทั้งคู่ก็กระโจนจากไป <b>เซเลเมเน</b>ได้ช่วยเหลือนางจากความอดอยาก แต่ช่วยจากความคลุ้มคลั่งด้วยไหมนั้น ข้าไม่แน่ใจนัก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_48_Luna_LocHeroName"		"ลูนา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_49_DragonKnight_LocFieldNotes"		"<b>เซอร์เดเวียนผู้กล้าหาญ</b> <b>เซอร์เดเวียนผู้รอบรู้</b> <b>เซอร์เดเวียนผู้สูงศักดิ์</b> ต้องเป็นเรื่องยากเย็นเสียนี่กระไรกับการเป็นอัศวินที่ทุกคนที่พบเห็นต่างรักใคร่ชื่นชม แม้<b>เดเวียน</b>ไม่เคยหลงใหลได้ปลื้มกับความสนใจที่ตนได้รับ แต่ข้าสังเกตเห็นรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา เมื่อหญิงสาวในท้องถิ่นต่างใช้ข้อศอกสะกิดกันเพื่อลอบมองวีรบุรุษของตน

<br/><br/>ทว่ามีหนึ่งสมญานามที่ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคือง: <b>เซอร์เดเวียนผู้พิฆาตมังกร</b> ฉายานี้ทำให้ข้ารู้สึกเกือบเหมือนได้ยินเรื่องขบขันไร้สาระ เพราะเขามิใช่หรือที่มีชื่อเสียงเลื่องลือจากการสังหารมังกรฉาวโฉ่นาม<b>สไลแร็ก</b>? แล้วเขานำเกล็ดของศัตรูมาสวมใส่เป็นเกราะมิใช่หรือ?

<br/><br/>ข้าเคยเห็นความถ่อมตนจอมปลอมมาก่อน จึงถามเขาตรง ๆ ขณะที่บริวารของเขาเดินทางไปยัง<b>เฮาพท์ชทัดท์</b>นับเป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นว่าดวงตาของเขาไม่ใช่ของเขาเพียงคนเดียว ในการสังหาร<b>สไลแร็ก</b>นั้น เขามิเพียงแค่ซึมซับพลังมังกรมหาศาลมาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น—ช่างน่าสงสารยิ่งนัก เขายังดูดซับ<i>ความเห็นอกเห็นใจ</i>ศัตรูตัวฉกาจของเขามาอย่างไม่พึงประสงค์อีกด้วย (นั่นคือ ไม่พึงประสงค์ ถ้าเจ้าเป็นผู้พิฆาตมังกรชื่อดัง)

<br/><br/>แล้วนั่นหมายความว่าเขาวางมือจากการพิฆาตมังกรแล้วงั้นเหรอ? ไม่จำเป็นหรอก เพราะไม่ใช่ว่า<b>สไลแร็ก</b>เป็นมิตรกับพวกเวิร์ม<i>ทุกตัว</i>หรอกนะ ข้าได้ยินมาว่าเขาทนพวกนั้นไม่ได้เท่าไหร่ แถมยังมีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกนับไม่ถ้วน บางทีทั้งสองฝ่ายอาจจะแค่ปรับความเข้าใจกันได้เท่านั้นเอง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_49_DragonKnight_LocHeroName"		"ดราก้อนไนต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_4_Bloodseeker_LocFieldNotes"		"ดังสำนวนที่ว่า \"<b>อิกซ็อกซ์โทเทก</b>อยู่ที่ใด <b>สตริกเวียร์</b>ไปนองเลือดที่นั่น\" 

<br/><br/>แน่นอนว่ามีเพียงเหล่าสหาย<b>นักล่ากระดูก</b>เท่านั้นที่เรียกเขาว่า<b>สตริกเวียร์</b> ส่วนศัตรูมักจะเรียกเขาว่า<b>บลัดซีกเกอร์</b> ส่วนเพื่อนล่ะ? เอาเป็นว่าเขาไม่ค่อยจะมีเพื่อนน่ะ

<br/><br/>เรื่องก็มีอยู่ว่า ข้ากำลังติดตามนกยักษ์<b>อิกซ็อกซ์โทเทก</b>ที่โฉบไปหาพวกทหารรับจ้างเผ่า<b>โอกลอดี</b>ที่เจ้า<b>บลัดซีกเกอร์</b>กำลังไล่สังหารอยู่ นี่เป็นโอกาสเดียวที่ข้าจะได้เผชิญหน้ากับเขา หรือครึ่งหนึ่งของเขาก็ยังดี

<br/><br/>ข้าเร่งฝีเท้าตามไปทันพอดีกับที่เขาฟันพวกที่พลัดหลงขาดเป็นสองท่อนอย่างเรียบร้อย กองเนื้อทั้งสองเหมือนกันอย่างประหลาด เกราะเวทมนตร์ของเขาดูดซับหยดเลือดทุกหยด ข้ากลืนน้ำลายลงคอ \"เจ้าเป็นแบบนี้ เอ่อ ตลอดมาเลยเหรอ?\"

<br/><br/>เขามองเห็นข้าเป็นครั้งแรก และน่าแปลกใจที่เขาตอบกลับมา

<br/><br/>\"<b>ผู้ถูกถลกหนัง</b>ต้องการเลือดสังเวย\" เขาหอบหายใจ \"ข้าต้องแสวงหามาให้ ไม่งั้นพวกเขาจะไปเอาเลือดจากคนของข้าแทน\"

<br/><br/>ข้าค่อย ๆ ถอยห่าง ไม่จำเป็นต้องเป็นคนกระหายเลือดก็พอจะดูออกว่าใครกำลังเป็นอยู่ โชคดีที่ตอนนั้นเขาเหลือบไปเห็นทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ที่กำลังกลับเข้าค่าย เป็นโชคดีสำหรับข้าเลยล่ะ แต่โชคร้ายเป็นอย่างยิ่งสำหรับชาว<b>โอกลอดี

</b><br/><br/>ข้าหนีออกมาตอนที่เขากำลังไล่ฟันพวกนั้น ข้าคงไม่มีโอกาสครั้งที่สองแล้วล่ะ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_4_Bloodseeker_LocHeroName"		"บลัดซีกเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_50_Dazzle_LocFieldNotes"		"\"ข้าไม่ใช่คนเลวร้ายนะ\" <b>แดซเซิล</b>บอกให้ข้าสบายใจ

<br/><br/>ตอนที่ข้าเจอเขา เขากำลังก้มดูกวางตัวผู้ตัวหนึ่งที่กำลังจะตาย ในผืนป่าร่มรื่นห่างออกไปไมล์หนึ่งจาก<b>เทือกเขามิสต์วูด</b>

<br/><br/>\"เขาว่ากันว่า<b>อาณาจักรโนธล์</b>ทำให้ข้ากลายเป็นคนร้ายกาจ แต่สิ่งเดียวที่มันทำคือแสดงให้ข้าเห็นตัวตนที่สมบูรณ์แบบของข้าเท่านั้น\" เขาบอกอย่างขุ่นเคือง

<br/><br/>ตอนที่<b>แดซเซิล</b>รับหน้าที่ทำพิธีกรรมอันตรายที่ทำให้เขาสามารถเดินทางไปยังดินแดนนั้นได้ เขาเป็นเพียงเด็กชายคนหนึ่งเท่านั้น <b>สภาแห่งเดซูน</b>ซึ่งดูแลการประกอบพิธีกรรมเตือนเขาแล้วว่าไม่ควรไป เพราะเขายังเด็ก และยังไม่ได้รับการฝึกฝนเพียงพอ แต่เขาก็ยืนยันว่าเขาพร้อมแล้ว ดังนั้น<b>สภา</b>ก็เลยอนุญาต และกำลังปลอบโยนแม่ของ<b>แดซเซิล</b>เพราะเขาคงตายแน่ ๆ แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเขาเดินทางกลับมา

<br/><br/>\"อีกอย่าง คนร้าย ๆ ที่ไหนจะทำแบบนี้?\"

<br/><br/>พูดจบ สายฟ้าสีส้มอมชมพูก็พุ่งออกมาจากมือของเขาไปโดนกวางตัวนั้น ทันใดนั้นเจ้ากวางก็ลุกขึ้นมายืน แล้วสะบัดหัวของมัน ราวกับว่ากำลังสลัดฝันร้ายออกไปจากหัว

<br/><br/>ข้ากำลังว่าเรื่องนั้นคงเล่ากันมาผิด ๆ ตอนที่เขาหัวเราะเสียงดัง ปล่อยสายฟ้าสีขาวออกมาจากอีกมือหนึ่ง แล้วฟาดกวางตัวนั้นล้มลงอีกครั้ง บางทีเรื่องเล่าที่ว่าคงจะถูกแล้วจริง ๆ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_50_Dazzle_LocHeroName"		"แดซเซิล"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_51_Clockwerk_LocFieldNotes"		"ดูเหมือน<b>แรตเทิลแทรป</b> ชอบพูดจาซ้ำซากว่า \"อย่าแตะต้องไอ้นั่น\" ทุกครั้งที่ข้าขยับเข้าไปสำรวจใกล้ ๆ ในโรงฝึกงานสุดสยดสยองของเขาด้วยความรู้สึกสยองขวัญเต็มพิกัด ข้าบอกเขาว่าข้าไม่มีเจตนาที่จะทำเช่นนั้นเลย ข้าไม่ใช่คนโง่ แต่ข้าก็เข้าใจด้วยว่าคำเตือนของเขาเป็นเพียงแค่การโอ้อวดที่ฉาบไว้ด้วยความกังวล

<br/><br/>แต่ต้องยอมรับนะว่าเขาคู่ควรกับความมั่นใจในตัวเองของเขาทีเดียวแหละ และเมื่อพิจารณาจากจำนวนผู้เสียชีวิตจากการถูกทำร้ายร่างกายด้วยน้ำมือของ<b>แรตเทิลแทรป</b>แล้ว คำแนะนำของเขาก็สมเหตุสมผลดี เมื่อข้าถามว่ารอยคราบทั้งหลายแหล่ที่อยู่บนและรอบ ๆ สิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ เป็นเลือดหรือสนิมกันแน่ เขาก็แค่พยักหน้าและยิ้ม ราวกับว่าเรากำลังเล่าเรื่องตลกวงในให้กันและกันฟัง ข้าตระหนักแล้วว่าอาสาสมัครบางคนที่เข้าร่วมการทดลองอาจไม่ได้รับคำเตือนแบบเดียวกับที่ข้าได้รับ

<br/><br/>เปล่าเลย <b>แรตเทิลแทรป</b>ไม่ได้รู้สึกกังวลแต่อย่างใดกับการที่คนบริสุทธิ์โดนบดจนละเอียดในโรงฝึกงานของเขา แต่เขารู้ดีว่านั่นไม่ได้ช่วยให้ชื่อเสียงที่ย่ำแย่อยู่แล้วของเผ่า<b>คีน</b>ดีขึ้นเสมอไป

<br/><br/>\"สิ่งสุดท้ายที่ข้าต้องการคือชาวบ้านกลุ่มใหญ่โผล่มาพร้อมด้วยคบเพลิงกับคราด\" เขาบ่นพึมพำ \"การเคลื่อนย้ายของพวกนี้เป็นเรื่องน่ารำคาญสุด ๆ\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_51_Clockwerk_LocHeroName"		"คล็อกเวิร์ก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_52_Leshrac_LocFieldNotes"		"พวกเขาบอกว่าภูมิปัญญาที่แท้จริงคือ การรู้ว่าคุณไม่รู้อะไรเลย แต่เมื่อคุณรู้มากเกินไปคุณจะเรียกสิ่งนั้นว่าอะไร?

<br/><br/>ตามตำนานกล่าวว่า อดีตนักปราชญ์ <b>เลอแชร็ก</b> เป็นผู้แบกรับคำสาปดังกล่าว เพื่อแสวงหาการเปิดเผยความลึกลับของธรรมชาติ เขาจ้องมองไปที่<b>ผลึกกาลทัศน์</b> ซึ่งเป็นหินอาถรรพ์ที่เล่าขานกันว่าให้มองเห็นแก่นแท้ของการสร้างสรรค์สิ่งทั้งปวง

<br/><br/>สิ่งที่เขาเห็นนั้นช่างเลวร้ายมาก จนทำให้จิตใจของเขาแตกออกเป็นสองส่วน ขณะนี้จิตสำนึกของเขาอาศัยอยู่ในระหว่างอาณาจักรทั้งสอง ทั้งสองอาณาจักรนั้นชั่วร้ายและไร้ความปราณีถึงแก่นแท้

<br/><br/>ปัจจุบันบางคนเรียกเขาว่า<b>วิญญาณตรอมตรม</b> ชื่อของเขาอาจฟังดูเร้าใจ แต่ผู้ที่เคยพบเขาและรอดชีวิตมาเล่าเรื่องราวได้ต่างบอกว่าชื่อนั้นไม่ได้น่าตื่นเต้นเลย แต่ที่พวกเขาบอกมันเหมือนกับการวินิจฉัยมากกว่า

<br/><br/>ตามเรื่องเล่าที่เล่าต่อกันมา การเรียนรู้ของเขาไม่ได้ทำให้เขาบ้าคลั่งเท่ากับสิ่งที่ทำให้เขา<b>โหดร้าย</b> หากเขาต้องรู้ความจริงอันขมขื่นที่เป็นพิษต่อจิตใจของเขา เขาคิดว่าเป็นเรื่องยุติธรรมที่คนอื่น ๆ จะได้แบ่งปันความเจ็บปวดของเขา "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_52_Leshrac_LocHeroName"		"เลอแชร็ก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_53_NaturesProphet_LocFieldNotes"		"คงไม่มีใครพลาดอ่านป้ายที่เขียนไว้มากมายเมื่อเข้าไปใน<b>ป่าแมงเกิลวูด

</b><br/><br/><b>\"เขาสั่งห้ามไม่ให้เจ้าทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง\"</b> ป้ายหนึ่งเขียนไว้ <b>\"เขาสั่งห้ามไม่ให้เจ้าโค่นสิ่งใด\"</b> อีกป้ายเขียนไว้ <b>\"เขาสั่งห้ามไม่ให้เจ้าเก็บอะไรไปกิน\"</b> ป้ายที่สามเขียนไว้

<br/><br/>ป้ายเหล่านี้ไม่ได้บอกให้ผู้มาเยือนถอยห่าง หากแต่บอกให้ผู้มาเยือนระวังตัวและไม่ทำอันตรายโดยไม่จำเป็น เป็นเรื่องง่ายที่จะเมินเฉยแต่ละป้ายเพราะคงเป็นเพียงแค่คำขู่ของผู้เฒ่าในหมู่บ้านที่ต้องการปกป้องที่ดินของเขา แต่ที่นี่คือ<b>ป่าแมงเกิลวูด</b> ดินแดนห่างไกลจากเมืองใหญ่และเต็มไปด้วยพืชพรรณที่บิดเบี้ยวแลดูไม่เป็นมิตร มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่กล้าลองดีกับคำขู่เบื้องหลังคำวิงวอนเหล่านี้ และข้าก็ไม่ใช่คนโง่

<br/><br/>ข้าเข้าสู่ป่าด้วยความรอบคอบ และก็เป็นไปตามคาด ข้าได้พบกับขบวนคาราวานของเหล่าคนโง่ไม่นานนัก เถาวัลย์ที่หนากว่าขาของข้าพันธนาการร่างไร้วิญญาณของพวกเขาไว้กับพื้น กิ่งไม้คล้ายนิ้วมือยึดขวานของเหล่านักเดินทางไว้และฝังเข้าไปในเนื้อที่ปกคลุมด้วยมอสที่ลำคอของพวกเขาตลอดไป มีเห็ดงอกออกมาจากปากของพวกเขา

<br/><br/>ข้าหยิบเศษไม้แผ่นหนึ่งมาแล้วรีบเขียนป้ายที่สี่อย่างรวดเร็ว จากนั้นปักไว้ใกล้กับซากปรักหักพัง: <b>\"โปรดอ่านป้ายด้วย\" </b> "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_53_NaturesProphet_LocHeroName"		"เนเจอร์สพรอเฟต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_54_Lifestealer_LocFieldNotes"		"<b>ดรอม พ่อค้าเนื้อแห่งแบร์โรว์เฮเวน</b> เป็นชายบึกบึนที่มีคิ้วเหยียดตรงและจมูกแบนในแบบของคนชอบวิวาท แต่ถึงอย่างไรเขาก็ดูกระสับกระส่าย นัยน์ตาเบิกกว้างขณะมอบไปรอบ ๆ ห้องขังเล็ก ๆ ของเขา  

<br/><br/>\"คุกของ<b>เดวาร์ก</b>เป็นจุดสุดท้ายสำหรับพวกเราที่ถูกส่งมาที่นี่\" เขาบอก \"ข้าอยู่ในห้องขังของข้าตอนที่ได้ยินเสียงเอะอะ ข้ามองออกไปและเห็นพวกยามกำลังสับเฉือนร่างกันเอง พวกเราที่เป็นนักโทษร้องเชียร์กันใหญ่ ได้เวลาที่พวกมันจะโดนสักที แต่จู่ ๆ ก็เงียบสนิท แล้วข้าก็เห็นมัน\"

<br/><br/>ยามคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์เปิดประตูห้องขังของมัน และก็โดนฉีกเป็นชิ้น ๆ

<br/><br/>\"เจ้าตัวนั่นดูสูง แต่ที่มากกว่านั้นคือตัวมัน<b>ยาว</b>อย่างมาก ฟันซ้อนทับกันเต็มไปหมด ตรงไหนที่ควรจะเป็นหนังก็เป็นกระดูก ตาของมันมุ่งมั่นที่จะประทุษร้าย\" <b>ดรอม</b>กลืนน้ำลาย

<br/><br/>เช้าวันต่อมา บาทหลวงประจำคุกเข้ามาเพื่อเทศนาในช่วงเช้า หลังจากที่อาเจียนเมื่อเห็นซากการฆ่าฟันกันแล้ว เขาก็บอกว่านั่นคือผลกรรมที่สวรรค์ส่งมา

<br/><br/>\"แต่ถ้ามีเทพเจ้าองค์ไหนที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ข้าจะไม่สวดขอพรเทพเจ้าองค์นั้นแน่\" <b>ดรอม</b>ตัวสั่น

<br/><br/>บาทหลวงเห็นว่านั่นคือสัญญาณ และปล่อยเหล่านักโทษให้เป็นอิสระ มี<b>ดรอม</b>คนเดียวที่อยู่ต่อ

<br/><br/>\"ตราบใดที่ไอ้ตัวนั้นยังอยู่ข้างนอกนั่น\" เขาบอก \"ข้าขออยู่ในนี้ดีกว่า\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_54_Lifestealer_LocHeroName"		"ไลฟ์สตีลเลอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_55_DarkSeer_LocFieldNotes"		"\"อีกหนึ่งแมตช์\" <b>อิชคาเฟล เดอะดาร์กเซียร์</b> ยืนกราน<br/><br/>เขาเพิ่งท้าข้าเล่นเกมวางแผนรอบที่ 4 เกมกลยุทธ์อะไรสักอย่างที่เราสั่งการกองทัพจำลองบนสนามรบ ข้าแพ้สามรอบแรกไปอย่างรวดเร็ว ข้าสงสัยว่าคนอย่างเขา—นักวางแผนทางการรบผู้ยิ่งใหญ่—ยังสนุกมีความสุขกับเกมแบบนี้ได้ยังไง

<br/><br/>\"สงครามไม่ใช่เรื่องของความสุข\" เขาตำหนิข้าเมื่อข้าถาม \"จิตใจที่เฉียบแหลมสามารถค้นพบกลยุทธ์ใหม่ ๆ ได้เสมอ ถึงแม้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีจิตใจอ่อนแอ\"

<br/><br/>อืม แต่ก็นะ ถ้าไม่ใช่เพราะมีความสุข การเล่นเกมอย่างน้อยก็ดูเหมือนจะทำให้เขาสงบลง ขณะที่เราเล่นกันและข้าแพ้ เขาก็เปิดใจเกี่ยวกับอดีตของเขา

<br/><br/>ก่อนที่จะได้รับความสามารถในการควบคุมพลังงาน เขาเล่าว่า เด็ก ๆ จากโลกบ้านเกิดของเขาต้องควบคุมร่างกายของตนเสียก่อน <b>อิชคาเฟล</b>ได้รับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หลายแขนงและได้รับชัยชนะในเทศกาลการต่อสู้ระดับอาณาจักรที่เรียกว่า<b>เลเคล ดีวิต</b> (แปลคร่าว ๆ ว่า การต่อสู้แบบเปิด?) นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ค่อยโจมตีศัตรูทางกายภาพ \"คงไม่ยุติธรรม\" เขายิ้มเยาะ

<br/><br/>นอกจากนี้ เขายังพบว่าการคิดนอกกรอบนั้นมีประโยชน์มากกว่าการต่อยเอาชนะศัตรูเพียงอย่างเดียว 

<br/><br/>เจ้าเห็นไหมว่าเจ้าปล่อยให้ปีกซ้ายของเจ้าไม่มีการป้องกัน ซึ่งทำให้กองกำลังของเจ้าเปราะบาง\" เขากล่าว ขณะจู่โจมโอบล้อมด้านข้างนายพลของข้าด้วยการเคลื่อนที่แบบคีมหนีบของกองทหารม้าทางใต้ที่ข้าลืมไปเลยว่ามีอยู่ 

<br/><br/>\"อีกหนึ่งแมตช์\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_55_DarkSeer_LocHeroName"		"ดาร์กเซียร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_56_Clinkz_LocFieldNotes"		"มีเพียงสถานที่ที่เต็มไปด้วยน้ำมันดินอย่าง<b>เดอะโฮเว่น</b>เท่านั้นที่สามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตอย่าง<b>คลิงซ์</b>ได้ และมีเพียงผู้คนที่นี่เท่านั้นที่จะสามารถรักเขาได้ ป่าอันอุดมสมบูรณ์ แอ่งหลุมบ่อสีดำ ทำให้นึกถึงเทพเจ้าที่หลับใหลติดอยู่ในสภาวะจักรวาลที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาแต่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย

<br/><br/>เป็นเรื่องง่ายที่จะคิดว่าดินแดนนี้กำลังทำสงครามกันเอง แต่หากคุณไม่ระวังนอกจากจะทำให้รองเท้าของคุณพังแล้ว <b>เดอะโฮเว่น</b>ยังทำให้ได้พบกับความสมดุลที่แปลกประหลาดอีกด้วย

<br/><br/>เป็นเรื่องน่าแปลกที่การปกป้องความสมดุลนี้ทำให้<b>คลิงซ์</b>ต้องยืนอยู่ระหว่างสถานะมีชีวิตและความตายของเขาเอง เรื่องเล่าจากภายนอกสถานที่แห่งนี้บอกเล่าถึงปีศาจไฟตัวหนึ่งที่ชอบยิงหน้าอกของนักเดินทางใจดีและไร้เดียงสาให้เป็นรู

<br/><br/>ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะพบกับสิ่งอื่น แต่ข้าก็คิดผิด <b>คลิงซ์</b>ไม่ใช่ปีศาจ เขาได้สังหารปีศาจหนึ่งและถูกเผาทั้งเป็นจากการกระทำนั้น เขาได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นรางวัลสำหรับชัยชนะของเขา—ซึ่งเป็นทั้งพรและคำสาปเมื่อพิจารณาจากรูปร่างอันร้อนแรงในปัจจุบันของเขา—เขาคือผู้พิทักษ์ที่ไม่เคยหลับใหล ไฟที่อยู่รอบศีรษะของเขาเป็นทั้งคำเตือนสำหรับผู้ที่ต้องการทำร้าย<b>เดอะโฮเว่น</b>และยังเป็นประภาคารแห่งความหวังสำหรับผู้ที่เรียกมันว่าบ้านอีกด้วย "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_56_Clinkz_LocHeroName"		"คลิงซ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_57_Omniknight_LocFieldNotes"		"ข้าแทรกตัวเข้าไปแถวของผู้แสวงบุญที่กำลังเดินทางไปสู่หน้าผาสูงชันแห่ง<b>เอเมาราคัส</b> ซึ่งเป็นที่พำนักของเหล่านักบวชของ<b>พระผู้หยั่งรู้</b> การเดินทางครั้งนี้ทำให้ข้าสูญเสียเวลาไปหลายสัปดาห์ รวมถึงรองเท้าแตะคู่ใจไปหนึ่งคู่ และความอดทนของข้าอีกครึ่งหนึ่งด้วย แต่ก็คุ้มค่ากับทุกบาดแผล ที่ทำให้มีโอกาสได้เรียนรู้เบื้องหลังเล็กน้อยของ <b>เพียวริสต์ธันเดอร์แรธ ดิออมนิไนต์</b><br/><br/>ในที่สุดหน้าผาก็เริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า หินสูงชัน ขรุขระ เต็มไปด้วยถ้ำราวกับดวงตาที่เฝ้ามองอย่างลึกซึ้ง เหล่านักบวชชั้นสูงต้อนรับผู้แสวงพรให้เข้าไปในถ้ำ ซึ่งมีความหวังว่าจะได้เห็นนิมิต ข้าเข้าไปหานักบวชชั้นผู้น้อยและถามเกี่ยวกับ<b>ออมนิไนต์

</b><br/><br/>\"ในตอนแรกเขามาด้วยความสงสัย\" เขากล่าว \"เราเตรียมที่จะโยนเขาลงไปในหลุมแห่งการบูชายัญแล้ว\"

<br/><br/>จากนั้น เมื่อเขารู้สึกถึงสายตาของข้า จึงกล่าวเสริม \"ซึ่งก็เหมาะสมกับผู้ที่สงสัย แต่แล้วเขาก็เปล่งประกายด้วยพรจาก<b>พระผู้หยั่งรู้</b> และเราก็รู้ได้ว่าเขาเป็นผู้ถูกเลือกให้เข้าเฝ้า<b>ผู้หยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง</b>\" เขามองมาที่ข้าพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย \"หากมีคำถามเพิ่มเติม เราสามารถจัดทัวร์ชมหลุมแห่งการบูชายัญได้\"

<br/><br/>ทันใดนั้นข้าก็ตระหนักได้โดยพลันว่ามีข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับ<b>ออมนิไนต์</b>ครบถ้วนแล้ว ข้าจึงยิ้มและขอบคุณนักบวชสำหรับเวลาของเขา "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_57_Omniknight_LocHeroName"		"ออมนิไนต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_58_Enchantress_LocFieldNotes"		"ในตอนแรก<b>ไออัชธา</b>ทักทายข้าในที่โล่งกว้างเขียวชอุ่มในผืนป่าลึกหนาแน่นของ<b>พงไพรไนต์ซิลเวอร์</b> – ทุ่งลึกลับที่ข้าคงหาไม่เจอหากเหล่านางไม้ไม่ได้ช่วยนำทางข้าไป

<br/><br/>\"ข้าได้ยินว่าเจ้าตามหาข้า\" นางกล่าว เสียงของนางนุ่มนวลและทำให้ข้ารู้สึกผ่อนคลายในทันที \"ข้าส่งเพื่อน ๆ ไปพาเจ้ามาที่นี่ เจ้าต้องการอะไรหรือ?\"

<br/><br/>เพื่อน ๆ ในแมกไม้ของเธอส่งเสียงจ้อกแจ้ก หวีดหวิว และกระซิบกระซาบด้วยความตื่นใจ ข้าเคยได้ยินว่า<b>เอนแชนเทรส</b>สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตที่จิตใจอ่อนแอได้ การที่ได้เห็นนางทำให้บรรดานางไม้ที่จิตใจอ่อนไหวเหล่านี้ตื่นเต้นดีใจได้ง่าย ๆ ด้วยตาของข้าเองช่างน่าทึ่งจริง ๆ

<br/><br/>\"ข้าต้องการเขียนถึงพลังของท่าน\" ข้าน้อมคำนับ \"เพื่อประโยชน์ของคนรุ่นหลัง\"

<br/><br/>เธอยิ้มอย่างอบอุ่น และน้ำเสียงที่ไพเราะของเธอก็ดังก้องในหูของข้าอีกครั้ง

<br/><br/>\"เรื่องราวของข้ายืดยาวและไม่มีความสำคัญอะไร\" เธอกระซิบ \"แต่เรื่องราวของสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบตัวเรา – นั่นต่างหาที่ควรได้รับการเล่าขาน\"

<br/><br/>และแน่นอนว่าเธอพูดถูก เห็นได้ชัดว่าเธอรอบรู้มากกว่าที่เราเขียนมากนัก อิสตรีรู้ดีที่สุดเสมอ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_58_Enchantress_LocHeroName"		"เอนแชนเทรส"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_59_Huskar_LocFieldNotes"		"มีคนเคยเตือนข้าถึงอันตรายของ<b>เฮาลิงวีลด์</b>มาแล้ว—ทั้งพวกโอเกอร์ หมาป่าไดร์ เฮลแบร์—ข้าก็เลยไม่อยากตามรอย<b>ฮัสการ์</b>มาที่นี่ โชคร้ายจริง ๆ ที่<b>ฮัสการ์</b>อยู่ที่นั่น

<br/><br/>แต่โชคยังดีที่ตัว<b>ฮัสการ์</b>เองเป็นมิตรกว่าที่ข้าคิดไว้มาก เขาก้มดูกองไฟที่ลุกโชน และเกือบดูเหมือนว่าเขาอยากนั่งกินอาหารและเล่าเรื่องราวของเขาให้ข้าฟัง แต่เมื่อเขาเริ่มเล่าเกี่ยวกับการเดินทางของตน ฝูงหมาป่าที่หิวโหยก็ย่างเข้ามาหาเรา

<br/><br/>ขณะที่พวกมันเดินวนรอบ ๆ เรา ข้าตั้งใจว่าเขียนแค่นั้นก็พอแล้ว นักสู้แค่คนเดียว ไม่ว่าจะมีฝีมือแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้กับฝูงหมาป่าตัวมหึมาเป็นสิบ ๆ ตัวที่ล้อมเราอยู่ได้ ตัวแรกกระโจนใส่เขา ทำให้เขาล้มลง ข้าคงเป็นคนต่อไปแน่ ๆ

<br/><br/>แต่จะขณะที่จ่าฝูงกัดเข้าไปในบ่าที่บึกบึนของ<b>ฮัสการ์</b>กล้ามเนื้อของนักรบคลั่งก็กระเพื่อมและยืดออก ในชั่วพริบตาเดียว เจ้าหมาป่าตัวนั้นก็ถูกเตะกระเด็นข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของที่โล่งนั้น อีกตัวหนึ่งกระโจนเข้าหาข้า แต่ลำคอของมันก็เจอเข้ากับกริชออบซิเดียนของ<b>ฮัสการ์</b>เข้าอย่างจังและรวดเร็วจนน่าตกใจ 

<br/><br/>หมาป่าตัวอื่น ๆ ยังไม่ละความพยายาม และก็ต้องล้มตายลงตาม ๆ กัน ทุกครั้งที่พวกมันกัด ก็ดูเหมือนจะยิ่งทำให้นักรบคลั่งโกรธขึ้นเป็นสองเท่า

<br/><br/>กว่าที่หมาป่าตัวสุดท้ายจะค่อย ๆ ถอยหนีไป<b>ฮัสการ์</b>ก็ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น โชกเลือดแต่ดูแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ และเมื่อดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธ ข้าก็ตัดสินใจค่อย ๆ ถอยหนีไปเหมือนกัน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_59_Huskar_LocHeroName"		"ฮัสการ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocFieldNotes"		"<b>ธารน้ำแข็งฤทัยสีคราม</b>นั้นหนาวเหน็บแม้อยู่ในฤดูที่ดีที่สุด แต่<b>รายไล</b>ก็ทำให้ยอดเขาที่ลมกระโชกนั้นเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

<br/><br/>\"พี่สาวข้าส่งเจ้ามาหรือ?\" เธอถาม ดวงตาของเธอเปล่งประกายใส่แจ๋ว แต่น้ำเสียงของเธอคมกริบดุจเหล็กกล้า ข้าเดาไม่ออกว่าเธอชอบหรือกำลังจะฆ่าข้า หรืออาจทั้งสองอย่าง

<br/><br/>\"ไม่แหละเนอะ\" เธอตอบคำถามด้วยเองพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก \"หากพี่สาวส่งเจ้ามาจริง เจ้าคงพยายามฆ่าข้าไปแล้ว\"

<br/><br/>\"แล้วจากนั้นข้าก็ต้องฆ่าเจ้า\"

<br/><br/>เสียงของเธอฟังดูกระดี๊กระด๊า แต่ดวงตาสีฟ้าใสของเธอกลับบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง ข้าไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกวิ่งผ่านกระดูกสันหลังของข้า ซึ่งก็ไม่ได้เกิดจากสภาพอากาศที่หนาวเหน็บแต่อย่างใด

<br/><br/>คาถาดูเหมือนจะสลายลง พลังบางอย่างเหมือนจะหายไป \"ไงก็เถอะ ข้าคือผู้ดูแลของอาณาจักรนี้ ช่วยกล่าวธุระของเจ้าให้ทราบด้วย\" เธอพูดอย่างมีความสุขอีกครั้ง

<br/><br/>ข้าพยายามอธิบายภารกิจของข้า ซึ่งก็คือการบันทึกเรื่องราววีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของโลก แต่<b>รายไล</b>กลับดูหมดความสนใจไปตั้งแต่ครึ่งประโยคแรก

<br/><br/>\"โชคดีแล้วกันนะ! เชิญออกไปได้เลย\" เธอผายมือโดยไม่ทันได้ดู หรือไม่ได้สนใจ ว่าเราอยู่ด้านนอกอยู่แล้ว \"ถ้าเธอเจอพี่สาวข้า บอกนางให้มาเยี่ยมบ้างนะ!\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocHeroName"		"คริสตัลเมเดน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_5_CrystalMaiden_LocPersonaFieldNotes"		"ข้าหมายมั่นมาพูดคุยกับ<b>จอมเวทน้ำแข็ง</b> หวังว่าการจำศีลพันปีของเขาที่<b>ธารน้ำแข็งฤทัยสีคราม</b>ที่ลือกันนั้นจะพอมีเวลาตื่นสัก<i>ไม่กี่</i>ชั่วโมงบ้าง หากไม่เป็นเช่นนั้น ข้าคิดว่าข้าก็ต้องมานั่งดู<b>จอมเวทน้ำแข็ง</b>แทน

<br/><br/>สิ่งที่กลับพบข้าคือ<b>หมาป่าไอซ์แร็ก</b> ขนของมันมีสีดั่งลานน้ำแข็งใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีไพลินคู่นั้นคมกริบราวกับสว่านเจาะทะลุแผ่นน้ำแข็ง

<br/><br/>\"เจ้ามาค้นหาพลังหรือ?\" หมาป่าถาม ทำข้าแทบจะล้มหงายตึงลงไปในหิมะที่กำลังไหลวน

<br/><br/>\"ก็อาจเป็นเช่นนั้น\" ข้าพูดและพยายามตั้งสติ \"ถ้าความรู้ถือเป็นพลังน่ะ\"

<br/><br/>ดวงตาของหมาป่าหรี่ลง จากนั้นสายตาก็มองไปที่ธารน้ำแข็ง \"ความรู้คือความกระจ่างชัดดุจผลึกน้ำแข็ง แต่ความรู้เองก็มีน้ำหนักไม่น้อย เป็นสิ่งปกปักษ์รักษา ... ทว่าก็เป็นสิ่งที่พันธนาการเช่นกัน\"

<br/><br/>จากนั้นหมาป่าก็สะบัดขนเพื่อปลิดเกล็ดน้ำแข็งออกแล้วเดินหายเข้าไปในหิมะ ข้าตัวสั่น—ไม่ใช่เพราะความหนาว—แต่เพราะรู้ตัวว่าข้าอาจจะตามหาจอมเวทน้ำแข็งผิด \"คน\" มาโดยตลอด "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_60_NightStalker_LocFieldNotes"		"<b>ลัทธิบาลานาร์</b>เป็นกลุ่มคนเร่รอนซึ่งมีสมาชิกไม่กี่สิบคนที่เดินทางไปไหนก็ได้ที่ช่วงกลางวันสั้นที่สุด ตอนที่ข้าพบพวกเขาตอนพลบค่ำ พวกเขากำลังตั้งแคมป์พักแรมที่ขอบเหนือสุดอันหนาวเหน็บของ<b>ที่ราบสูงไอซ์ไบลต์</b><br/><br/>เนื่องจากอากาศหนาว การก่อกองไฟก็น่าจะดี แต่แสงใด ๆ ก็ตามเป็นสิ่งต้องห้ามภายในลัทธิของ<b>ไนต์สตอล์กเกอร์

</b><br/><br/>ถ้าได้พบกับ<b>พาซ</b> ซึ่งเป็นผู้สูงอายุในกลุ่ม เธอแสดงให้เห็นถึงการอุทิศตนให้กับความมืดด้วยการควักดวงตาตัวเองออก

<br/><br/>\"เจ้าชินกับช่วงเวลากลางคืนแล้วหรือยัง?\" นางถามอย่างร่าเริง ข้าโกหกโดยบอกว่าข้าชินแล้ว

<br/><br/>\"ดีแล้ว\" นางยิ้มอย่างเคร่งขรึม ริมฝีปากเฉียบบาง \"เมื่อเขามาถึง เจ้าจะได้รางวัล\"

<br/><br/>รางวัลที่ว่านั้น นางบอกว่าเป็นความตายที่น่าปลื้มปิติ และการได้อยู่เคียงข้าง<b>บาลานาร์</b>ไปชั่วกัปชั่วกัลป์ แต่ตำนานบอกไว้อย่างชัดเจนว่าเขาท่องไปตามลำพัง — ปล่อยให้คนที่ไม่ใช่สมาชิกลัทธิสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงแน่ใจนักว่า<b>ไนต์สตอล์กเกอร์</b>ต้องการเพื่อนร่วมทาง

<br/><br/>ขณะที่แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ค้อมลงหลังหินผาสูงชัน ความเย็นก็แผ่กว้างขึ้น และแสงสลัวก็ล่าถอยออกไปเรื่อย ๆ รอยยิ้มที่ขมขื่นและไร้ดวงตาของ<b>พาซ</b>ทำให้ข้าตัวสั่นมากกว่าความหนาวเหน็บจนถึงกระดูกนี่เสียอีก

<br/><br/>\"เขามาแล้ว\" นางกระซิบอย่างมีความหวัง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_60_NightStalker_LocHeroName"		"ไนต์สตอล์กเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_61_Broodmother_LocFieldNotes"		"ป้ายเก่าคร่ำครึของ <b>\"คณะละครสัตว์ประหลาดเร่ร่อนของคุซ บอร์สต์\"</b> แกว่งไกวตามแรงลมยามพลบค่ำที่พัดกระโชก \"อยากรู้อารายเกี่ยวกับ<b>แบล็กอาแร็กเนีย</b>เรอะ?\" <b>คุซ</b>ถาม พลางชำเลืองมองอย่างประหม่าไปยังเงาที่ค่อย ๆ ดำมืดของหุบเขา<b>เรดมอว์

</b><br/><br/>เขาเป็นนักผจญภัยเพียงคนเดียวที่โลกเคยรับรู้ว่าหนีรอดมาได้พร้อมกับมหาสมบัติแม่เหล็กของ<b>ทอโลปทาเลส</b> เขาได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นของสะสมหายากชั้นยอดที่สุดในแถบนี้ของ<b>ไอซ์แร็ก</b> จากนั้นพ่อค้าเร่หัวใสก็ลองเสี่ยงดวงหนักขึ้นไปอีก โดยกลับไปยัง<b>ไพโรธีออส</b>เพื่อ \"เกณฑ์\" ลูก ๆ ของ<b>แบล็กอาแร็กเนีย</b>มาร่วมการแสดงของเขา เขาก็เลยต้องหนีหัวซุกหัวซุนตั้งแต่นั้นมา 

<br/><br/>\"เจ้า...ลักพาแมงมุมมากี่ตัวกัน?\" 

<br/><br/>\"แทบเป็นศูนย์เลย สาบานอ่ะ เกือบจะ...สองร้อยตัวล่ะมั้ง?\"

<br/><br/>เขาแอบเข้าไปในปล่องลาวาในขณะที่<b>บรูดมาเธอร์</b>กำลังเล่นอยู่กับอาหารของมัน (ฮิปโปกริฟฟ์เคราะห์ร้ายตัวหนึ่ง) \"ตาของนางจ้องหาอาหารมื้อต่อไปอยู่ตลอด แต่พอนางเริ่มใช้ใยห่อเหยื่อ นางก็หยุดไม่ได้จนกว่าจะทำเสร็จ\" นั่นคือตอนที่เขาฉกฉวยพวกมันมา 

<br/><br/><b>คุซ</b>ตบม้าเทียมรถบรรทุกของของเขาให้ออกเดินทาง ข้าอวยพรให้เขามีโชค 

<br/><br/>เสียงของขาขนาดมหึมาตะกุยดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วช่องเขา ก่อนที่เสียงเหล่านั้นจะถูกแทรกด้วยเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล 

<br/><br/>ข้าควรระบุให้ชัดเจนว่าขอให้เป็นโชค<i>ดี</i> "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_61_Broodmother_LocHeroName"		"บรูดมาเธอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_62_BountyHunter_LocFieldNotes"		"ไม่ว่า<b>กู๊ดไคนด์</b>จะสนใจมากแค่ไหนและจะขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าก็ปฏิเสธที่จะตามหา <b>กอนดาร์ เดอะเบาน์ตี้ฮันเตอร์</b> ไปมากกว่านี้อีกแล้ว ข้าบอกนางครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเขาไม่มีจริง ข้าควรจะรู้ดี ก็ในเมื่อข้าอุตส่าห์ออกแรงไปตามหาเขาตั้งมากมายแล้ว

<br/><br/>ลองไปถามเหล่าโจรสักสิบคนสิ แล้วเจ้าจะได้คำอธิบายถึงลักษณะ<b>กอนดาร์</b>ที่แตกต่างกันสิบแบบ: สูง, เตี้ย, ผอม, อ้วน, เขียว, แดง... โจรทุกคนต่างยืนกรานกับเจ้าว่าพวกเขาเห็น<b>กอนดาร์</b>ด้วยตาของตัวเองโดยไร้ข้อกังขาอย่างแน่นอน โจรคนหนึ่งถึงขั้นสาบานบนหลุมศพพ่อทูนหัวของเขาเลยว่า<b>กอนดาร์</b>คือเงาที่มีชีวิต ข้าเคยเจอเงาที่มีชีวิต แถมยังหาหลักฐานได้ง่ายกว่าเจ้านักล่าค่าหัวที่ว่านี้เสียอีก

<br/><br/>แม้แต่ศีลธรรมของ<b>กอนดาร์</b>ก็ยังขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนเล่า ดูเหมือนว่าเขาจะสังหารเฉพาะอาชญากรที่เลวทรามที่สุด หรือเฉพาะสัตว์ส่งของที่แสนดีที่สุด หรือไม่ก็เฉพาะอาชญากรที่แสนดีที่สุด มันเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ ตอนนี้ข้ากล้าเอาชื่อเสียงของข้าเป็นเดิมพันเลยว่า <b>กอนดาร์</b>นั้นมีตัวตนอยู่แค่ในหัวของเหล่าอาชญากรปอดแหกที่พยายามจะอบรมสั่งสอนลูกหลานหัวขโมยของตนให้อยู่ในกรอบเท่านั้นแหละ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_62_BountyHunter_LocHeroName"		"เบาน์ตี้ฮันเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_63_Weaver_LocFieldNotes"		"<b>ธัดเดอุส เกรย์แมนเทิล</b> เป็น<b>คณบดีคณะภววิทยาแห่งมหาวิทยาลัยอัลติเมียร์</b> ว่ากันว่าตลอดเวลา 42 ปีที่เขาสอน<b>วิชาจักรวาลวิทยาเชิงอัศจรรย์ขั้นสูง</b>มา เขามีนักศึกษาสอบผ่านวิชานี้เพียง 5 คนเท่านั้น ทั้งนี้มิใช่เพราะเขาเป็นอาจารย์ที่ให้คะแนนโหดมาก แต่เป็นเพียงเพราะ<b>มหาวิทยาลัยอัลติเมียร์</b>ไม่นิยมเผยแผ่ความลี้ลับในการร่ายเวทแห่งความเป็นจริง เว้นแต่ว่าคุณสามารถพิสูจน์ให้เห็นได้ว่าคุณจะไม่สะกดคำผิดแม้แต่คำเดียวขณะที่คุณร่ายสกิล

<br/><br/>ปรากฏว่า<b>ธัดเดอุส</b>ทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเกี่ยวกับ<b>วีเวอร์</b> และดวงตาของเขาก็เปล่งประกายทันทีเพื่อแสดงว่ารับรู้คำถามของข้า เขาอธิบายให้ข้าฟังว่า เหล่า<b>วีเวอร์</b>คือผู้พิทักษ์แห่งการดำรงอยู่นั่นเอง พวกเขาไม่ใช่สถาปนิก และพวกเขาไม่ใช่พระเจ้า — สำหรับ<b>วีเวอร์</b>แล้ว จักรวาลเปรียบเสมือนผืนผ้าที่ขึงตึงอยู่บนกี่ทอผ้าขนาดใหญ่ พวกเขาซ่อมแซมรอยปริที่กาลเวลาค่อย ๆ ฉีกออก เย็บตะเข็บที่หย่อนคล้อยให้แน่น ปะชุนจุดที่ขาดรุ่ยก่อนที่อะไรบางอย่างที่มืดทมิฬ มิอาจเอ่ยถึง และไม่ได้มาจากระนาบที่เราดำรงอยู่จะเล็ดลอดเข้ามา <br/><br/>

<br/><br/>ฟังดูเหมือนงานที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าและจำเจซ้ำซาก และในขณะที่<b>ธัดเดอุส</b>สามารถสร้างภาพให้เห็นได้อย่างรวดเร็วว่า<b>สกิตสเกอร์</b>เป็นมารร้าย แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธว่าพวกเราเองก็อาจแพ้พ่ายต่อความรู้สึกแบบเดียวกันนั้น <b>สกิตสเกอร์</b>เป็นหนึ่งใน<b>วีเวอร์</b>ที่เก่งกาจที่สุด แต่เขากลับร้อนรนที่จะปะชุนรอยขาดเดิม ๆ นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าชั่วนิจนิรันดร์ เขาเบื่อหน่ายกับการคงไว้ซึ่งความเป็นจริง และโหยหาที่จะสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง

<br/><br/>เขาเริ่มต้นทดลองจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย แต่ต่อมาไม่นาน บรรดาผู้พิทักษ์ก็สังเกตเห็น เขาเย็บตะเข็บจักรวาลแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีกมากเกินเหตุ จนเส้นด้ายย้อนกลับมาชี้ที่ตัวเขา เหล่าผู้พิทักษ์จึงตัดโลกของเขาออกไป แล้วเนรเทศเขาออกจากแผนที่โลก และเข้าสู่โลกแห่งความผิดพลาดที่เขาอาจจะสร้างหรือไม่ได้สร้างไว้ นั่นคือโลกของเรา 

<br/><br/><b>ธัดเดอุส</b>ไม่ได้สอนวิชาใด ๆ เกี่ยวกับ<b>สกิตสเกอร์</b> ยิ่งมีคนรู้เรื่องราวของเขาน้อยเท่าไหร่ <b>วีเวอร์</b>ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น \"ความเป็นจริงของเราอาจไม่ได้สมบูรณ์แบบ\" เขากล่าว \"แต่ข้าก็มักจะพึงพอใจในแบบที่เป็นอยู่\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_63_Weaver_LocHeroName"		"วีเวอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_64_Jakiro_LocFieldNotes"		"เมื่อเลี้ยวครบสามสิบครั้งลึกเข้าไปในเขาวงกตของพ่อค้าชื่อดังแห่ง<b>เรฟเทล</b>จะเห็นป้ายประกาศโทรม ๆ ที่มีข้อความว่า <b>\"แบรมเบิลไทน์และลูก ๆ\"</b> แม้ว่าจะมีรอยขีดฆ่าคำว่า <b>\"แบรมเบิลไทน์\"</b> ออก รวมทั้ง <b>\"ๆ\"</b> ที่ท้ายคำว่า <b>\"ลูก\"</b> ด้วย 

<br/><br/>ป้ายนั้นแขวนอยู่เหนือกระท่อมน้อยสีทึม ๆ หลังหนึ่ง เมื่อธุรกิจของคุณคือเนื้อมังกร ก็ควรพอใจกับภาพลักษณ์ที่ไม่โดดเด่นและไร้วี่แววมังกร 

<br/><br/>\"นักประพันธ์เหรอ?\" ชายคนหนึ่งที่ข้าคิดว่าน่าจะเป็นลูกชายคนสุดท้ายที่เหลืออยู่พูดขึ้นขณะที่ใช้มีดสับต้นขาเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเกล็ดอย่างสิ้นหวัง

<br/><br/>\"ใช่ เนื้อมังกรไฟย่อมเผ็ดอร่อยถูกลิ้น\" เขาอวด \"ส่วนมังกรน้ำแข็งนั่นก็เผ็ดไปอีกแบบหนึ่ง แต่ถ้าเป็นไฟ<b>พร้อม</b>น้ำแข็งด้วยแล้วล่ะก็? โห จะเรียกเงินได้<b>เยอะ</b>เลย\"

<br/><br/>เรื่องมีอยู่ว่า คนในครอบครัว<b>แบรมเบิลไทน์</b>ดั้นด้นเดินทางไปล่ามังกรสองหัว<b>จาคีโร</b> แล้วเห็นมันเดินโซเซอยู่ลิบ ๆ ดูเหมือนใกล้จะหมดลมหายใจอยู่รอมร่อ พวกเขาตามเจ้ามังกรนั่นผ่านช่องเขา เพียงเพื่อจะพบว่าตนโดนหลอก <b>จาคีโร</b>เสแสร้งเป็นบาดเจ็บเพื่อล่อพวกเขาให้เข้าใกล้ จากนั้นหัวหนึ่งของมันก็พ่นไฟเผาพ่อและพี่ชายของเขาตายไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกหัวก็แช่แข็งพี่ชายที่เหลือเหมือนมดในก้อนอำพัน 

<br/><br/>\"ธุรกิจครอบครัวไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว\" ลูกชายที่เหลืออยู่คนเดียวถอนหายใจ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_64_Jakiro_LocHeroName"		"จาคีโร"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_65_Batrider_LocFieldNotes"		"แม้ข้าได้ข่าวที่เชื่อถือได้มาว่า<b>แบตไรเดอร์</b>นั้น \"เป็นไอ้งี่เง่า\" และ \"ขี้ขลาด\" แต่อย่างน้อยเขาก็มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เพราะหาตัวยากมาก 

<br/><br/>ข้าย่อตัวลงหลังก้อนหินที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ ใกล้ขอบอีกด้านหนึ่งของป่าดงดิบ<b>ยามาราสกาฟ</b> \"นี่คือจุดที่จะเฝ้าดู<b>แบตไรเดอร์</b>ได้ดีที่สุด\" มัคคุเทศก์ของข้ายืนยันขณะที่เพ่งมองข้ามก้อนหิน เขาเป็นชาวไร่ข้าวมาร์ชบาร์เลย์ที่มีความกระตือรือร้นมากจนเกินเหตุ 

<br/><br/>สมัยหนุ่ม ๆ <b>แบตไรเดอร์</b>ใช้เวลาทั้งวันไปกับการเผาป่าต้นบัลลิบูเพื่อแผ้วถางป่าไว้ปลูกไร่อ้อยเซเบิลของครอบครัว พ่อของเขา ซึ่งทุกคนต่างเรียกขานว่า \"เหยือกเบียร์เดินได้\" เป็นคนจุกจิกจู้จี้และเข้มงวดกับเด็กหนุ่มที่เขารู้จักเพียงแค่ว่าเป็น \"เด็กน้อย\"

<br/><br/>อยู่มาวันหนึ่ง <b>แบตไรเดอร์</b>จุดไฟเผาอย่างเมามันจนลามไปถึงรังค้างคาวยักษ์ ค้างคาวตัวหนึ่งบินมาโฉบเอาเขาขึ้นฟ้าไป หวังว่าจะฟาดหนุ่ม<b>แบตไรเดอร์</b>ลงบนก้อนหินเพื่อให้เละแล้วจะได้นำไปป้อนเป็นอาหารให้ลูกของมัน 

<br/><br/>\"คนส่วนใหญ่มักจะตื่นกลัวจนบ้าคลั่งเมื่อโดนค้างคาวยักษ์คว้าตัวไป\" มัคคุเทศก์ของข้ากระซิบพลางกวาดสายตามองไปทั่วขอบฟ้า \"แต่ไม่ใช่<b>แบตไรเดอร์</b>\"

<br/><br/>ตรงกันข้ามเลย ไอ้หนุ่ม<b>แบตไรเดอร์</b>กลับดิ้นจนหลุดจากกรงเล็บค้างคาวแล้วปีนขึ้นไปบนหลังของมัน จากนั้นใช้หูของมันเป็น \"พวงมาลัย\" บังคับให้บินกลับไปยังกระท่อมของพ่อ แล้วหย่อนถุงไฟลงบนบ้านของครอบครัว ค้างคาวยักษ์ตัวนั้นได้ลิ้มรสอาหารร้อน ๆ มื้อแรกและมื้อเดียวในชีวิตก่อนที่<b>แบตไรเดอร์</b>จะตัดหัวมันขาดจากคอ

<br/><br/>\"จากนั้น <b>แบตไรเดอร์</b>ก็กลับไปและ—\"

<br/><br/>เสียงกระพือจากปีกยักษ์เคล้าเสียงหัวเราะคิกคักอย่างบ้าคลั่งที่ดังอยู่บนท้องฟ้าทำให้มัคคุเทศก์ของข้าหุบปากเงียบ

<br/><br/>\"ข้าคิดว่าเขาเพิ่งกลับมาเพื่อให้แน่ใจว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว\" มัคคุเทศก์ของข้ากระซิบด้วยความกลัว สีหน้าตกตะลึงขณะที่เราจับตาดูร่างที่บินลัดฟ้า

<br/><br/>ปัจฉิมลิขิต: ข้าได้รับข่าวที่เชื่อถือได้และได้รับคำเตือนจากสายสืบที่ข้าไว้วางใจว่า นอกจากจะงี่เง่าและขี้ขลาดแล้ว <b>แบตไรเดอร์</b>ยังหวาดกลัว<b>แอกซ์</b>อีกต่างหาก ข้าได้รับข่าวที่เชื่อถือได้ว่าข้าควรจารึกข้อความนี้ไว้ในขณะที่สายสืบของข้าจับตาดูอยู่ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_65_Batrider_LocHeroName"		"แบตไรเดอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_66_Chen_LocFieldNotes"		"เมื่อข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ<b>เชน</b> อดีตอาชญากรผู้กลับใจมาสู่หนทางแห่งคุณธรรมเป็นครั้งแรก ข้าก็รู้สึกเคลือบแคลงสงสัย ข้ารู้มานานแล้วว่าเหล่าอัศวินในชุดเกราะที่ส่องประกายมักจะมีมลทินอยู่ไม่น้อย

<br/><br/>ไม่มีชาวบ้านคนไหนที่ยอมรับเงินของข้าเคยพบเจอ<b>เชน</b>ด้วยตัวเอง แต่ส่วนใหญ่ก็มีญาติสนิทมิตรสหายที่ออกเดินทางไปตามหาเขาด้วยความหวังว่าจะเปลี่ยนใจไปเข้าร่วมในอุดมการณ์อันชอบธรรมของเขา แต่ก็อย่างที่ข้าคาดไว้ ไม่มีใครกลับมาเลย ข้าจึงออกเดินทางไปตามหา

<br/><br/>ข้ารู้ว่ามาถูกทางแล้ว เมื่อข้าพบกับจุดนองเลือดที่ซึ่งการเดินทางแสวงบุญของเหล่าศิษย์ผู้เปี่ยมหวังต้องจบลงด้วยความรุนแรง การขอสัมภาษณ์<b>เชน</b>ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่อง...ไม่ฉลาดนัก ข้าจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่ใกล้ที่สุด

<br/><br/>จากจุดที่ข้าแอบซุ่มอยู่ ข้าได้เห็นชายคนหนึ่งกำลังร้องไห้คร่ำครวญวิงวอน ขอความเมตตาหรือการไถ่บาปกันแน่ ข้าไม่มีทางรู้ได้เลย

<br/><br/><b>เชน</b>ได้เปลี่ยนสภาพชายคนนี้ให้เป็นเหมือนกับที่เขาเคยทำกับคนอื่น ๆ ด้วยลำแสงสว่างวาบ ร่างที่ยังคงมีไอคุกรุ่นได้ดึงดูดสัตว์เลี้ยงผู้ภักดีของ<b>เชน</b>ให้ออกมาลิ้มรสอาหารอันโอชะ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_66_Chen_LocHeroName"		"เชน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_67_Spectre_LocFieldNotes"		"เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ชนเผ่า<b>อัซเมดดีร์</b>และ<b>มัดดาราล</b>ทำสงครามกัน การต่อสู้ของพวกเขาทอดยาวไปถึงผืนทรายที่หยาบแข็งของ<b>รูแลนด์</b> และดูเหมือนว่าจะไม่มีทางเจรจาสงบศึกกันได้ แต่แล้ววันหนึ่งมันก็เกิดขึ้น

<br/><br/>หัวหน้าเผ่าทั้งสองพบกับข้าในเต็นท์ขนาดใหญ่คล้ายกับการประชุมชาวเมือง ในที่ตั้งรกรากที่ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ แต่ก็จำเป็นต้องอยู่ร่วมกันให้ได้

<br/><br/>\"เรารบกันไม่จบไม่สิ้น\" หัวหน้า<b>อัซเมดดีร์</b>กล่าว \"การต่อสู้ไม่สิ้นสุดจนกว่าฝ่ายหนึ่งจะสิ้นซากไป\" สีหน้าของเขาสลดลง \"จนกระทั่งนางมา\"

<br/><br/>เท่าที่ฟังดู ความขัดแย้งที่ไม่สิ้นสุดของพวกเขาดึงดูดใจ<b>เมอร์คิวเรียล เดอะสเปกเตอร์</b> ร่างมืดราวกับเงาของนางปรากฏขึ้นในวันหนึ่ง ท่ามกลางการต่อสู้ที่นองเลือดกว่าปกติ

<br/><br/>\"แล้วนักรบก็เริ่มตาย\" หัวหน้าเผ่า<b>มัดดาราล</b>เล่า นัยน์ตาเบิกกว้าง \"ไม่มีดาบ ไม่มีธนู นางแค่ทำให้นักรบตายเป็นเบือ\"

<br/><br/>เงามืด ๆ จับเหล่านักรบไว้ แล้วหันดาบของพวกเขาเข้าตัวพวกเขาเอง หลายคนเสียสติไป และเมื่อหมดหนทาง นักรบทั้งสองเผ่าก็รีบตกลงหยุดสู้รบ

<br/><br/>\"<b>ราห์คาซาล</b> เทพเจ้าหนึ่งเดียวที่แท้จริงส่งนางมา เพื่อบอกให้เราหยุดสู้กัน\" หัวหน้าเผ่า<b>อัซเมดดีร์</b>บอก

<br/><br/>\"ไม่ใช่!\" หัวหน้าเผ่า<b>มัดดาราล</b>ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด \"เทพเจ้าหนึ่งเดียวที่แท้จริงที่ส่งนางมาคือ<b>เอคโทบาร์</b>ต่างหาก!”

<br/><br/>ขณะที่เสียงของพวกเขาดังขึ้นและแข็งกร้าวมากขึ้น ข้าก็ปล่อยให้พวกเขาหาทางยุติความขัดแย้งล่าสุดกันเอง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_67_Spectre_LocHeroName"		"สเปกเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_68_AncientApparition_LocFieldNotes"		"บรรดานักประวัติศาสตร์กล่าวว่า<b>คัลเดอร์</b>ได้รับการหล่อหลอมจากความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก และความว่างเปล่านั้นได้ให้กำเนิดเขาขึ้นมาให้เป็นทั้งทูตและคำเตือน บรรดานักปราชญ์กล่าวว่า เขาเป็นรูปแบบที่บริสุทธิ์ที่สุดของความเหน็บหนาว และมาที่นี่เพื่อทำให้โลกให้โลกทั้งใบเย็นจนมีแต่น้ำแข็ง

<br/><br/>สำหรับชาวบ้านใน<b>เทร็ล</b>ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ใน<b>ที่ราบโคลด์แบงก์</b>ของ<b>ฮินเตอร์แลนด์</b>แล้ว เขาคือยมทูต

<br/><br/>ข้าได้ยินว่าเขามาที่<b>เทร็ล</b>เมื่อสองวันก่อน ตอนที่ข้าจะมาถึงเมื่อเช้านี้ หมู่บ้านนี้ก็ยังละลายไม่หมด ชาวบ้านหลายคนและหัววัวยังตั้งอยู่ราวกับรูปปั้น นิ่งแข็งอยู่ในท่าเดินขณะที่พยายามหนี บางส่วนล้มลงและแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยขณะกำลังหนี พื้นดินเหนียวเหนอะเมื่อเลือดที่ไหลนองของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนจากน้ำแข็งเป็นของเหลว

<br/><br/>อย่างหนึ่งเกี่ยวกับ<b>คัลเดอร์</b>ก็คือ—เขามีความพิถีพิถันพอ ๆ กับที่เดาใจได้ยาก ไม่มีใครรอดชีวิตเลย ไม่มีการบ่งบอกใด ๆ ว่าทำไมเขาถึงโจมตีหมู่บ้านนี้ เท่าที่รู้ ชาวบ้านที่นี่รักความสงบสุข ดังนั้นจึงอาจเป็นไปได้ว่า ไม่ว่าเขาจะเดินทางไปที่ไหน หายนะก็จะเกิดขึ้นที่นั่น

<br/><br/>ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง—ถ้าการทำลายล้างของเขาไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจ แต่เป็นผลพวงจากการที่เขาเป็นแบบนี้เอง—ก็คงจะไม่มีใครรู้แรงจูงใจที่แท้จริงของเขาต่อไป"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_68_AncientApparition_LocHeroName"		"เอนเชียนแอปแพริชัน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_69_Doom_LocFieldNotes"		"เขาว่ากันว่า<b>ดูม</b>เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเดียวที่เดินทางไปมาระหว่างขุมนรกทั้งเจ็ดได้อย่างอิสระ นั่นหมายความว่าข้าไม่มีหวังเลยที่จะตามร่องรอยของเขาพบ ข้าจึงเริ่มจากจุดเริ่มต้น: ที่หลุมอุกกาบาต

<br/><br/>คำว่า \"หลุมอุกกาบาต\" นั้นก็ตรงตัวดีอยู่หรอก แต่มันทำให้ความน่ากลัวของภาพที่เห็นลดลงไป ปากแผลเปิดอ้าในดินแดนรกร้างที่เขาถูกเหวี่ยงลงมาจากสวรรค์ยังคงสดใหม่และดำไหม้ มีเศษทรายที่หลอมรวมเป็นสันคมของแก้วที่บาดนิ้วได้ง่าย ๆ และอากาศที่ร้อนระอุจนมองเห็นเป็นคลื่น พร้อมกับกลิ่นไหม้ที่คละคลุ้ง ราวกับว่าหลุมแห่งนี้ไม่ได้ผ่านกาลเวลามาแม้แต่วันเดียวและไม่มีวันที่แผลจะสมานตัว ชาวบ้านส่วนใหญ่พากันหลีกเลี่ยงสถานที่แห่งนี้

<br/><br/>ส่วนใหญ่ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด มีเฒ่าเลี้ยงสัตว์คนหนึ่งอ้างว่าได้เห็นการร่วงหล่นนั้น \"เขาลุกขึ้นมาจากเปลวไฟโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เว้นแต่ปีกของเขาไหม้จนกลายเป็นตอตะโกที่ยังคงมีควันอยู่ งั้นก็คงจะบาดเจ็บอยู่บ้างล่ะมั้ง ตอนนี้แหละที่ข้าคิดได้ โอ๊ะ... แล้วดวงตาของเขาก็ลุกโชนด้วยความเกลียดชัง\" เขาครุ่นคิด \"ความเกลียดชัง<b>อย่างมหันต์</b>เลยล่ะ\"

<br/><br/>แต่ถ้าเรื่องเล่าเป็นจริง เขาไม่ได้ลุกขึ้นมาจากเปลวไฟ แต่เขาคือเปลวไฟ—ที่คอยกลืนกินและไร้ซึ่งความปรานี <b>ดูม</b>ไม่ได้แค่ท่องไปในขุมนรก แต่เขาลากขุมนรกติดตัวไปด้วยทุกแห่งหนที่เขาไป "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_69_Doom_LocHeroName"		"ดูม"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_6_DrowRanger_LocFieldNotes"		"ข้าได้พบครอบครัวของ<b>แทร็กซิกส์</b>ที่กระท่อมหลังคามอสใต้ต้นสน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นจนข้าแทบจะเคี้ยวได้เลย พวกเขาเป็นเจ้าบ้านที่อบอุ่น—แม้จะพูดจาโผงผางไปบ้าง

<br/><br/>\"นางเป็นพวกเดียวกับเรามาตั้งแต่ต้น\" แม่บุญธรรมของนางกล่าวพลางยื่นชาเห็ดร้อน ๆ ถ้วยหนึ่งให้ข้า \"เงียบราวกับเงา ไวราวกับความคิด พวกเราคิดว่านางเป็นเด็กที่ถูกสลับตัวกลับมาเกิด\"

<br/><br/>ลุงของนางพยักหน้า \"<b>แทร็กซิกส์</b>มีพรสวรรค์โดยกำเนิด แค่หกขวบนางก็สามารถสะกดรอยหนูบนใบไม้แห้งได้แล้ว\" เขาจิบชา \"แต่น่าเสียดายเรื่องใบหน้าของนาง\"

<br/><br/>ป้าของนางถอนหายใจ \"หน้าเรียบเสมอกันทั้งสองข้าง ไม่มีทั้งหูดและหนวดเลย ช่างจืดชืด ไม่แปลกใจเลยที่การหายตัวไปเป็นเรื่องง่ายสำหรับนาง\"

<br/><br/>พวกเขาเล่าให้ข้าฟังว่านางเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ สูงเกินญาติพี่น้องจนหัวชนขื่อ วันหนึ่งนางก้าวเท้าออกไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย \"ข้าไม่โทษนางหรอกนะ เพราะหัวนางโขกทุกอย่างตลอดเลย\" ลุงของนางกล่าว \"ไอ้เจ้าตัวโย่งน่าสงสาร\"

<br/><br/>\"แต่ยังไงนางก็ยังเป็น<b>แทร็กซิกส์</b>ของเรา\" แม่ของนางกล่าวอย่างหนักแน่น \"เราคิดถึงนาง\" นางคิด \"แต่ไม่ได้คิดถึงการต้องซ่อมขื่อหรอกนะ\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_6_DrowRanger_LocHeroName"		"ดราวเรนเจอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_70_Ursa_LocFieldNotes"		"ข้าได้พบกับผู้รอดชีวิตในโรงเตี๊ยมที่อบอวลด้วยควันทางเหนือของแนวป่า แขนเสื้อข้างหนึ่งของเขาถูกพับขึ้นและอีกมือหนึ่งกำรอบแก้วเหล้าแน่น เขาตกลงที่จะเล่าเรื่องให้ข้าฟังหากข้าสัญญาว่าจะจดทุกถ้อยคำของเขาเอาไว้

<br/><br/>เราเจอแต่รอยเท้าเต็มไปหมด รอยอวบ ๆ ใหญ่ ๆ สหายของข้าหัวเราะกันว่าการล่าครั้งนี้คงจะง่ายดาย เอิ่ม... ก็ง่ายจริง ๆ นั่นแหละ

<br/><br/>มันโผล่ออกมาจากเงามืดราวกับดินถล่ม ฉีก<b>บียอร์น</b>ออกเป็นสองซีก ตั้งแต่คอเสื้อจนถึงหว่างขา เนื้อภายในทะลักออกมาเหมือนกับแผงเขียงเนื้อที่ถูกคว่ำ มันกัดกะโหลก<b>ทอร์สเตน</b>จนทะลุ ส่งเสียงเปียกแฉะราวกับแตงโมสุกหล่นลงบนถนนหิน <b>ยันนิก</b>ออกวิ่ง ขาของเขาไปได้สิบก้าว ทว่าส่วนที่เหลือของร่างกายกลับไปได้เพียงห้าก้าวเท่านั้น

<br/><br/>ส่วนข้า ถูกมันเอาแขนไป มันหักข้อต่อหัวไหล่ออกไปอย่างเฉียบขาด ข้าร้องลั่น แต่มันไม่แยแส มันแค่โน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจของมันร้อนผ่าว แล้วมันก็พูดว่า: \"ไปซะ ไปบอกต่อเสีย ที่ดินแดนนี้ไม่ใช่ที่ล่าสัตว์\"

<br/><br/>เขาชูแก้วขึ้นมาอีกครั้งอย่างเกือบจะร่าเริง \"แล้วข้าก็มาอยู่ตรงนี้ไงเล่า มาบอกต่อแล้ว\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_70_Ursa_LocHeroName"		"เออร์ซ่า"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_71_SpiritBreaker_LocFieldNotes"		"ข้าเดินทางผ่านซากกองคาราวานพ่อค้าที่ถูกทำลายลง ทางตะวันออกของ<b>โอเอซิสคาลาบอร์</b>พอดี ข้ากำลังแกะรอยตามรอยกีบเท้าอันลึกล้ำซึ่งข้าได้แต่หวังว่าจะนำข้าไปพบกับ<b>บาราธรุม เดอะสปิริตเบรกเกอร์</b> ส่วนรอยเท้ามนุษย์นั้นกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

<br/><br/>กองคาราวานขนสมบัติล้ำค่ามาด้วย—ทั้งอัญมณี เครื่องประดับ และพรมชั้นดี—แต่ตอนนี้กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พวกเขาคงยอมทิ้งสมบัติเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้

<br/><br/><b>บาราธรุม</b>กำลังขูดดินออกจากกีบเท้าของเขาเมื่อข้าเข้าใกล้ด้วยความระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้

<br/><br/>\"เป็นคำสั่งของนายท่าน\" เขาตอบ เมื่อข้าถามว่าทำไมเขาถึงทำลายกองคาราวานจนย่อยยับ \"หากนายท่านสั่งมา ก็ต้องทำให้เสร็จสิ้น\"

<br/><br/>ข้าถามว่าใครคือนายท่านของเขา เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ความเงียบอันยาวนานของเขาทำให้ไม่แน่ชัดว่าตัวเขาเองรู้หรือไม่ แต่ที่แน่ชัดมากคือถึงแม้จะรู้ เขาก็ไม่คิดจะบอกข้า

<br/><br/>\"ข้าเป็นเพียงผู้ส่งสาร\" ในที่สุดเขาก็กล่าวออกมาด้วยความภาคภูมิใจ \"การทำลายล้างไม่ได้นำมาซึ่งความสุขใด ๆ ให้แก่ข้า เว้นแต่จะเพื่อรับใช้นายท่าน\"

<br/><br/>จากนั้นดวงตาของเขาก็มืดลง \"นายท่านบอกว่าเจ้าจะรอดชีวิต\"

<br/><br/>นี่เป็นข่าวดี ข้ายิ้ม

<br/><br/>\"หากเจ้าจากไปตอนนี้\"

<br/><br/>ข้าตัดสินใจที่จะไม่อยู่ร่ำลาให้ยืดยาวและเริ่มเผ่นสุดฝีเท้า ไม่มีทางที่ข้าจะวิ่งหนีเขาได้พ้นอย่างแน่นอนหากเขาตัดสินใจจะไล่ตาม นั่นเป็นเพียงการแสดงความเคารพเพื่อให้เขารู้ว่าอย่าออกแรงไล่ตามข้าเลย"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_71_SpiritBreaker_LocHeroName"		"สปิริตเบรกเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_72_Gyrocopter_LocFieldNotes"		"ไม่มีอะไรที่ชาว<b>คีนโฟล์ก</b>ชอบไปมากกว่าการระเบิดสิ่งของ การทำให้สิ่งของระเบิดเป็นประเพณีของครอบครัว - การโยนระเบิดด้วยความรักส่งผ่านจากรุ่นสู่รุ่น การคิดค้นกฎการระเบิดใหม่ถือเป็นความภาคภูมิใจของชาว<b>คีน</b>

<br/><br/>ไม่รู้ว่าทำไม <b>ออเรล</b>ถึงสามารถตั้งเป้าหมายให้สูงกว่านั้นได้: เขาต้องการเรียนรู้วิธีการบิน เพื่อลิ้มรสสายลมที่พัดผ่านฟันของเขา ฟังเสียงใบพัดเครื่องบินที่ดังกึกก้องในหูของเขา และรู้สึกถึงระเบิดที่หลุดออกจากมือของเขาขณะที่ทิ้งลงสู่เหยื่อผู้ไม่ทันระวังด้านล่าง 

<br/><br/>\"ทุกคนบอกเขาว่ามันทำไม่ได้\" <b>เดอร์วิล สวิฟต์แครก</b>กล่าว \"พวกเราเหล่า<b>คีนโฟล์ก</b>ค่อนข้างจะเชื่ออะไรง่าย เราคิดว่าอะไร ๆ ก็ทำได้ทั้งนั้น นั่นแหละที่บอกถึงอะไรบางอย่าง\"

<br/><br/>แต่แล้ววันหนึ่ง อยู่ ๆ <b>ออเรล</b>ก็หายตัวไป เวิร์กชอปเงียบสงัด มีใบพัดหลายใบพิงอยู่กับผนังข้าง ๆ กองระเบิดเศร้า ๆ ที่ยังไม่ได้ระเบิด รอบ ๆ กองไฟในโรงเตี๊ยม การสนทนาเริ่มกลายเป็นเรื่องร้าย ๆ: เจ้าคนโง่คงจะหนีออกจากบ้านเพราะความอับอายไปแล้ว 

<br/><br/>เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเงาเริ่มเคลื่อนผ่านจัตุรัสเป็นครั้งแรก ไม่มีใครรู้ได้ทันว่าจะต้องวิ่งกันแยกแตกตื่น และแล้วก็มีสิ่งหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า ตามมาด้วยอะไรอีกสักอย่าง ตามมาด้วยสิ่งอื่น ๆ อีกมากมาย"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_72_Gyrocopter_LocHeroName"		"ไจโรคอปเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_73_Alchemist_LocFieldNotes"		"ห้องทดลองของ<b>รัซซิล ดาร์กบรูว์</b>ดูเหมือนโรงฝึกงานที่สร้างขึ้นบนลานเชียงกงในช่วงแผ่นดินไหว ลังใส่แร่ตั้งโยกเยกอยู่ข้าง ๆ หม้อกลั่นทำด้วยทองแดงที่กำลังส่งเสียงฟู่ ขวดจำนวนมากส่องประกายระยิบระยับทุกสีสัน บางขวดสั่นไหวเล็กน้อย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยี่หร่าฝรั่งไหม้ กิ้งก่าต้ม และไอเดียแย่ ๆ

<br/><br/>สหายโอเกอร์ของเขา—ครึ่งผู้สมรู้ร่วมคิด ครึ่งสัตว์ส่งของ—สวมผ้ากันเปื้อนผืนเล็กที่เปรอะเปื้อน สีหน้าของเขาก้ำกึ่งระหว่างความอยากรู้อยากเห็นกับความหิวโหย เผ่าคีนส์พันธุ์เล็กที่เรียกว่าสมอลคีนวิ่งเข้ามาพร้อมกำขวดสีฟ้ามีฟองฟู่ในมือ \"จังหวะเหมาะเหม็งเลย! เรากำลังทดสอบอะไรบางอย่างอยู่\"

<br/><br/>ก่อนที่ข้าจะคัดค้านได้ทัน ก็มีการรินของเหลวจากขวดเล็ก ๆ แล้วดื่มฉลองกันทั่วหน้า เครื่องดื่มนั่นมีรสชาติขมเข้มข้นคล้ายโลหะ ราวกับโดนไฟฟ้าช็อตขณะที่ลิ้นจุ่มอยู่ในน้ำมะม่วง

<br/><br/>ทันใดนั้นเองเสียงของข้าก็ดังขึ้นเป็นเสียงแหลม ๆ ของหนู ส่วนโอเกอร์มีเสียงฟอลเซตโตผิดธรรมชาติ <b>รัซซิล</b>พูดด้วยความตื่นเต้นแต่ไร้เสียง สุนัขที่อยู่ใกล้ ๆ หอนอย่างโหยหวน เราสบตากัน—แล้วก็หัวเราะเสียงแหลมจนล้มฟุบลง

<br/><br/>\"ไอ้นี่\" <b>รัซซิล</b>พูดเสียงแหลม \"น่าจะทำให้เราบินได้นะ\"

<br/><br/>ขณะที่ข้าหัวเราะร่วนอยู่นั้น สายตาที่เหม่อลอยของข้าก็เหลือบไปเห็นชั้นวางขวดน้ำอมฤตของ<b>รัซซิล</b>บางขวดมีสีรุ้ง บางขวดก็เรืองแสงชวนดื่ม แล้วด้านหลังชั้นเหล่านั้น ซึ่งแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า... ก็มีขวดอื่น ๆ มากมาย รวมทั้งขวดที่มีตราสัญลักษณ์รูปโครงกระดูกติดอยู่บนฉลาก หลายขวดกำลังเดือดปุด ๆ อย่างเงียบ ๆ ขวดหนึ่งดูเหมือนจะมีความว่างเปล่าสีหมึกพร้อมดาวสีซีดดวงเดียวลอยอยู่ อีกขวดหนึ่งดูเหมือนจะจ้องกลับมาที่ข้าด้วย  

<br/><br/>ท้องของข้าปั่นป่วน หากมองเผิน ๆ แล้ว ดูเหมือนการทดลองของ<b>รัซซิล</b>ไม่เป็นอันตรายเลย แถมยังสนุกอีกด้วย แต่ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่าจะเจอกับอะไรถ้ามองดูชั้นวางน้ำยาที่ซ่อนอยู่ในห้องที่ติดป้ายว่า <b>ห้ามเข้า</b> "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_73_Alchemist_LocHeroName"		"อัลเคมิสต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocFieldNotes"		"ขณะที่<b>อินโวกเกอร์</b>พูด ลูกแก้วเวทมนตร์รอบตัวเขาก็สว่างขึ้น หรี่ลง และเปลี่ยนสี ราวกับจะเน้นย้ำอารมณ์ที่เกี่ยวข้องในเรื่องราวของเขา พอสัมภาษณ์ไปได้ 10 ชั่วโมง ข้าก็เริ่มตระหนักแก่ใจด้วยความหวาดผวาว่าชายคนนี้อาจจะพูดไม่หยุดเลย

<br/><br/>เขาภูมิใจในวีรกรรมของตัวเอง ซึ่งก็นับว่าน่าประทับใจมาก ข้าปฏิเสธไม่ได้เลย ปรากฏว่าเรื่องราวชีวิตของจอมเวทที่เกือบเป็นอมตะนั้นต้องใช้เวลาเล่านานพอสมควร และ<b>อินโวกเกอร์</b>ก็มีความทรงจำระดับตำนานเลยก็ว่าได้ เขาสามารถจดจำรายละเอียดเกือบทั้งหมดจากแทบทุกประสบการณ์ที่เขาพานพบในชีวิต ซึ่งข้าเรียนรู้อยู่ในขณะนี้ว่าเป็นชีวิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยการผจญภัย น่าสนใจอย่างยิ่ง และยาวนานมากกกกกก

<br/><br/>แน่นอนว่าเขาย่อมบรรยายชีวิตของเขาว่าเต็มไปด้วยการผจญภัยและน่าสนใจ เมื่อฟังโดยไม่หยุดพักเลย คำที่เหมาะสมกว่าที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ \"ยากเข็ญ\" มือของข้าเริ่มปวด และเมื่อ<b>อินโวกเกอร์</b>สังเกตเห็น ก็ถามข้าว่าต้องการให้เขาร่ายสกิลเพื่อให้ปากกาของฉันจดบันทึกได้เองหรือไม่

<br/><br/>ด้วยความเป็นมืออาชีพ ข้าจึงตอบปฏิเสธไปอย่างลังเลใจ แต่เมื่อได้เห็นดวงอาทิตย์ขึ้นในวันที่สองของการสัมภาษณ์ ข้าก็เสียใจอย่างสุดซึ้งกับการตัดสินใจครั้งนี้ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocHeroName"		"อินโวกเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_74_Invoker_LocPersonaFieldNotes"		"\"ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ไปไกลขนาดนั้น\" <b>คาร์ล</b>ร้องครวญครางท่ามกลางซากปรักหักพังจากน้ำมือของนักปล้นทางหลวง ข้าเห็นชัดว่า แม้เขาจะโอ้อวดมากแค่ไหน แต่เขาไม่เคยฆ่าใครมาก่อน เขาเช็ดน้ำตาพลางบอกข้าว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่ใครบางคนจะ \"กระโดดใส่พวกเราแบบนั้น\"

<br/><br/>นับตั้งแต่ที่ \"มาถึง\" ยุคสมัยของเราเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน <b>คาร์ล</b>โดนกักตัวไว้เพื่อศึกษาที่<b>วิทยาลัยอัลติเมียร์</b>เป็นส่วนใหญ่ ทั้งเพื่อให้เขาศึกษาศาสตร์แห่งเวทมนตร์ และเพื่อให้จอมเวทคนอื่น ๆ ศึกษาจอมเวทหนุ่มผู้มีพรสวรรค์เหนือธรรมชาติผู้นี้ 

<br/><br/>การร่ายเวทเพื่อเดินทางไปยังดินแดนอันไกลโพ้นเป็นเรื่องยากแม้กระทั่งจอมเวทที่ทรงอานุภาพมากที่สุด นับประสาอะไรกับการเดินทางข้ามชั่วเวลาหลายกัปกัลป์ไปสู่อนาคต แต่นี่คือเด็กน้อยคนหนึ่ง เด็กหนุ่มเสียงดัง บุ่มบ่ามผลีผลาม ซึ่งทำได้ด้วยตัวเอง

<br/><br/>บรรดาผู้อาวุโสในสถาบันแห่งนี้ไม่สามารถเลียนแบบสกิลของ<b>คาร์ล</b>ได้ แม้กระทั่ง<b>อินโวกเกอร์</b>ในยุคสมัยของเรายังไม่ยอมเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอะไรมากไปกว่านักต้มตุ๋นท่าท่างแปลกประหลาด ในที่สุด<b>คาร์ล</b>ก็ทนความหงุดหงิดของตนไม่ได้ และขอให้ปล่อยตัวเองออกไปข้างนอก พร้อมทั้งปฏิญาณว่า \"ครั้งนี้ ข้าจะพิสูจน์ตัวเองให้พวกเจ้าเห็น\"

<br/><br/><b>คาร์ล</b>ปฏิเสธที่จะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับครั้งอื่น ๆ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_75_Silencer_LocFieldNotes"		"เช่นเดียวกับบ้านส่วนใหญ่ในเมืองเต็นท์<b>ฮาซาดาล</b> การพยายามป้องกันทรายเข้าบ้านเป็นการต่อสู้ที่พ่ายแพ้ ข้าปัดทรายบนหมอนอิงทรงสี่เหลี่ยมของข้าออกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยอมแพ้ 

<br/><br/>เจ้าบ้านของข้าคือ<b>อาบาการ์ด</b> ครูคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ของโรงเรียนนักเวทสงครามอันยิ่งใหญ่แห่งนิกาย<b>เอออล ดรีอัส</b> ข้ามาเพื่อถามเขาเกี่ยวกับ<b>นอร์ทรอม</b> นักเวทสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่<b>เอออล ดรีอัส</b>เคยสร้างมา 

<br/><br/>\"<b>เอออล ดรีอัส</b>ผลิตนักเวทสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มันเป็นเรื่องจริง\" <b>อาบาการ์ด</b>ยิ้มอ่อน ๆ \"แต่ไม่ใช่เพราะได้รับการเรียนการสอนทางวิชาการ\" เขากระแอมด้วยความเขินอายเล็กน้อย \"เรา... ปลูกฝังเขาให้เป็นวีรบุรุษของเรา เป็นเวลา 200 ปี ที่ละเล็กทีละน้อย วันละเล็กวันละน้อย เขาไม่ได้เกิดมา เราสร้างเขาขึ้นมา\"

<br/><br/><b>นอร์ทรอม</b>พิสูจน์แล้วว่าเป็นลูกศิษย์ที่เชื่อฟัง แต่ความเป็นจริงกลับพิสูจน์ว่าไม่ค่อยเชื่อฟัง เมื่อถึงปีที่ 7 ของเขาใน<b>เอออล ดรีอัส</b> <b>นอร์ทรอม</b>ก็ไม่ผ่านการทดสอบเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานที่สุดด้วยซ้ำ นักเรียนที่พวกเขาเลี้ยงดูมาหลายศตวรรษเพื่อให้เป็นจุดสุดยอดของนิกายของพวกเขาไม่สามารถร่ายคาถาเพื่อช่วยชีวิตได้แม้แต่คาถาเดียว 

<br/><br/>\"ข้า<i>แน่ใจ</i>ว่าข้าได้เชื้อสายที่สืบทอดมาถูกต้องมาแล้ว แต่สัญญาณทั้งหมดก็ปรากฏอยู่ เราล้มเหลว\" เขาถอนหายใจ \"นั่นคือสิ่งที่เราคิดจนกระทั่ง<b>วันครูซิเบิล</b>มาถึง\" 

<br/><br/>ปรากฏว่าเขาแค่เพียงคนที่เติบโตช้าเท่านั้น นักเรียนต่างยืนประจันหน้ากันเพื่อแสดงทักษะของตน ไม่มีใครคาดหวังอะไรจาก<b>นอร์ทรอม</b>เลย แต่เมื่อเหล่าผู้ใช้เวทมนตร์ที่มีความทะเยอทะยานเริ่มร่ายมนตร์ <b>นอร์ทรอม</b>ก็ตั้งสมาธิ ทันใดนั้น เมื่อได้พิสูจน์ให้เห็น เขาก็ไม่ใช่แค่ผู้ใช้เวทมนตร์ที่ดีที่สุดเท่านั้น เขาคือผู้ใช้เวทมนตร์เพียงคนเดียว ไม่มีใครสามารถร่ายคาถาได้อีกแล้ว และแน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อช่วยชีวิตพวกเขา

<br/><br/>\"มองในแง่ดี\" <b>อาบาการ์ด</b>ถอนหายใจ \"เขาได้สำเร็จการศึกษาแล้ว\"

<br/><br/>ข้าพยักหน้าแล้วจิบนมทรายของข้า มันทรายมาก "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_75_Silencer_LocHeroName"		"ไซเลนเซอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_76_OutworldDestroyer_LocFieldNotes"		"ข้าถามไปทั่วเป็นเวลาหลายสัปดาห์ หวังว่าจะพบใครสักคนที่รอดชีวิตจากการเผชิญหน้ากับ<b>เอาต์เวิลด์เดสทรอยเยอร์</b> ในที่สุด พ่อค้าเร่ร่อนคนหนึ่งก็บอกข้าว่าน้องชายของเขารอดชีวิตมาได้หรืออะไรประมาณนั้น

<br/><br/>\"<b>เทรย์มอนต์</b>น้องชายของข้าเป็นคนช่างสงสัย\" เขากล่าว \"มองหาการผจญภัยใหม่ ๆ อยู่เสมอ ระหว่างการเดินทาง เขาบังเอิญไปเจอเมืองที่<b>เอาต์เวิลด์เดสทรอยเยอร์</b>...กำลังทำลายเมืองอยู่\"

<br/><br/>เขาบอกข้าว่าสามารถพบน้องชายของเขาได้ที่ไหน หากข้าต้องการสัมภาษณ์

<br/><br/>\"ขอให้โชคดี\" เขากล่าวอย่างเศร้าใจก่อนจะเดินจากไป

<br/><br/>ข้าพบกับ<b>เทรย์มอนต์</b>ในสถานบำบัดจิตที่น่าเบื่อและไร้ชีวิตชีวาที่ซึ่งเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ เมื่อข้าทักทายเขา เขาก็หันหัวที่ถูกโกนของเขามามองข้า หรือมองผ่านไป

<br/><br/>\"กำลังมาหาเจ้า\" เขากล่าว เสียงของเขาแทบจะเป็นกระซิบ \"กำลังมาหาพวกเราทุกคน\"

<br/><br/>นักวิชาการบางคนตั้งทฤษฎีว่า<b>เอาต์เวิลด์เดสทรอยเยอร์</b>มาจากที่ที่ห่างไกลเกินดวงอาทิตย์ออกไป มาจากสุดขอบเหวนั่น ที่ซึ่งเขาลาดตระเวนไกลออกไปและเฝ้ารอ แต่เพื่ออะไร? บางคนเชื่อว่าเขาคือผู้ส่งสารแห่งความชั่วร้ายที่แพร่กระจายกลืนกินโลก ส่วนคนอื่น ๆ ปฏิเสธที่จะครุ่นคิดความเป็นไปได้ให้ลึกซึ้งมากเกินไป หรือไม่อยากจะคิดเลย แต่ชายผอมแห้งตาโตที่นั่งอยู่ตรงหน้าข้าดูเหมือนว่าจะมีทฤษฎีของตัวเอง

<br/><br/>\"หนีไม่พ้นหรอก\" เขาพูดเสียงแหบพร่า \"สายไปแล้ว มันมาถึงแล้ว\"

<br/><br/>ข้าไม่ได้อะไรข้อมูลมากนักที่นี่ ขณะที่เดินออกไป <b>เทรย์มอนต์</b>ก็เริ่มหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของเขาเริ่มกลายเป็นเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง \"มันกำลังมาแล้ว!\" เขาร้องตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางเสียงหัวเราะ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_76_OutworldDestroyer_LocHeroName"		"เอาต์เวิลด์เดสทรอยเยอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_77_Lycan_LocFieldNotes"		"แสงจากกองไฟที่ริบหรี่ของข้าในที่โล่งลึกใน<b>ป่าตะวันตก</b>ทำให้เกิดเงาสะท้อนจากแนวป่า: ดวงตาคู่หนึ่งที่เรืองแสง จากนั้นคู่ที่สองก็เข้าร่วมกับคู่แรก และคู่ที่สามก็เข้าร่วมกับคู่ที่สอง จนในที่สุดก็กลายเป็นกลุ่มดาว

<br/><br/>มือของข้าวางลงบนมีดสั้นที่ข้าพกติดตัวมา แต่เมื่อหมาป่ายักษ์ตัวแรกเดินออกมาจากป่าราวกับเงาที่มีชีวิต ข้าก็ทิ้งมีดลงด้วยความหวาดกลัว มันเดินเข้ามาหาข้าอย่างมั่นใจ แต่ก็ไม่ได้ขู่หรือคุกคาม ดูเหมือนจะ...สงสัย? ข้าสะอื้นเบา ๆ และหันหัวหนีเมื่อมันเข้ามาใกล้พอที่จะดมข้า เมื่อข้าลืมตาขึ้นหลังจากที่รู้สึกเหมือนยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด ฉันหันกลับไปมองและเห็นชายมีเขี้ยวที่ยืนอยู่ตรงนั้น หมาป่าตัวอื่นก็แยกย้ายกันไป

<br/><br/>\"ป่าแห่งนี้เป็นสถานที่อันตรายสำหรับคนอย่างเจ้า\" เขาคำราม

<br/><br/>เขาแนะนำตัวว่าเป็น<b>เบนแฮลโลว์</b>แห่ง<b>ตระกูลแอมบรี</b>ข้าเคยได้ยินมาว่าครอบครัวของเขาได้ลุกขึ้นมาต่อต้านกษัตริย์ผู้บ้าคลั่ง มีเพียงเขาเท่านั้นที่รอดชีวิตจากสายเลือดของเขา แต่เหล่าผู้ใช้เวทมนตร์ของกษัตริย์กลับสาปให้เขาเป็นโรคมนุษย์หมาป่า ข้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างแล้ว แต่ยังมีคำถามอีกข้อหนึ่ง

<br/><br/>\"ตอนเจ้าเปลี่ยน...\" ข้าเสี่ยงถาม \"...มันไม่เจ็บเหรอ?\"

<br/><br/>\"มากกว่าที่คุณจะรู้\" เขากล่าวอย่างเศร้าสร้อย \"มันเจ็บทุกครั้ง\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_77_Lycan_LocHeroName"		"ไลแคน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_78_Brewmaster_LocFieldNotes"		"ใต้ซุ้มประตูที่ถูกไม้เลื้อยกินของ<b>นครล่มสลาย</b> ข้าได้พบกับ <b>แมงจิกซ์ เดอะบรูว์มาสเตอร์</b> เขาตกลงให้สัมภาษณ์โดยมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวนั่นคือ: เราต้องดื่มด้วยกัน

<br/><br/>\"ชาว<b>โอโย</b>\" เขาเริ่มพูดพร้อมกับวางแก้วเบียร์ลง \"ดื่มเพื่อพูดคุยกับวิญญาณ\" เบียร์ตัวนี้ทำให้ข้านึกถึงเขา: สีน้ำตาลทอง กลิ่นถั่ว ๆ แรงจนน่าตกใจ \"ข้าเป็นเป็นลูกครึ่ง<b>เทพสวรรค์</b> ข้ามองเห็นโลกอีกฝั่งได้ไกลขึ้น มันช่วยได้เยอะ\"

<br/><br/>หลังจากจิบไปอีกไม่กี่อึก ข้าก็เริ่มมองเห็นโลกอีกฝั่งด้วย มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

<br/><br/>ก๊งรอบที่สอง เขา (พวกเขา? ตอนนี้มี 2 คนแล้ว) เล่าให้ข้าฟังว่าเขาเอาชนะอาจารย์เฒ่าในการชกต่อยและแข่งดื่มเหล้าได้อย่างไร \"ไม่ง่ายเลย\"<b> แมงจิกซ์</b> (เรียกในรูปพหูพจน์ว่าแมงจิเซส?) กล่าว \"ทำหกเยอะมาก\" ข้าพยักหน้า บางทีอาจจะดื่มมากไปหน่อย

<br/><br/>น่าจะก๊งรอบที่สี่ล่ะมั้ง <b>แมงจิกซ์</b>บอกว่ากำลางมองหาหาทางที่สมบูรณ์แบบเพื่อเชื่อมอาณาจักรทางกายภาพกับจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน ข้าบอกปายว่าคงจะอยู่ใต้โต๊ะแหละ<br/><br/>พอก๊งถึงรอบห้า <b>แม่งซ์</b>โตบหล่ายข้า เจ้าทำด้ายดีเขาว่าง้าน แล้วโต๊ะก็หมุนนนนแล้วก็จากไปบอกฝานดีราตรีสวาดจ้า"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_78_Brewmaster_LocHeroName"		"บรูว์มาสเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_79_ShadowDemon_LocFieldNotes"		"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล้วงข้อมูลเกี่ยวกับ<b>แชโดว์เดมอน</b>จากลัทธิที่ติดตามเขาหรอกนะ แต่ข้าได้ยินเกี่ยวกับสมาชิกนอกคอกคนหนึ่งที่หนีออกมาจากลัทธิ ข้าพยายามตามหานางมานานหลายสัปดาห์แล้ว

<br/><br/>การที่ใครคนหนึ่งจะออกจากลัทธิ<b>ออร์เดอร์ออฟเดอะอัมบรัลมิสต์</b>นั้นเป็นเรื่องที่แทบไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน ดังนั้นข้าจึงไม่ค่อยวางใจนัก สมาชิกลัทธินอกคอกคนนั้นก็ไม่วางใจเหมือนกัน นางไม่วางใจในตัวข้า ความพยายามหลายครั้งของข้าในการค้นหานาง และความตั้งใจของข้า นางหลบหนีซ่อนตัวตั้งแต่วันที่นางหนีออกจากลัทธิแล้ว และข้าต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการสื่อสารด้วยรหัส การส่งมอบแบบลับ ๆ และการรับรองซ้ำ ๆ หลายครั้งกว่าที่จะได้นัดพบกับนางในกระท่อมที่อยู่ห่างไกล ในที่ที่ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกใครเป็นอันขาด

<br/><br/>เมื่อข้าไปถึง ก็เห็นแสงวาววับทั้งจากกริชที่ถืออยู่ในมือและจากตาของนาง แววตาของนางจ้องมองมาราวกับสัตว์ป่าที่ถูกล่า

<br/><br/>\"ข้าหนีออกมาตอนที่พ่อแม่ของข้าเสนอตัวข้าให้เป็นเครื่องบูชายัญ\" นางพูดอย่างนอบน้อมด้วยเสียงแหลม ๆ สะดุ้งอย่างตื่นกลัวทุกครั้งที่มีเสียงอะไรดังขึ้น \"ข้าเคยเห็นว่ายาพิษที่พวกเขาให้คนที่เป็นเครื่องบูชายัญทำให้คนพวกนั้นเสื่อมสลาย... ทุกข์ทรมาน... <i>สังหาร</i>พวกเขา\"

<br/><br/>ลัทธินั้นทำพิธีบูชายัญเพื่อให้วันสิ้นสุดโลกเดินทางมาถึง เธอบอก ไม่ใช่แค่ในโลกนี้เท่านั้น แต่ทุกโลก นั่นคือความหวังสูงสุดของเทพเจ้าของพวกมัน

<br/><br/>มีเสียงดังกรอบแกรบจากข้างนอกทำให้เธอกระโดดลุกขึ้นยืน และเอาคมกริชของเธอกรีดคอตัวเอง เลือดข้น ๆ ทะลักไหลลงมาที่ข้อศอกก่อนที่ข้าจะยับยั้งนางได้"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_79_ShadowDemon_LocHeroName"		"แชโดว์เดมอน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_7_Earthshaker_LocFieldNotes"		"ข้าพบเขาในหุบเขาที่ถูกแผ่นดินไหวกัดเซาะ อากาศฟุ้งไปด้วยเศษหินที่แตกละเอียดและการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ยอดเขา<b>นิชัย</b>ปรากฏอยู่ด้านบน ยังคงมีหิมะถล่มเล็กน้อย เขาเรียกตัวเองว่า<b>ไรกอร์ สโตนฮูฟ</b> ส่วนคนอื่น ๆ เรียกเขาว่า<b>เอิร์ธเชกเกอร์</b>

<br/><br/>เขาไม่ค่อยตอบสนองสักเท่าไหร่ เอาจริง ๆ นะ เขาถูกสร้างมาจากหินจริง ๆ เพราะงั้นข้าเลยคุยกับเพื่อนเขาดู

<br/><br/>\"เราทำตามคำสั่ง\" โกเลมตัวหนึ่งกล่าว \"เขาสร้างตัวเองขึ้นมา เขาไม่เหมือนพวกเรา\"

<br/><br/>การ์กอยล์ตัวหนึ่งพยักหน้า \"พวกเราต้องเฝ้ายาม ส่วน<b>ไรกอร์</b>เดินไปมาได้อิสระ\"

<br/><br/>มีปีหนึ่งที่ยอดเขาสูงเกิดคลุ้มคลั่ง: หิมะถล่มคำรามดังกึ่งก้อง พื้นดินแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ แผนที่ในปัจจุบันพังสลาย เมื่อฝุ่นจางลง<b>เอิร์ธเชกเกอร์</b>ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสะบัดภูเขาออกและปัดก้อนหินออกจากไหล่ของเขา มีข่าวลือว่าเขาได้ประกอบตัวเองขึ้นอย่างอดทนในท้องครรภ์ที่เป็นหินแข็ง

<br/><br/>หลังจากความเงียบที่วัดตามเวลาทางธรณีวิทยา เขาได้ตัดสินใจว่าข้าคุ้มค่าที่จะรับรู้ไว้ \"ข้าเป็นทั้งหินและกระดูก\" เขากล่าว \"ข้ามีชีวิตอยู่ ข้ามีเลือด และสักวันหนึ่งข้าจะต้องตาย เมื่อข้ากลับไปเป็นธุลีดิน ข้าก็แค่กลับบ้านเท่านั้น\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_7_Earthshaker_LocHeroName"		"เอิร์ธเชกเกอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_80_LoneDruid_LocFieldNotes"		"ครู่หนึ่งข้ากำลังจดบันทึกอยู่บนสันเขาที่เต็มไปด้วยมอสขึ้นอยู่ ต่อมาข้าก็ถูกทับอยู่หลังต้นสนที่บิดเบี้ยว หัวใจเต้นโครมคราม เขาว่ากันว่าถ้าเจอหมีในป่า ถ้าเป็นสีน้ำตาลให้นอนลง ถ้าเป็นสีดำให้สู้กลับ แต่เป็นหมีที่สร้างมาจากวิญญาณล่ะ? ไม่มีคำสอนสอดคล้องสำหรับหมีแบบนั้นมาก่อน ดังนั้นข้าขอเป็นคนแรกเลยละกัน: กลัวมันซะ

<br/><br/>ชายชรา<b>ซิลลา</b>มาถึงโดยไม่รีบร้อน ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับการอยู่ร่วมกับสัตว์อื่นนอกจากหมี แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังยินดีต้อนรับ หมีของเขาเดินโซเซไปที่ลำธารใกล้ ๆ และกลับมาพร้อมกับปลาซึ่งซิลลากินดิบ ๆ ในขณะที่เราคุยกัน ข้าจดบันทึกการสนทนาของเราไว้ โดยพยายามไม่สนใจหมีที่กำลังจ้องมองข้าอยู่เช่นกัน

<br/><br/>เขาพูดถึง<b>ตระกูลหมี</b>ที่สาบสูญไปนาน และหน้าที่ของเขาคือ: ปกป้องเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์และปลูกมันเฉพาะเมื่อโลกนี้ถูกทิ้งร้าง ในที่สุด ข้าก็โน้มน้าวให้เขานำเมล็ดพันธุ์นั้นมาแสดงให้ข้าดู มันมีลักษณะเหมือนเมล็ดพันธุ์

<br/><br/>เขาได้รอมาเป็นเวลานานแล้ว หวังว่าเขาจะต้องรอไปชั่วนิรันดรนะ และเมื่อเขากินเสร็จ ก็บอกลาข้า และหายเข้าไปในป่า ข้าสงสัยว่าเขายังมีอะไรต้องทำในป่าอีก "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_80_LoneDruid_LocHeroName"		"โลนดรูอิด"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_81_ChaosKnight_LocFieldNotes"		"ข้าวิ่ง

<br/><br/>ขณะที่กองทหารม้าบนหลังม้าสีดำขนาดใหญ่วิ่งไล่ล่าตามข้าผ่าน<b>ทุ่งแห่งการสังหาร</b> ข้าวิ่ง ข้ารู้ดีว่าข้าไม่มีทางหนีพวกเขาได้ แต่ถึงจะทำได้ มันก็กลับกลายเป็นไม่สำคัญ อยู่ ๆ พวกทหารม้าก็หายวับไปและปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกครั้ง ม้าตัวที่อยู่ข้างหน้าสลายหายไปเมื่อข้าลื่นไถลผ่านไปเลยก่อนที่จะพุ่งชนม้าตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังมันอย่างจัง

<br/><br/>ข้าเซลุกขึ้นยืนด้วยความเหนื่อยหอบและและมึนงงเล็กน้อย ข้าได้ทำคบเพลิงไฟหล่นในขณะกำลังวิ่ง แต่ดวงตาที่ลุกเป็นไฟของทั้งผู้ขี่และม้าต่างให้แสงริบหรี่ที่ข้าแทบจะมองไม่เห็น

<br/><br/>\"เจ้าไม่ใช่มนุษย์แห่งแสงสว่าง\" ผู้ขี่คำราม ข้าไม่แน่ใจว่าควรจะโกรธมั้ย แต่ถึงจะโกรธ ข้าก็ไม่แสดงมันออกมา

<br/><br/>\"วิถีแห่งมนุษย์ของเจ้าต่ำต้อยกว่าข้า เจ้าไม่มีความสำคัญ\"

<br/><br/>โอเค อันนี้เจ็บแสบนิดหน่อย

<br/><br/>\"<b>แสงสว่าง</b>จักดับลงภายใต้ดาบของข้า สาวกของมันจักกลายเป็นผงธุลี\"

<br/><br/>เมื่อพูดจบ เหล่าทหารม้าคนอื่น ๆ ก็หายตัวไป ม้าของ<b>เคออสไนต์</b>หันตัวกลับและพุ่งตัวออกไป ทิ้งให้ข้าอยู่ในความมืดเพียงลำพัง และถ้าหากนั่นหมายความว่าเขาจะไม่กลับมาอีก ความมืดก็ยังคงดีกว่าอยู่ดี "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_81_ChaosKnight_LocHeroName"		"เคออสไนต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_82_Meepo_LocFieldNotes"		"ขณะที่เราเดินเข้าไปในกระท่อมที่สร้างจากเศษซากวัสดุต่าง ๆ ที่เก็บมา <b>มีโป</b>หัวเราะคิกคัก \"ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับ! เชิญนั่ง!\" เขากล่าว พร้อมชี้ไปยังสิ่งที่ดูเหมือนบัลลังก์ผุพังจากอารยธรรมที่ตายไปนานแล้ว

<br/><br/>\"ไม่ล่ะ ขอบคุณ ข้าชอบยืนมากกว่า\" ข้ายิ้มเจื่อน ๆ ให้กับ<b>มีโป</b>ที่ดูเหมือนดีใจ

<br/><br/>เขามองข้ามไหล่ของข้าไป เมื่อข้ามองตามสายตาของเขา ข้าเห็น<b>มีโป</b>อีกตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่แตกพัง และกำลังยิ้มอยู่

<br/><br/>\"ตามสบายเลย\" ทั้งคู่พูด <b>มีโป</b>ตัวใหม่ยืดเส้นและหาวอย่างน่าทึ่ง ยกแขนขึ้นไว้ด้านหลังศีรษะ เมื่อเห็นสิ่งหนึ่งซึ่งสะดุดตา ข้าจึงหันไปดูและพบว่า<b>มีโป</b>ตัวที่สามกำลังคุ้ยหาของมีค่าน่าขโมยในกระเป๋าของข้า เมื่อข้าเอื้อมมือไปคว้าเขา เขาก็หายไปทันตา พร้อมกับอาหารห่อใบไม้ที่ข้าเก็บไว้เพื่อจะกินระหว่างทางกลับบ้าน 

<br/><br/>พอข้าหันกลับไปก็เจออีก 2 ตัว <b>มีโป</b> (เรียกในรูปพหูพจน์ว่า<b>มีปี</b>?) ทั้ง 5 ตัวหันหน้ามาหาข้าจากทุกทิศทุกทาง แล้วพูดว่า \"เจ้าคงไม่รังเกียจ หากข้าจะขอยืมสิ่งนี้ใช่มั้ย?\"

<br/><br/>ข้าบอกไปว่าไม่รังเกียจ ณ จุดนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการหยุดให้เขาสร้างตัวเองเพิ่มขึ้นอีก "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_82_Meepo_LocHeroName"		"มีโป"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_83_Treant_LocFieldNotes"		"หลังจากที่เดินทางรอนแรมบนเทือกเขาห่างออกไปจาก<b>หุบเขาออกิวรี</b>มาหนึ่งสัปดาห์ ข้าก็เลิกหวังที่จะพบใครที่จะเล่าเรื่องเกี่ยวกับ<b>เทรียนต์โพรเทกเตอร์</b> จะว่าไปก็ไม่เจอใครเลยสักคน รอบ ๆ ตัวมีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น มีต้นไม้มากกว่าที่คาดไว้ว่าเทือกเขาจะมี แถมยังส่งเสียงกรอบแกรบไม่หยุด

<br/><br/>ข้าเพิ่งนั่งลงบนรากไม้ใหญ่ เมื่อเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นเหนือศีรษะข้า

<br/><br/>\"เจ้านั่งทับเท้าข้าอยู่นะ\"

<br/><br/>ข้ากระโดดลุกขึ้น และหลังจากที่ขอโทษขอโพยแล้ว ข้าก็แนะนำตัวเองและถามถึง<b>โพรเทกเตอร์</b>

<br/><br/>\"เราเรียกเขาว่า<b>รูฟเทรลลิน</b>\" เทรียนต์ผู้นั้นบอก \"ตอนนี้เขาไม่อยู่ เขาเดินทางออกไปเรียนรู้เกี่ยวกับโลกของเจ้า เจ้าสีชมพู พอ ๆ กับที่เจ้าอยากเรียนรู้เกี่ยวกับโลกของเรานั่นแหละ แต่ความลับของเราจะบอกให้เจ้ารู้ไม่ได้\"

<br/><br/>เขาดูผ่อนคลายมาก (เท่าที่ต้นไม้ต้นหนึ่งจะค้อมลงได้) ตอนที่ข้าบอกว่าข้าอยากรู้เกี่ยวกับ<b>รูฟเทรลลิน</b>

<br/><br/>\"เขาเร็วที่สุดในหมู่พวกเรา แล้วก็ชอบผจญภัยมากที่สุดด้วย\" เขาพึมพัม \"เขาจะจัดการกับอันตรายใด ๆ ก็ตามที่เข้ามากร้ำกรายดินแดนแห่งต้นไม้นี้\"

<br/><br/>\"บางทีวันหนึ่งเขาอาจจะกลับมาก็ได้ หรืออาจจะไม่ แต่เจ้า...\"

<br/><br/>ข้าเงี่ยหูฟัง ปากกาพร้อมจด

<br/><br/>\"เจ้าต้องออกไปจากที่นี่ แล้วอย่ากลับมาอีก\" ว่าแล้ว

<br/><br/>ค่ำคืนช่างหนาวเหน็บตอนที่ข้าเดินทางกลับบ้าน แต่ข้ารู้ว่าข้าไม่ควรก่อกองไฟ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_83_Treant_LocHeroName"		"เทรียนต์โพรเทกเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_84_OgreMagi_LocFieldNotes"		"โรงบ่อน<b>แคนโดไนต์</b>มีแต่ความเงียบกริบขณะที่ทุกคนรอให้ถึงตาของ<b>แอกกรอนสโตนเบรก</b>ที่จะทอยลูกเต๋าบนโต๊ะ \"ห้า ห้า <i>อีกแล้ว</i>\" เจ้ามือหน้าง้ำประกาศท่ามกลางเสียงโห่ร้องของคนที่รอลุ้นอยู่ใกล้ ๆ 

<br/><br/>ว่ากันว่า<b>เทพธิดาแห่งโชค</b>ได้ประทานพรให้พวกโอเกอร์มีโชคลาภ หากปราศจากพรนี้แล้ว พวกมันคงโง่เขลาเกินกว่าจะดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ แต่โรงบ่อนแห่งนี้ขึ้นชื่อในเรื่องการเอาเปรียบจากโอกาสในการเสี่ยงโชค เพื่อให้ตัวเองได้ประโยชน์ โดยคิดว่าได้ถ่วงน้ำหนักลูกเต๋าไว้มากพอจนกระทั่งชื่อเสียงด้านโชคลาภของโอเกอร์จะช่วยอะไรไม่ได้เลย ก็ดูสิ ทอยลูกเต๋าสิบรอบไปแล้ว สิบรอบนะ... ทุกรอบลงเอยที่ ห้า ห้า หมด

<br/><br/>แต่เนื่องจาก<b>แอกกรอน</b>มีสองหัวแทนที่จะมีหัวเดียวตามปกติ เขาจึงมีโชคเป็น 2 เท่าของโอเกอร์ส่วนใหญ่ สองหัวที่เขามีอยู่ยังหมายถึงพลังสมอง 2 เท่าด้วย เขาฉลาดที่สุดในเผ่าพันธุ์ จึงนับได้ว่าเขาฉลาดพอ ๆ กับมนุษย์ที่เจ้าจะไม่ไว้ใจให้อยู่ใกล้อาหารร้อน ๆ 

<br/><br/>ข้าเดินตาม<b>แอกกรอน</b>ออกไปข้างนอกที่ซึ่งเขาตรวจดูเจ้า<b>ฟล็อกฮาร์ต</b> สัตว์ขี่ของเขา

<br/><br/>หัวหนึ่งของ<b>แอกกรอน</b>บอกข้าว่าแม่ของเขาเป็นโอเกอร์ชื่อ <b>\"โอเกอร์\"</b> ส่วนอีกหัวหนึ่งบอกว่าพ่อของเขาเป็นโอเกอร์ชื่อ <b>\"โอเกอร์ ดิโอเกอร์\"</b> ครอบครัวของเขาเคยทำฟาร์มซากศพและอยู่ในสภาพใกล้จะอดตาย จนกระทั่ง<b>แอกกรอน</b>ถือกำเนิด และโชคชะตาของครอบครัวก็พลิกผันไปในทางที่ดีขึ้น

<br/><br/>ตอนนี้<b>แอกกรอน</b>เดินทางไปทั่วโลก พร้อมความหวังที่จะแบ่งปันโชคลาภของตนให้แก่ใครก็ตามที่เขาเรียกว่าเพื่อน แล้วคนที่เขาไม่เรียกว่าเพื่อนล่ะจะว่าไง?

<br/><br/>\"เอาล่ะ พวกที่ไม่มีโชคดี ข้าจะมอบสิ่งที่ข้าเรียกว่า...\" หัวหนึ่งพูด ก่อนที่อีกหัวหนึ่งจะต่อประโยคให้จบด้วยคำพูดที่แสดงถึงความเอื้อเฟื้อตามประสาโอเกอร์ว่า \"...โชคไม่ดี\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_84_OgreMagi_LocHeroName"		"โอเกอร์เมไจ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_85_Undying_LocFieldNotes"		"กลุ่มควันหนาทึบสีดำที่พวยพุ่งอยู่นำพาข้าไปถึงทุ่งโล่งแสนแห้งแล้งใน<b>บลีดดิงฮิลส์</b> ที่ซึ่งวัยรุ่นมอมแมมคนหนึ่งกำลังโยนศพที่โดนกินไปแล้วครึ่งหนึ่งลงในกองไฟขนาดใหญ่ที่ลุกโชติช่วงอยู่ ทั้ง ๆ ที่มีซากศพกองพะเนินอยู่แล้ว ภาพที่เห็นยังน่ารังเกียจน้อยกว่ากลิ่นเหม็นที่คละคลุ้งไปทั่ว

<br/><br/>เขาจ้องมองข้าด้วยสายตาที่บอกถึงความคลางแคลงใจ เหมือนกับที่เจ้าจะมองหากเผ่าชนเร่ร่อนของเจ้าเพิ่งถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยมโดยไม่รู้ตัว แต่ในที่สุด หนุ่มน้อยคนนั้นก็เดินมาหาข้า อาจะเป็นเพราะต้องการเวลาพักจากการลากศพนับไม่ถ้วนก็ได้

<br/><br/>\"ทั้ง... หมดนี้เกิดขึ้นโดยไม่มีใครรู้ล่วงหน้า ในยามวิกาล\" เสียงของเขาเบากว่าเสียงกระซิบเสียอีก \"เราทุกคนได้ยินเสียงฮัมเบา ๆ น่าขนลุกจริง ๆ ข้าน่ะเหรอ? ข้าวิ่งหนีเอาตัวรอด\"

<br/><br/>หนุ่มน้อยเล่าเสริมว่า ซากศพในกองไฟนั่นคือคนที่ยืนหยัดต่อสู้

<br/><br/>\"เขายกมือขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วหินก้อนนี้ก็ผุดพรวดขึ้นมาจากดิน พร้อมกับพาเอาพวกซอมบี้มาด้วย พวกมัน<i>หิวโหย</i> กระหายที่จะกินเผ่าพันธุ์ของเรา\"

<br/><br/>ข้าเคยได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาเกี่ยวกับ<b>อันดายอิง</b>ที่ทำลายล้างหมู่บ้านและค่ายพักแรมแบบนี้มาก่อน ปัญหาคือ ยากที่จะหาใครสักคนที่รอดชีวิตมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังได้

<br/><br/>\"ตอนนี้ข้าต้องเผาครอบครัวของข้าเอง\" หนุ่มน้อยคนนั้นพยายามกลั้นสะอื้นไว้แต่ก็ทำไม่ได้ \"ข้าไม่อยากให้พวกเขากลับมาเป็นแบบพวกนั้น\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_85_Undying_LocHeroName"		"อันดายอิง"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_86_Rubick_LocFieldNotes"		"\"จอมเวทประจำเมืองเป็นหนึ่งในตำแหน่งที่เหล่านักเวทจะได้รับเกียรติสูงสุด\" <b>อิลวิน คาลาเดรียน</b> โอ้อวด พลางผายมือไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตำราปกหนัง ลูกนิมิตฝังทอง บีกเกอร์แก้วคริสตัล และวัตถุอาคมอันวิจิตรงดงามอื่น ๆ

<br/><br/>ว่ากันว่า<b>คาลาเดรียน</b>ได้รับตำแหน่งจอมเวทประจำเมืองของ<b>สโตนฮอลล์</b>มาด้วยการศึกษาและฝึกฝนมากมายหลายสิบปี ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือผู้รอดชีวิตจากสิ่งที่ผู้คนในวงการเวทมนตร์เรียกกันสั้น ๆ ว่า<b>มหาภัยพิบัติ</b> ไม่มีใครเคยกล้าท้าทายนักเวททั้งสมาคมได้ ไม่มีใครโง่เขลาถึงขนาดนั้น แต่เมื่อ<b>รูบิก</b>กล้าที่จะทำเช่นนั้น เขาก็เกือบจะสร้างจุดจบให้โลกเวทมนตร์ 

<br/><br/>\"<b>รูบิก</b>ยื่นคำท้า\" เขาส่ายหน้า \"เขาท้าทายพวกเราทุกคน และไม่มีพลังใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่ากองทัพนักเวทที่ทำงานเพื่อเป้าหมายเดียวกัน\"

<br/><br/>นั่นเป็นเพียงทฤษฎีเสียมากกว่า เหล่านักเวทตั้งใจจะออกไปนองเลือด แต่สุดท้ายกลับต้องหลั่งเลือดของตัวเอง ทุกคาถาที่พวกเขาใช้ <b>รูบิก</b>ตอบกลับได้เสมอ และบ่อยครั้งการตอบกลับก็เป็นคาถาที่นักเวทคนอื่นเพิ่งจะใช้ไป

<br/><br/>\"คาถาที่ต้องใช้เวลาหลายปีในการเรียนรู้ เขาก็ทำซ้ำได้อย่างไม่ลังเล ราวกับกำลังเล่นเกมของเด็ก\" <b>คาลาเดรียน</b>พูดละล่ำละลัก \"พวกเราบางคนคลานหนีออกมาได้ แต่เป็นเพราะเขาเบื่อที่จะฆ่าพวกเราต่างหาก

<br/><br/>\"ข้าหวังว่าเขาจะเบื่อต่อไป\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_86_Rubick_LocHeroName"		"รูบิก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_87_Disruptor_LocFieldNotes"		"เสียงทรายสีแดงที่ดังกรอบแกรบอยู่ใต้เท้าของข้าประสานกับเสียงแปลบปลาบของจากพายุบนท้องฟ้า เหนือที่ราบอันรกร้างของที่ราบสูง<b>ดรูด</b>

<br/><br/>มีกิ้งก่าขนาดใหญ่ตัวหนึ่งเดินอยู่ข้าง ๆ ข้า บนหลังของมันมี<b>ดิสรัปเตอร์</b>ขี่อยู่ เขาตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับ<b>โอกลอดี</b>คนอื่น ๆ แต่เขาถือไม้ท่อนใหญ่ หรือจะว่ากันจริง ๆ เรียกว่าเสาต้นใหญ่จะดีกว่า เสานั้นเต็มไปด้วยพลังไฟฟ้าที่<b>ดิสรัปเตอร์</b>ใช้บังคับกระแสไฟฟ้า ข้าพยายามเดินให้ทันเขา ขณะที่เขาลาดตระเวนรอบ ๆ บริเวณนั้น

<br/><br/>\"พวกข้าพยายามศึกษาการก่อตัวของพายุมาหลายชั่วอายุคน\" เขากล่าวถึงชนเผ่าเร่ร่อน<b>โอกลอดี</b> ซึ่งถูกขับไล่ออกจากบ้านเกิดเมืองนอน และต้องร่อนเร่อยู่ในทะเลทรายตั้งแต่นั้นมา คนเรามักจะใส่ใจเกี่ยวกับสภาพอากาศมากขึ้นเมื่อต้องอาศัยอยู่ข้างนอก 

<br/><br/>\"เรารู้ดีว่าสภาพอากาศอาจก่อให้เกิดอันตรายได้มากแค่ไหน เราถึงให้ความเคารพอย่างที่อากาศควรจะได้รับ และมันจึงตอบแทนเราโดยให้ความสามารถในการใช้มันทำงานให้เราได้\"

<br/><br/>ลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดผืนทรายมาโดนหน้าข้า แต่ดูเหมือนว่ามันจะอ้อมรอบ ๆ ตัว<b>ดิสรัปเตอร์</b>

<br/><br/>\"ข้าไม่ได้ทำนะ\" เขากล่าวขำ ๆ \"บางครั้งอากาศก็ขี้เล่นเหมือนกัน แต่อย่าห่วงเลย ถ้ามันโกรธเจ้าขึ้นมา เจ้าจะรู้แน่ ๆ\"

<br/><br/>ลมอีกวูบพัดกระดาษที่ข้าเขียนบันทึกไว้ปลิวออกจากเป้ของข้า ข้าพยายามวิ่งเก็บ แต่<b>ดิสรัปเตอร์</b>ซึ่งกำลังลาดตระเวนอย่างแข็งขันรอข้าไม่ได้ แต่ให้คำแนะนำข้าแทน: \"ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะรีบหาที่กำบัง พายุกำลังจะมา\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_87_Disruptor_LocHeroName"		"ดิสรัปเตอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_88_NyxAssassin_LocFieldNotes"		"คำเตือนจากผู้ส่งสารนำพาข้าลงไปที่นั่น: \"อย่าอ้อยอิ่งอยู่ในอุโมงค์\" แน่นอนว่า ข้าอ้อยอิ่ง ตะเกียงของข้าส่องให้เห็นรอยตะเข็บควอตซ์ หินที่เปียกชื้น และแสงระยิบระยับจากยางเรซินที่หลั่งไหลออกมา ลมหายใจของข้าเองก็ดังเกินไป

<br/><br/>เสียงขูดจากปีกแข็งดังมาก่อน แล้วความคิดที่ไม่ใช่ของข้าก็ผุดขึ้นมา <b>หยุดก่อน</b> มันฝังแน่นอยู่ในสมองส่วนลึกข้าจนข้าทำสมุดบันทึกหล่น

<br/><br/>ร่างของเขาโผล่ออกมาจากความมืดมิด ระยางค์ทั้งแปด ก้ามคู่หน้าโค้งงอคล้ายกริช ขากรรไกรขยับราวกับกำลังลิ้มรสข้า กระดองเพรียวลมของเขาดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์เดียว นั่นคือ จู่โจมใกล้ตัว โจมตีฉับพลัน และโจนทะยานจากไป

<br/><br/>ดวงตาลุกโชนสองดวง แผ่รัศมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่คมกริบจนรู้สึกเหมือนมีใบมีดกดนาบอยู่ระหว่างซี่โครง ข้ารู้สึกเหมือนโดนหยั่งเชิงว่าเป็นเหยื่อที่คู่ควรหรือไม่ หรือเพียงแค่เป็นเศษเนื้อนุ่มลิ้นสีชมพู ความคิดนั้นยิ่งหนักอึ้งขึ้นไปอีก จดจำเรื่องราวของข้าไว้เถิด อาลักษณ์ พญาราชินีเลือกแมลงตัวนี้ มีเพียงแมลงตัวนี้เท่านั้นที่รอดพ้นจากพิธีกรรมมาได้ และถือกำเนิดใหม่ ดาบอันคมกริบที่สุดของเธอ เจตจำนงของเธอในกายเนื้อ <b>นิกซ์</b><br/><br/>ข้าไม่ยอมกะพริบตาจนกว่าร่างนั้นจางหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเหม็นฉุนและเสียงสะท้อนเจตจำนง ตอนนี้ข้ารีบจารึกอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ใจว่าถ้อยคำเหล่านี้เป็นของข้า หรือของเขา... หรือ<b>ของนาง </b> "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_88_NyxAssassin_LocHeroName"		"นิกซ์แอสซาสซิน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_89_NagaSiren_LocFieldNotes"		"ทะเลทรายอันแห้งแล้งของ<b>ซินทิลแลนต์เวสต์</b>เป็นที่ที่แปลกที่จะเจอโจรสลัด แต่แหล่งข่าวของข้าบอกว่าข้าจะเจอ<b>กริมสต็อก</b> กะลาสีเรือกระโชกโฮกฮากมากประสบการณ์ได้ที่นี่ ข้าเห็นเขากำลังหัวเราะลั่นอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งที่แบกน้ำหนักเหยือกเบียร์ที่ดื่มหมดแล้วจำนวนมาก ในโรงเตี๊ยมโกโรโกโสชื่อ<b>เดอะแคเมิลส์เฮด</b> นอกเมือง<b>คาลดิน</b> แต่พอข้าถามเขาเกี่ยวกับนาง เขาก็สร่างเมาทันที

<br/><br/>\"ข้าเฝ้ายามอยู่ในท้องเรือ<b>เรดคัตลาส</b>ของเรา ตอนที่ได้ยินเสียงกรีดแหลมโหยหวน\" เขาเล่า \"ข้ายืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก เออ ก็เพราะกลัวนั่นแหละ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น แล้วนางก็โผล่มา

<br/><br/>\"นางเลื้อยผ่านข้าไป และจ้องตาข้าเขม็งอย่างเกลียดชังอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่เคยเห็นอีกเลย เลื้อยผ่านของที่เราปล้นมา ตรวจดูทุกแก้ว ทุกจอก ทุกถ้วย

<br/><br/>\"ข้าเดาว่านางคงหาสิ่งที่ต้องการไม่พบ ก็เลยเลื้อยกลับลงทะเลไปแบบไม่มีสุ้มมีเสียง\" เขาตัวสั่น

<br/><br/>เขาบอกว่าเพื่อนลูกเรือของเขาก็ยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงกันบ้าง

<br/><br/>\"ข้ารู้แต่ว่า หัวเด็ดตีนขาดข้าก็จะไม่กลับไปใกล้ทะเลตรงนั้นอีก\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_89_NagaSiren_LocHeroName"		"นากาไซเรน"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_8_Juggernaut_LocFieldNotes"		"สนามรบใกล้เชิงเขา<b>คันทูซา</b>เต็มไปด้วยศพมากมาย อีกทั้งยังเต็มไปด้วยศีรษะที่เคยติดอยู่กับร่างศพเหล่านั้น <b>เยอร์เนโร</b>ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางกองศพ

<br/><br/>เขาพุ่งตัวและแทงดาบใหญ่ของเขาทะลุศัตรูอีกรายหนึ่ง เท้าของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วทั้งสอดประสานและสวนทางกับแขนของเขาขณะฟันทะลุศัตรู ราวกับได้เห็นสายน้ำที่เคลื่อนไหว สายน้ำที่สามารถผ่าคนออกเป็นสองซีกได้

<br/><br/>ในที่สุด ศัตรูคนสุดท้ายของเขาก็ล้มลง (ส่วนบางคนก็หนีไป ซึ่งทำให้<b>จักเกอร์น็อต</b>รู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างมาก) ดวงตาของเขาเปล่งประกายออกมาจากใต้หน้ากากเมื่อได้จ้องมองดูเหตุนองเลือดที่เขาเป็นผู้ลงมือ

<br/><br/>\"วันนี้เป็นวันที่ดี\" เขาพูดอย่างเคร่งขรึม \"เป็นวันที่ดีสำหรับข้า แต่ดียิ่งกว่าสำหรับผู้ที่ตายอย่างสมเกียรติที่นี่\"

<br/><br/>ข้าถามเขาว่าเขาเสียใจหรือไม่ที่ถูกเนรเทศออกจาก<b>เกาะแก่งแห่งหน้ากาก</b> หรือที่เกาะล่มสลายในเวลาต่อมาทำให้เขาเป็นผู้เหลือรอดคนสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ พร้อมกับภาวนาว่าเขาจะไม่โกรธเคือง โชคดีที่เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น

<br/><br/>\"ไม่มีเวลาสำหรับความเศร้าโศก\" เขาแนะนำ \"เมื่อยังมีการต่อสู้ที่ต้องชนะเหลืออยู่\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_8_Juggernaut_LocHeroName"		"จักเกอร์น็อต"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_90_KeeperoftheLight_LocFieldNotes"		"ข้าเจอเขาตอนรุ่งอรุณ ขณะที่เขาคุกเข่าข้างกองไฟที่ใกล้มอดแล้ว ลุ้นน้ำในกาให้เดือดเร็ว ๆ ดั่งใจอยาก เขามีท่าทีเหมือนคนพเนจรวัยดึกคนหนึ่ง—อ่อนแอ สวมเสื้อผ้าหลายชั้นกันหนาว บ่นพึมพำตามประสา ม้าของเขาส่งเสียงร้องอย่างกลัว ๆ

<br/><br/>\"อย่าหลงกลไอ้เฒ่า<b>เอซาลอร์</b>นะ\" นักดักสัตว์คนหนึ่งตักเตือนไว้ \"มันชอบทำตัวเหมือนคนแก่ขี้บ่นคนหนึ่งที่เดินโยกเยก ข้าเจอมันตอนหลงทางในคืนที่ฟ้าไร้ดาว แล้วจู่ ๆ ดาวเหนือก็สว่างวาบราวกับโคมไฟ\"

<br/><br/>แน่นอนว่า ชายชราดูไม่มีพิษสงอะไร ไม้เท้าของเขาวางพิงก้อนหินอยู่ เปล่งประกายเล็กน้อยผิดกับไม้เท้าอื่น ๆ เขาบ่นพึมพำอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับ \"แสงแรก\" และบ่นว่าแสงแรกยามรุ่งอรุณเคย \"สาดส่องเร็วกว่านี้\" แล้วก็หัวเราะหึ ๆ เหมือนกับว่ากำลังเล่นมุกตลกวงในกับจักรวาล

<br/><br/>\"โอ้ สวัสดี\" เขาทักทายขณะที่ข้าเดินเข้าใกล้ แล้วชี้ไปทางที่พระอาทิตย์ขึ้น \"สวยเนอะ? ไม่เลวเลย ถ้าให้ข้าออกความเห็นนะ\" ม้าพ่นลมหายใจแรง ๆ

<br/><br/>กาต้มน้ำส่งเสียงหวีด เฒ่า<b>เอซาลอร์</b>เทชาให้ด้วยมืออันสั่นเทา ดูเหมือนกองไฟลุกโพลงขึ้น ข้าจิบน้ำชาพร้อมบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่แสงแดดตอนเช้าเท่านั้น แต่ลึกลงไปในใจ ข้ารู้สึกเหมือนว่าตอนนั้นตัวเองไม่ได้นั่งอยู่กับคนเลย แต่นั่งอยู่กับอะไรบางอย่างที่จดจำกาลเวลาครั้งที่อรุณกาลยังเป็นแนวคิดใหม่เอี่ยมที่ไม่เคยพานพบ "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_90_KeeperoftheLight_LocHeroName"		"คีปเปอร์ออฟเดอะไลต์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_91_Io_LocFieldNotes"		"ภายใต้ผืนฟ้า ที่ราบลุ่มแห่งนั้นยาวเหยียดไม่ขาดตอนเป็นแนวสีขาวโพลนที่กว้างใหญ่จนดูแล้วแสบตา อากาศมีรสชาติแสบซ่าเหมือนเกลือ ว่ากันว่า<b>ไอโอ</b>อยู่กับเราทุกหนทุกแห่ง แต่มีข่าวลือว่าสามารถมองเห็นได้ที่นี่ เสียงฮัมเบา ๆ ดังเป็นจังหวะรอบตัวข้า ราวกับเสียงหัวใจเต้น จากนั้น<b>วิญญาณโขมด</b>ตนนั้นก็ลอยเข้ามาในสายตา

<br/><br/>ไม่ว่า<b>ไอโอ</b>จะเป็นอะไรก็ตาม มันเก่าแก่กว่ากาลเวลา นับประสาอะไรกับภาษา คนที่เคยพบมันมาก่อนบอกว่ามัน \"พูด\" โดยอาศัยความร่วมแรงร่วมใจและโทนประสานเสียงเท่านั้น \"บางครั้งมันก็ร้องเพลง\" ชนเร่ร่อนคนหนึ่งบอกข้า \"คีย์เมเจอร์หมายความว่ามันชอบเจ้า เสียงประสานที่ไม่กลมกลืนกันหมายความว่า...เผ่นเร็ว\"

<br/><br/>ข้ารู้สึกโง่เขลา จึงถามว่ามันมาจากไหน โน้ตตัวที่สามเมเจอร์ส่งเสียงเพราะพริ้งรอบทิศทาง เป็นท่าทางแทนคำตอบว่าอยู่ทุกหนแห่งหรือเปล่า? พอข้าถามถึงเหตุผลที่มันผูกสัมพันธ์กับบางคน แต่กลับไม่แยแสคนอื่น ๆ เสียงคีย์ไมเนอร์ที่เจ็ดลอยมาให้ได้ยินแผ่ว ๆ คล้ายไม่แน่ใจ ราวกับตอบด้วยท่าทียักไหล่

<br/><br/>ในที่สุด<b>ไอโอ</b>ก็ควงสว่านเป็นเกลียวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กระจายแสงจาง ๆ ออกไป ข้าจ้องดูสมุดบันทึกของข้า ไม่แน่ใจว่าข้าเกือบเกิดความหยั่งรู้ถึงพลังจักรวาลแล้ว หรือข้าแค่เตรียมพร้อมที่จะสัมภาษณ์ตัวเอง "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_91_Io_LocHeroName"		"ไอโอ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_92_Visage_LocFieldNotes"		"ณ บ้านพักผู้ป่วยแห่งหนึ่งใน<b>เฮาพท์ชทัดท์</b> ข้าได้พบกับจอมเกเรชื่อ<b>ราฟ</b>ซึ่งดูเหมือนว่าเคยไปเยือนนรกอเวจีมาแล้ว ปรากฏว่าเขาเคยไป ๆ มา ๆ จริงถึง 7 ครั้ง

<br/><br/>ตามหลักการแล้ว เขาตายไปเพียงครั้งเดียว — ขณะยังเมาค้างอยู่ กางเกงหลุดมาถึงครึ่งเข่า พลัดตกจากระเบียงโรงโสเภณี — และพบตัวเองอยู่ใน<b>แนโรว์เมซ</b>ซึ่งเป็นทางเดินคดเคี้ยวที่มีการคัดสรรดวงวิญญาณ 

<br/><br/>\"แต่ข้าพบทางออก\" เขากระซิบพร้อมเอนตัวเข้ามา \"ข้าไม่บอกหรอกว่าที่ไหน เพราะพวกนั้นจะก่ออิฐปิดทางเท่านั้น\"

<br/><br/>ทุกครั้งที่มีการแหกคุกจาก<b>แนโรว์เมซ</b>ก็จะปล่อยตัวนักล่าดวงวิญญาณ ซึ่งเป็นการ์กอยล์เจ้าของนาม<b>วิซิดจ์</b>ให้ออกไปพร้อมภารกิจในการไล่ล่าพวกที่หลบหนีแล้วจับกลับมา 

<br/><br/>\"ปีกศิลาที่ทุบตีได้ กรงเล็บละม้ายสิ่ว\" <b>ราฟ</b>กล่าว โดยมีทีท่าของคนที่เคยได้ยินเสียงทุบตีและโดนทุบตีมาก่อน <b>ราฟ</b>ลองที่หลบซ่อนทุกแห่งเท่าที่คิดออกมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นมหาสมุทร (\"หินย่อมจมน้ำ\") ป่า (\"ปีกย่อมติดกิ่งก้าน\") แม้กระทั่งโบสถ์ (\"ควรรออยู่บนหลังคาใช่ไหม\") ล้วนใช้ไม่ได้ผลสักอย่าง 

<br/><br/>\"ตอนนี้ข้าอยู่ที่นี่\" เขากล่าว ชี้มือชี้ไม้ไปยังเพื่อนร่วมห้องที่สังขารโรยราและอ่อนแรง (และเผื่อว่า เพิ่งตายไป) รอบ ๆ บ้านพักผู้ป่วย \"กะว่า เจ้านั่นไม่ทันสังเกตเห็นข้าท่ามกลางกลุ่มคนที่ตายไปแล้วครึ่งตัว\"

<br/><br/>ทำไมถึงต้องวิ่งหนีกันขนาดนี้? <b>ราฟ</b>ยักไหล่ \"ถ้าเจ้าเห็นว่าอะไรรออยู่อีกฝั่งหนึ่ง เจ้าก็จะวิ่งเหมือนกันแหละ แม้ว่าเจ้าตัวหินนั่นจะลากเจ้ากลับไปเสมอ\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_92_Visage_LocHeroName"		"วิซิดจ์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_93_Slark_LocFieldNotes"		"\"คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า<b>สลาร์ก</b>ก่ออาชญากรรมอะไรไปบ้าง\" เป็นคำกล่าวของ<b>ผู้พิทักษ์สลิทเธอรีน</b>ที่ยอมคุยกับข้าโดยมีเงื่อนไขว่าห้ามระบุชื่อเสียงเรียงนาม \"ส่วนคนที่รู้เรื่องดีก็บอกว่า มันเป็นเรื่องน่ากลัวเกินกว่าที่จะพูดถึง\"

<br/><br/>ตอนนั้นเรานั่งอยู่ในซากโรงเตี๊ยมเก่า ๆ ท่ามกลาง<b>ซากปรักหักพังของเมืองเชดชอร์</b> แม้ว่า<b>ผู้พิทักษ์สลิทเธอรีน</b>ดูน่าเกรงขามและหาญกล้า แต่กลับสะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินเสียงอะไรดังกรอบแกรบ

<br/><br/>\"เขาไม่เหมือนเรา\" ตัวเขาสั่นหน่อย ๆ \"เรามีอำนาจก็จริง แต่เขามีความชั่วโฉดโหดร้าย และเจ้าเล่ห์\"

<br/><br/>นานนับปีมาแล้วที่ความอาฆาตแค้นของ<b>สลาร์ก</b>ออกไปสำแดงเดชไม่ได้ เขาถูกคุมขังอยู่ใน<b>ดาร์กรีฟ</b>ซึ่งเป็นคุกจมน้ำแต่แข็งแกร่ง มีเพียงความหวังเท่านั้นที่แทรกซึมเข้าไปได้ แต่ไม่มีนักโทษหน้าไหนแหกคุกออกไปได้ นั่นคือไม่มีใครเลย จนกระทั่ง<b>สลาร์ก</b>นี่แหละที่ทำได้ เขาเคยแหกคุกมาแล้วครั้งหนึ่งและแทบไม่มีใครหยุดยั้งได้ เขาโดนจำคุกถึงครึ่งชีวิตก่อนที่จะมีโอกาสแหกคุกครั้งถัดไป โดยร่วมมือกับนักโทษอีกหลายสิบคน

<br/><br/>\"ข้าไม่คิดว่าเขาเข้าร่วมเพราะมีวางแผนไว้ดี\" ยามคนนั้นกล่าว \"เขาวางแผนของตัวเองไว้แล้ว และใช้แผนของนักโทษคนอื่นเป็นแผนลวง เขารู้ว่าแผนของพวกนั้นจะล้มเหลว\" เขาคิดว่างั้น \"เขาอาจมีเหตุผลก็ได้\"

<br/><br/>\"ข้าไม่รู้ว่าไอ้พยาธิน้อยจอมชั่วนั่นทำอะไรไว้ถึงโดนจับมาขังไว้ที่นี่\" เขากล่าว \"แต่ถ้าข้าต้องติดคุก แล้วมีคนแหกคุก\" เขาพูดต่อ \"เจ้านั่นก็จะเป็นคนที่ข้ายอมหนีตาม\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_93_Slark_LocHeroName"		"สลาร์ก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_94_Medusa_LocFieldNotes"		"จัตุรัสกลางเมือง<b>โชลคาสต์</b> เต็มไปด้วยรูปปั้นที่บ่งบอกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ ทว่าหากเจ้าพินิจพิเคราะห์ให้ดี ก็จะเห็นว่ารูปปั้นเหล่านี้ไม่ใช่การเฉลิมฉลองบุคคลสำคัญจากอดีตสมัยที่ผ่านมา แต่แสดงให้เห็นถึงเมืองที่ตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนก

<br/><br/>คณะละครเร่กลุ่มหนึ่งมาถึงแล้ว พร้อมนำละครใบ้เกี่ยวกับตำนานของเหล่าอสูรกอร์กอนมาแสดง ซึ่งไม่ต่างจากละครใบ้ส่วนใหญ่ คือเป็นเรื่องล้อเลียน เบาสมอง แต่<b>เมดูซา อสูรกอร์กอน</b>ไม่มีอารมณ์ขันให้เรื่องล้อเลียน

<br/><br/>\"คณะละครเร่มีกำหนดการแสดงนานหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นนักแสดงทั้งหลายก็จะเดินทางต่อไป\" <b>ลูเธอร์ การ์ริก</b> นายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองกล่าว \"แต่ข้าเดาว่าผลงานการแสดงเป็นที่โจษขานไปทั่วว่าตลกสุดฮา และเต็มไปด้วยมุกตลกร้าย ชาวบ้านไม่เคยได้ดูเรื่องตลกขบขันเกี่ยวกับเหล่าอสูรกอร์กอนในที่สาธารณะแบบนั้นมาก่อน เลยกลายเป็นเรื่องฮิตติดตลาดไปเลย

<br/><br/>\"แต่<b>เมดูซา</b>มาปรากฏตัวในวันที่สาม\"

<br/><br/>นานมาแล้ว พี่สาวของ<b>เมดูซา</b>ถูกลักพาตัวไปเพราะความไฉไลและความอมตะของพวกนาง ส่วนตัวเธอเองก็ได้สละรูปโฉมเพริศพริ้งของตัวเอง เพื่อแลกกับเครื่องมือที่ใช้ล้างแค้น เธอเลื้อยลอดเข้าไปใน<b>โชลคาสต์</b>และร่ายเหลือบศิลาใส่นักแสดงละครหลายคน จากนั้นเธอก็หันไปหาฝูงชนที่กำลังหัวเราะร่วนกับละครบนเวทีตรงหน้า

<br/><br/>บัดนี้ รูปปั้นทั้งหลายยังคงตั้งประดับอยู่ในจัตุรัสกลางเมือง หนักเกินไปที่จะย้ายออกจากเวที จึงทำหน้าที่เสมือนคำเตือนให้นักแสดงหน้าใหม่พึงสังวรว่า \"อย่าล้อเลียนเหล่า<b>อสูรกอร์กอน</b>หากคุณน้อมรับคำวิจารณ์ไม่ได้\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_94_Medusa_LocHeroName"		"เมดูซา"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_95_TrollWarlord_LocFieldNotes"		"เหล่าโทรลอิดออดที่จะพูดถึง<b>จาห์ราคาล</b> เจ้าของฉายา<b>โทรลวอร์ลอร์ด</b> ชั่วเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ล่อแหลมหลังจากที่ข้ามาถึงค่ายแสนทรุดโทรมของพวกนั้น ดูเหมือนมีแนวโน้มว่าพวกมันพร้อมจะสังหารข้ามากกว่าอยากเจรจาด้วย แต่ในที่สุด พวกนั้นก็มีจิตเมตตาขึ้นมานิดหน่อย

<br/><br/>\"เราทนเจ้าหมอนั่นไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เราคือโทรล—เราอดทนมาเยอะแล้ว\" โทรลตัวหนึ่งพยักหน้าแบบมีเลศนัยไปทางพ่อครัวประจำค่ายของตน ซึ่งกำลังถ่มน้ำลายลงในสตูว์ที่ตุ๋นให้เผ่าโทรลกิน

<br/><br/>โทรลในวงสนทนาผลัดกันใช้คำสบถเพื่อเรียก<b>จาห์ราคาล</b>ก่อนที่จะเข้าถึงแก่นแท้ของเรื่องในที่สุด

<br/><br/>\"มันขโมยส่วนแบ่งข้าวของที่ลูกพี่ลูกน้องของข้าแย่งชิงมา ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ช่วยต่อสู้อะไรเลย\" โทรลตัวใหญ่กำยำพูดจนน้ำลายแตกฟอง \"เราเลยโยนมันออกจากค่ายไปแล้ว\"

<br/><br/>แต่<b>จาห์ราคาล</b>ไม่ยอมรับที่ตัวเองโดนอัปเปหิออกจากค่าย เขาจึงย้อนกลับมาในวันรุ่งขึ้น พร้อมวาดลวดลายกวัดแกว่งขวานในมือ

<br/><br/>\"ไอ้สารเลวมันฆ่าลูกพี่ลูกน้องของฉันตาย\" โทรลตัวนั้นเล่า \"มันกับพรรคพวกอีกราว 20 คน ใช้กำลังทำร้ายพวกเราอย่างบ้าคลั่ง

<br/><br/>\"ถ้ามันมาที่นี่อีกเมื่อไหร่ เราก็พร้อมที่จะใช้มีดสับกะโหลกมันทันที\" หัวหน้าเผ่าโทรลพูดเสริมก่อนที่จะลดเสียงให้เบาลง

<br/><br/>\"เอ่อ ถ้าเจ้าเห็นมัน อย่าบอกมันนะว่าข้าพูดอย่างนั้น\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_95_TrollWarlord_LocHeroName"		"โทรลวอร์ลอร์ด"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_96_Centaur_LocFieldNotes"		"โรงเตี๊ยมแห่งนี้มักแน่นขนัดไปด้วยผู้คนในคืนที่มีศึกชิงแชมป์ที่<b>โอเมกซ์</b> คืนนี้ก็เหมือนกัน ทุกคนต่างพูดถึงศึกชิงแชมป์นัดสำคัญ แต่ไม่ใช่ศึกใหญ่ในคืนนี้ เป็นศึกชิงแชมป์ในอีกหนึ่งปีให้หลัง และยังคงรู้สึกเหมือนเป็นศึกชิงแชมป์ครั้งเดียวที่คู่ควรกับการพูดถึง

<br/><br/>วันที่<b>วอร์รันเนอร์</b>กลับคืนสู่<b>โอเมกซ์</b>ในฐานะวีรบุรุษผู้พิชิต 

<br/><br/>แต่สังเวียนต่อสู้ไม่เคยอ้อยอิ่งกับการอวยยศให้กับอดีตแชมป์ และไม่มีอะไรที่นักสู้รุ่นใหม่ไฟแรงกระหายชัยชนะต้องการมากไปกว่าการพิชิตวีรบุรุษผู้พิชิต

<br/><br/>เป็นเวลาหลายเดือนที่เจ้ามือรับพนันได้ทาบทามนักชกดาวรุ่งที่ชื่อ<b>ทาลานักซ์</b>ให้เป็นเต็งหนึ่งในการเดิมพันทุกนัด เท่าที่ผ่านมา ดาวรุ่งดวงนี้ยังไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง และเมื่อ<b>วอร์รันเนอร์</b>ทำเสียงฮึดฮัดพร้อมกระทืบกีบเท้าของตนขณะรับคำท้าของ<b>ทาลานักซ์</b> ชายหนุ่มผู้มีพลังกายกว่าพลังสมองคนนี้กลับมองข้ามสัญญาณเตือนที่ได้รับ

<br/><br/>งานศพของ<b>ทาลานักซ์</b>มีผู้คนไปร่วมงานบางตา เขาทำให้แฟน ๆ จำนวนมากเสียพนันจนหมดตัวไปกับศึกชิงแชมป์ครั้งนั้น

<br/><br/><b>วอร์รันเนอร์</b>ประกาศกร้าวว่าเขายินดีที่จะกลับไปเยือน<b>โอเมกซ์</b>เสมอ เพื่อสังหารใครก็ตามที่ต้องการท้าชิงเข็มขัดแชมป์ของเขา \"และข้าก็คงจะค่อย ๆ ทำไปตามสบายไม่รีบร้อน\" พร้อมให้เหตุผลเสริมว่า \"เพื่อให้คุ้มกับที่ต้องเดินทาง\" เท่าที่ผ่านมา ทุกคนที่คิดว่าตัวเองมีโอกาสชิงแชมป์ได้ ก็ดีแต่คิดไว้ในใจเท่านั้น "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_96_Centaur_LocHeroName"		"เซนทอร์วอร์รันเนอร์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_97_Magnus_LocFieldNotes"		"<b>แวร์ อัมเบอร์คลอธ</b> นักล่าและนายพรานเถื่อนคนสุดท้ายในตระกูลเก่าแก่ กำลังดึงกระต่ายออกจากกับดัก เรากำลังเดินขึ้นลง<b>ภูเขาเจอร์ลัก</b>พร้อมตรวจดูกับดักของเขาขณะที่เขาพูดว่า

<br/><br/>\"กระต่ายหรือตัวอะไรก็เก็บได้หมด\" เขาพูดยานคาง \"แต่ถ้าได้<b>แมกโนเซรอย</b>ก็ถือเป็นรางวัลสุดยอดเลย\"

<br/><br/>พ่อของเขาคือ <b>เคเลอร์ อัมเบอร์คลอธ</b> ได้รับการยกย่องว่าเป็นพรานเถื่อนชั้นเซียน ซึ่งก็ไม่โด่งดังเท่าไหร่สำหรับคนนอกแวดวงพรานเถื่อน <b>เคเลอร์</b>ตั้งเป้าไว้ตั้งแต่ครั้งที่<b>แวร์</b>ยังเป็นแค่เด็กชายอายุ 12 ขวบว่า จะดักจับเจ้าสัตว์ยักษ์นั่นให้ได้สักตัว ลำพังแค่เขาแม่เหล็กของมันอย่างเดียวก็จะทำให้พ่อของเขามีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวได้หลายปี

<br/><br/>แต่เมื่อ<b>ภูเขาเจอร์ลัก</b>ปะทุแล้วพ่นไฟเหลวกับเถ้าภูเขาไฟออกมาครอบคลุมระยะทางหลายไมล์<b>แมกโนเซรอย</b>ที่ไม่ได้ล้มตายไปกับภัยพิบัติครั้งนี้ก็อพยพขึ้นเหนือกันไปหมด ทุกตัว ยกเว้นแค่<b>แมกนัส</b> ทว่า<b>เคเลอร์</b>ก็ไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะลับเหลาหอกให้พร้อมก่อนที่พลังลึกลับบางอย่างจะดึงเขาเข้าหาเจ้าสัตว์ร้ายนั่น <b>แวร์</b>จับตาดูจากซุ้มพรางตัวล่าสัตว์ขณะที่เขาของ<b>แมกนัส</b>เสียบเข้ากลางตัวผู้เป็นพ่อ

<br/><br/>\"รางวัลสุดยอด\" <b>แวร์</b>พึมพำขณะที่ดึงสุนัขจิ้งจอกออกมาจากกับดักเกรอะสนิม \"แต่มันไม่คุ้มกับที่เสียไปหรอก\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_97_Magnus_LocHeroName"		"แมกนัส"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_98_Timbersaw_LocFieldNotes"		"ข้าเดินตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่โค่นล้มลง ผ่าน<b>ป่าตะวันตก</b> โดยปกติแล้ว เมื่อคนเลื่อยไม้ซุงเสร็จ ก็จะลากไม้กลับไปด้วย แต่ที่นี่ ท่อนซุงวางระเกะระกะเกลื่อนไปหมด ไม่ผิดกับร่างผู้เสียชีวิตในสมรภูมิรบ ซึ่งบอกข้าสองอย่าง: ข้าได้พบ<b>ริซแซรก</b>แล้ว และข่าวลือเกี่ยวกับสุขภาพจิตของเขาอาจเป็นเรื่องจริง 

<br/><br/>เมื่อข้าเข้าใกล้ ข้าก็เริ่มได้ยินเสียงเลื่อยโลหะกรีดลงบนไม้ซุง อากาศบริสุทธิ์ในป่ามีกลิ่นน้ำมันเครื่องเข้ามาแทนที่ ในบริเวณที่โล่งเตียนกลางป่านั่น <b>ริซแซรก</b>ยืนหัวเราะเสียงก้องกังวานในชุดเกราะหุ่นยนต์ของเขา 

<br/><br/>เขามีทีท่าวิปริต แถมยังดูเหมือนอัดแน่นไปด้วยความเกลียดชังปนกับความบ้าคลั่งแบบครึ่งต่อครึ่ง ตอนนั้นเขาไม่ได้ตัดไม้ซุง เพียงแค่ตัดเฉือนด้วยเลื่อยวงเดือนที่ติดอยู่บนแขนชุดเกราะของเขา ขณะที่กิ่งก้านร่วงหล่นอยู่นั้น <b>ริซแซรก</b>ตะโกนด้วยคำหยาบไม่หยุดปากเกี่ยวกับพันธุ์ต้นกำเนิดของต้นไม้นั่น

<br/><br/>เมื่อเขาตัดเสร็จแล้ว ข้าก็กระแอมให้ได้ยิน <b>ริซแซรก</b>หันกลับมาจ้องมองฉันอยู่พักหนึ่ง ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้ม แล้วกระซิบว่า \"เจ้าเป็นต้นไม้หรือเปล่า\" "
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_98_Timbersaw_LocHeroName"		"ทิมเบอร์ซอว์"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_999_CodexIntro_LocFieldNotes"		"ข้อความเกริ่นนำ"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_999_CodexIntro_LocNonHeroName"		"สารานุกรมฮีโร่"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_99_Bristleback_LocFieldNotes"		"\"สิ่งที่ข้าจะบอกเจ้า - สิ่งที่ข้าบอกทุกคน - คือนั่นไม่ใช่การต่อสู้ที่ยุติธรรม\" <b>ริกวาร์ล</b>คำรามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเขาไม่ยอมรับความขัดแย้ง \"ไอ้&%#ยำนั่นมันต่อยข้าทีเผลอน่ะซิ จะอะไรอีก\"

<br/><br/>ตอนนั้นเรานั่งอยู่ในผับที่<b>นยอร์ดฮาร์ธ</b> (มันสกปรกโสโครกจนน่าขยะแขยงแม้พิจารณาตามมาตรฐานของ<b>นยอร์ดฮาร์ธ</b>เอง) ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่นักสู้<b>ริกวาร์ล</b> — ซึ่งคนท้องถิ่นรู้จักกันในชื่อ <b>\"บริสเซิลแบ็ก\"</b> \"ไอ้ขี้เมา\" และ \"ไอ้ขี้เหล้าเจ้าโทสะระรานคนไม่เลิก\" — พบกับความปราชัยครั้งแรกของตน การกล่าวถึงการต่อสู้ทำให้บาร์เทนเดอร์ต้องเหลือบตามองอย่างประหม่า ลูกค้าที่มีท่าทีพิรุธและนั่งใกล้พอที่จะได้ยินหันไปคว้าเสื้อโค้ทมาสวมแล้วดอดออกไปนอกร้าน

<br/><br/>\"ต่อยทีเผลอที่มันใช้ไม่ได้\" <b>ริกวาร์ล</b>คำรามก่อนหันหน้าไปขากก้อนเสลดสีเขียวลงบนพื้น (น่าขยะแขยงแม้พิจารณาตามมาตรฐานของก้อนเสลดสีเขียว) ดูเหมือนว่าไม่มีใครทำความสะอาดผับแห่งนี้มานานหลายเดือน กระนั้น เสลดกับน้ำลายก็ยังทำให้โสโครกยิ่งขึ้นได้

<br/><br/>แน่นอนว่าบาร์เทนเดอร์รู้ดีเกินกว่าที่จะขอให้<b>บริสเซิลแบ็ก</b>ออกจากผับไป — ไม่ใช่ยามนี้ที่อารมณ์ของเขาคุกรุ่นแบบนี้ มีคนเคยลองฉาบปูนอุดรูบนผนังที่เกิดจากสองสามเหตุการณ์ที่ใครบางคนพยายามโยน<b>ริกวาร์ล</b>ออกไปแล้ว แต่ล้มเหลว โชคดีที่นักสู้ของเราตัดสินใจด้วยตัวเอง เขาฟาดเบียร์แก้วสุดท้ายที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นแก้วที่เท่าไหร่ แล้วยืนขึ้น

<br/><br/>\"ช่าย ตอนนี้ข้าจะไปหาตัวไอ้สารเลวนั่น แล้วลงโทษมันให้สาสม\" เขาให้คำมั่นก่อนที่จะก้าวไปที่ประตู ชกประตูจนหลุดจากบานพับ แล้วหลบเร้นไปท่ามกลางบรรยากาศยามพลบค่ำที่หนาวเหน็บ 

<br/><br/>ข้าคอยติดตาม เพราะเชื่อว่าจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_99_Bristleback_LocHeroName"		"บริสเซิลแบ็ก"
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_9_Mirana_LocFieldNotes"		"ดอกบัวที่ลอยปริ่มในแอ่งน้ำอันนิ่งสงบ ลึกเข้าไปใน<b>ป่าดงพงไพรไนต์ซิลเวอร์</b> เปล่งประกายสีเงินท่ามกลางแสงที่สาดส่องจากจันทร์ดวงใหญ่สองดวงที่แตกร้าวเป็นบางส่วนและลอยเรี่ยดิน

<br/><br/>\"งดงามใช่ไหมล่ะ\" เสียงหนึ่งปลุกข้าให้ตื่นจากภวังค์ที่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าติดอยู่ในนั้น

<br/><br/>ข้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปเผชิญหน้ากับ <b>มิรานา เจ้าหญิงจันทรา</b> อิริยาบถอันสง่างามของเธอไม่ได้ช่วยให้ข้าคลายความกังวลลงได้เลย ส่วนใหญ่เป็นเพราะแมวตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างต้นไม้ด้านหลังเธอ 

<br/><br/>\"ดอกไม้นั่นเป็นของเทพธิดา<b>เซเลเมเน</b>ของข้า เจ้ามองดูได้ แต่อย่าแตะต้อง\" เจ้าหญิงทรงเตือน ข้ารู้เรื่องนี้ดี แต่ก็ไม่กล้าขัดจังหวะ

<br/><br/>\"ถ้าเจ้าคิดจะเด็ดมาสักดอก...\" เสียงของเธอดังก้องแผ่วเบา

<br/><br/>หญิงสาวร่างเล็กแต่กำยำปรากฏตัวขึ้นที่หลังดงไม้ทางซ้ายมือของข้า พร้อมเสียงผิวปากที่เยือกเย็นน่าสะพรึงกลัว

<br/><br/>\"หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อคุยกับท่านเท่านั้น\" ข้าพูดพลางโค้งคำนับเต็มที่

<br/><br/>เธอส่งเสียงดุใส่กิริยาของข้า

<br/><br/>\"ท่าทางแบบนี้เก็บไว้ใช้กับเทพธิดา<b>เซเลเมเน</b>เท่านั้น\" มิรานาพึมพำพาดพิงด้วยความเคารพ \"ป่าเหล่านี้เป็นของนาง ข้าเป็นเพียงผู้ดูแล\"

<br/><br/>ข้าถามว่าเหตุใดเธอถึงยอมเอาชีวิตของตนในฐานะรัชทายาทผู้สืบบัลลังก์แห่ง<b>ราชวงศ์โซลาร์</b>ไปรับใช้ผู้อื่น ดูเหมือนเธอจะคิดว่านี่เป็นคำถามที่ไร้สาระ

<br/><br/>\"ปราสาทและมงกุฎเป็นแค่เครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ\" เธอกล่าว จากนั้นก็ผายมือไปยังพระสวามีของเธอ ทั้งที่เป็นแมวและมนุษย์ \"เรารับใช้เสียงสวรรค์จากพระเจ้า\""
	"DOTA_VData_monster_hunter_world_CodexEntriesLocalized_9_Mirana_LocHeroName"		"มิรานา"
}